หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ หางเครื่อง

หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 30 มีนาคม 2557 17:08 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
       หางเครื่อง ตอนที่ 20 อวสาน
       
       ในรถตู้ สายสมรนั่งพิงเบาะหลับตา เอามือกุมหัว ดมยาดม
       
       “กินยาซะหน่อยนะคุณ” สายสมรลืมตาขึ้นมาเห็นทวีศักดิ์ ยื่นแก้วน้ำกับยาให้ก็ทำหน้าแปลกใจ
       “อะไรของคุณ ไม่ไปดูแลแม่นักร้องของคุณล่ะ”
       “เดือนน่ะ ผมต้องดูแลอย่างดีที่สุดอยู่แล้ว” สายสมรหน้าเจื่อนลง “ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง” สายสมรหันมาจ้องหน้าทวีศักดิ์อย่างสงสัย “โอเค ผมอาจจะเผลอไผลไปบ้างผมยอมรับ แต่เดือนเค้าทำให้ผมคิดได้”
       “คุณหมายความว่าไง”
       “เดือนเค้ามีคนรักอยู่แล้ว แล้วเค้าก็ไม่เคยคิดเปลี่ยนใจเลย”
       “คุณก็เลยอกหักงั้นสิ”
       สายสมรเบือนหน้าหนี
       “ผิดหวังเล็กๆ มากกว่า แต่มันก็ช่วยดึงสติผมกลับมานะ ว่าจริงๆ แล้วผมก็มีคนที่ผมรักอยู่แล้ว” สายสมรหันกลับมาจ้องหน้าทวีศักดิ์ “เราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะนะ ผมยังคิดไม่ออกเลย ถ้าไม่มีคุณผมจะอยู่ยังไง”
       สายสมรน้ำตาคลอ
       “คุณ”
       “เอาน่า ไม่ต้องห่วงนะ เรื่องผมกับเดือน เราจะเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องที่ดีต่อกันเท่านั้นกินยาซะก่อนเถอะ”
       สายสมรเอื้อมมือมารับยาไป สีหน้าอมยิ้มน้อยๆ
       
       เดือนกับป้อมยืนมองอยู่ด้านนอก เดือนยิ้มอย่างพอใจ
       “เชอะ หมั่นไส้ ทำสำออยอ้อนผัว” ป้อมต่อว่า
       “แน้ พี่ป้อมไปว่าเค้า”
       “ก็มันจริงนี่”
       “ยังไงๆ เค้าก็คือคนที่รักกันนะจ๊ะ”
       “รู้หรอกน่า แต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้นี่”
       เดือนกับป้อมมองไปที่ในรถอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ
       
       เช้าวันใหม่ที่โรงพยาบาล พิมุกดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนเตียง ร้องห่มร้องไห้ ที่แขนสองข้างด้วนไปมีผ้าพันแผลพันไว้
       “โฮ แขนกู เอาแขนกูมา ไอ้หมอบ้า ทำไมไม่ต่อแขนให้กู”
       เตี้ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พากันร้องไห้กระซิกๆ
       “หมอเค้าบอกว่าต่อไม่ได้จ้ะ แรงระเบิดมันฉีกเส้นประสาทไปหมดแล้ว”
       “กูไม่สน กูจะเอาแขนกูคืนมา แขนกู”
       บ่างเปิดประตูเดินถือกล่องกระดาษเข้ามา
       “ไอ้บ่าง เอ็งหอบอะไรมาวะนั่น” เตี้ยหันไปถาม
       “ไม่รู้เหมือนกัน มีคนส่งมาให้พี่พิมุกอ่ะ”
       พิมุกหันขวับมาจ้องบ่าง
       “กูไม่อยากได้ กูไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น กูอยากได้แขนกู”
       “โธ่พี่ แกะดูซะหน่อยเถอะนะ”
       
       บ่างถือกล่องเดินเข้ามาที่เตียงพิมุก จัดแจงแกะกล่อง ส่วนพิมุกยังคร่ำครวญอยู่ เตี้ยกับบ่างช่วยกันแกะเสร็จ พากันชะโงกหน้าเข้ามาดู เห็นด้านในห่อกระดาษอยู่อีกชั้น มีกระดาษโน้ตวางอยู่
       “มีจดหมายด้วย มาชั้นอ่านให้”
       เตี้ยหยิบขึ้นมาจัดแจงเปิดอ่าน
       “ของขวัญ ปอ ลอ ออ บอ อ๋อ ปลอบ...”
       “ของขวัญปลอบใจ จากไหนล่ะเนี่ย”
       “ศอ อิ ศิ รอ อิ ริ พอ รอ” พิมุกได้ยินเตี้ยอ่านค่อยหันกลับมาช้าๆ จ้องไปที่กล่องของขวัญ “ศิริพร ยัยงิ้วนั่นน่ะเหรอ ส่งอะไรมาน้า”
       เตี้ยกับบ่างช่วยกันแกะห่อกระดาษออกแล้วหยิบขึ้นมา ของขวัญที่หยิบขึ้นมาคือ นวม! พิมุกหันมาจ้องนวมคู่ใหม่นั้น ก่อนจะตาโต ด้วยความโกรธ ตะเบ็งเสียงออกมาลั่นห้องแล้วดิ้นทุรนทุราย
       “อีศิริพร”
       เสียงตะโกนโหยหวนของพิมุกดังก้องออกมาข้างนอก
       
       ขำร้องเพลงดังมาจากบนบ้าน ขำในชุดหล่อเดินลงมาจากบ้านหอบม้วนกระดาษม้วนใหญ่วิ่งลงมา เขาหยิบโปสเตอร์รูปเดือนขึ้นมา แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
       “แหะๆ เดี๋ยวให้เดือนเซ็นให้ดีกว่า เสร็จแล้วเย็นนี้จะเอาไปขายหน้าเวทีซะเลย”
       “จะเอาอะไรไปขายใครวะไอ้ขำ”
       รวิเดินเข้ามา เสื้อผ้าหน้าตามอมแมม
       
       “เฮ้ย มาไงของแกเนี่ย รวิ”

หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
       รวิเดินไปตักน้ำล้างหน้า ไม่พูดไม่จา เมื่อลูบหน้าเสร็จก็เดินมาที่ขำ
       
       “นั่งรถมาบ้าง โบกเค้ามาบ้าง”
       “สารร่างดูไม่จืดเลยไปทำอะไรมาบ้างเนี่ย”
       “เรื่องมันยาวว่ะ” รวิถอนหายใจมองไปเรื่อยๆ สายตาไปสะดุดกับอะไรบางอย่างที่พื้น “เฮ้ยนั่นมันรอยอะไรวะ”
       “รอยเลือดเพื่อนรักแกไง”
       รวิหันมาจ้องหน้าขำ
       “ไอ้พิมุก แล้วสรุปแล้วมันเป็นยังไงบ้างตอนนี้”
       
       ขำถอนหายใจ มองหน้ารวิ
       “ด้วนทั้งบนทั้งล่าง” รวิอึ้งไป พูดไม่ออก “ตายทั้งเป็นเลยนะนั่น เป็นนักมวยแต่แขนขาไม่มี เฮ้อ กรรมและกรรมจริงๆ”
       รวิ รู้สึกหดหู่เลยเปลี่ยนเรื่องพูด
       “แล้วนี่ตกลงจะไปไหน”
       “อ๋อ ก็ที่ท้ายตลาดเค้ามีงานนิดหน่อยน่ะ ไปด้วยกันเลยดิ” รวิส่ายหน้ายิ้มเพลียๆ
       “ไม่ไหวว่ะ อยากนอนพักมากกว่า”
       “โธ่ น่าจะไปด้วยกัน แต่เออๆ งั้นก็พักผ่อนไปเหอะ เดี๋ยวไว้ค่อยคุยกัน ชั้นขอตัวไปทำมาหากินก่อน”
       “หาเงินได้ทุกสถานการณ์จริงๆ นะแก”
       “อย่างนี้ล่ะ คนมันมีหัวทางเทศกิจ”
       “เศรษฐกิจ ไอ้บ้า เทศกิจเค้าจับแม่ค้าอยู่โน่น”
       รวิหัวเราะ แล้วเดินขึ้นบ้านไป ท่าทางยังแย่ๆ อยู่
       “โธ่เอ๊ยรวิ สารร่างดูไม่ได้เลย เฮ้อ”
       ขำมองตามรวิ แล้วยักไหล่เดินออกจากบ้านไป
       
       อีกด้านหนึ่งที่สถานที่จัดงานคอนเสิร์ต ทีมงานกำลังจัดตกแต่งเวทีคอนเสิร์ตอย่างสวยงาม ศิริพรยืนกอดอกมองอยู่ด้านล่างอย่างพอใจ
       “สุดท้ายแล้ว ชั้นก็คือผู้ชนะ พวกโง่ๆ ก็สมควรต้องแพ้ไป” ศิริพรเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง เธอเดินสำรวจไปเรื่อย พอดีสายตามองออกไปด้านนอกเห็นชูเกียรติกำลังยืนคุยอยู่กับผู้ชายท่าทางน่ากลัวสองคน ท่าทางชูเกียรติเหมือนกลัวๆ ยกมือไหว้ขอร้องอยู่ “พวกบ่อนมาทวงหนี้สินะ ดี จัดการไป จะได้ไม่มีตัวเกะกะ”
       ศิริพรมองชูเกียรติอย่างเหยียดๆ
       
       ส่วนที่ตลอดเดือนกับป้อมและทวีศักดิ์เดินแจกแฮนด์บิลหนังอยู่ บรรดาพวกพ่อค้าแม่ค้าต่างมามุงดูกันใหญ่
       “จริงๆ คุณทวีศักดิ์กลับไปเฝ้าคุณสายสมรก็ได้นะคะ เธอยิ่งไม่สบายอยู่ ที่นี่เป็นบ้านเดือน ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกค่ะ”
       “ไม่เป็นไรหรอกเดือน สายสมรเค้าเข้าใจทุกอย่างแล้ว แล้วนี่เค้าก็เป็นคนบอกให้ผมออกมาเองนะ”
       เดือนยิ้มกว้าง
       “ได้ยินอย่างนั้นเดือนก็ดีใจค่ะ”
       เดือนพยักหน้ารับ แล้วหันไปแจกต่อ
       “หนูเดือน สวยขึ้นเป็นกองจำแทบไม่ได้เลย” ชาวบ้านเข้ามาทัก
       “จำป้าได้มั๊ย ป้าไงที่สนิทกับนัง เอ่อ แม่ช้อย แม่ของหนูไง”
       เดือนยิ้มให้กับทุกคน พร้อมกับเดินไปเรื่อยจนมาถึงแผงของกิ เดือนยิ้มให้ แต่กิมเบือนหน้าหนี
       “ป้ากิม แก้วเค้าติดต่อมาบ้างมั้ยจ๊ะ”
       กิมหันกลับมาจ้องหน้าเดือน
       “ทำไม แกจะมารอเยาะเย้ยมันหรือไง”
       “เปล่านะจ๊ะ เดือนถามเพราะเป็นห่วง ยังไงก็เคยเป็นเพื่อนกัน”
       “ไม่ต้องมาเสแสร้ง ไปเลยนะ แกไปให้พ้นเลยนะ”
       กิมหยิบข้าวของขว้างปาออกมา ป้อมรีบเข้ามากัน
       “นี่ หยุดเลยนะนังกิม ลูกแกทำกับพวกชั้นขนาดนี้ไม่ตบล้างน้ำให้ก็บุญแล้วนะ”
       
       ขำเห็นคนมุงอะไรกันอยู่ก็รีบวิ่งเข้ามา
       “เดือน มีอะไรกัน”
       “เดือน ถามป้ากิมเรื่องแก้วน่ะ” เดือนส่ายหน้า มองไปทางกิม
       “ทำไม ป้ามีปัญหาอะไรอีกเหรอไง” ขำถาม
       “พวกแกคิดจะรุมชั้นใช่มั้ย” ขำเดินเข้าไปจ้องหน้ากิม
       “สิ่งที่นังแก้วทำกับทุกคนไว้ ไม่มีใครลืมหรอกนะ ถึงคราวที่ลูกป้าต้องชดใช้แล้ว ป้าอย่าคิดช่วยลูกในทางที่ผิดอีกเลย”
       
       พูดจบขำก็หันหลังกลับพาทุกคนเดินออกไป กิมร้องไห้ สะอื้นออกมาเต็มที่

หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
       เดือน ป้อม ขำ ทวีศักดิ์พากันเดินมา ไม่พูดอะไร ขำมองคนโน้นคนนี้แล้วก็ตัดสินใจพูด
       
       “จะเงียบกันอีกนานมั้ยเนี่ย”
       “โทษทีจ้ะ คิดอะไรเพลินไปหน่อย”
       “เออ ว่าแต่รวิมันกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ”
       “เมื่อเช้านี้เองเลยพี่ป้อม หมาดๆ”
       สีหน้าเดือนดูกังวลขึ้นมา
       “แล้วชั้นมาแบบนี้ พี่รวิเค้าก็คงหลบหน้าชั้นเหมือนเดิมนั่นแหล่ะ”
       “ไม่ต้องห่วง รวิมันยังไม่รู้ว่าเดือนมา”
       ป้อมถอนหายใจ แล้วเหล่มองไปทางทวีศักดิ์
       “รู้ว่าเดือนมาน่ะ ยังไม่เท่าไหร่ แต่คนนี้สิ”
       
       ป้อมจ้องไปทางทวีศักดิ์ ทุกคนหยุดเดิน มองมาที่ทวีศักดิ์
       “โอเค ผมเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร เอาอย่างนี้ละกัน เดี๋ยวผมจะคุยกับเค้าเอง”
       “อยากโดนรวิมันจับโยนออกมาหรือไง”
       “ผมจะอธิบายทุกๆ อย่างกับเค้าไง จะได้เข้าใจได้แล้ว”
       ทุกคนเดินมาถึงหน้าบ้านรวิ แล้วหยุด
       “ว้าย..นั่นคราบอะไรน่ะไอ้ขำ”
       ป้อมมองไปที่พื้นที่มีรอยเลือดของพิมุกอยู่
       “เรื่องมันยาวน่ะพี่ป้อม”
       ทวีศักดิ์เดินนำขึ้นไปข้างหน้า สูดลมหายใจลึกๆ
       “เค้าอยู่ข้างบนใช่มั้ย” ทุกคนพยักหน้ารับ ทวีศักดิ์เลยเดินก้าวขึ้นไป แต่อยู่ๆ ก็ชะงักหันกลับมาพูดอีก
       “เอ่อ ถ้าอีก 15 นาที ผมยังไม่ลงมา ช่วยเรียกรถพยาบาลให้ด้วยนะ”
       ทุกคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่าเตรียมกดรอทันที ทวีศักดิ์มองท่าทีของทุกคนแล้วกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ก่อนจะเดินขึ้นบ้านรวิไป
       
       ช่วงค่ำของวันนั้น ขำนั่งขายโปสเตอร์ลายเซ็นเดือนอยู่บริเวณงานสถานที่โปรโมทหนังของเดือน ป้อมเช็กเสื้อผ้า หน้า ผมให้เดือน แล้วก็ชูนิ้วโอเค
       “เรียบร้อยเดือน เตรียมโชว์ได้ เอาให้มันส์เต็มที่เลยนะ”
       เดือนยิ้ม มองเลยป้อมไป เห็นทวีศักดิ์นั่งหันข้างอยู่
       “คุณทวีศักดิ์คะ เดือนจะออกไปร้องแล้วนะคะ”
       ทวีศักดิ์ยิ้ม ชูสองนิ้วให้แต่ยังหันข้างอยู่ เดือนมองหน้ากันกับป้อม แล้วเดินไปหาทวีศักดิ์
       “ไหวมั้ยคะเนี่ย”
       ทวีศักดิ์หันมา เห็นเต็มๆ หน้า ตาอีกข้างเขียวปั้ด ที่มุมปากมีรอยถูกต่อยอยู่
       “ผมไม่เป็นอะไร อูย” ทวีศักดิ์ยิ้มแหย สายสมรเดินถือถุงน้ำแข็งมาประคบให้ เหลือบมองมาทางเดือนแล้วยิ้มให้ “อย่างน้อยผมก็บอกเค้าไปแล้วว่าตอนนี้ผมบริสุทธิ์ใจ ผมกับเดือนไม่มีอะไรกันจริงๆ”
       เดือนยิ้มแหย ยกมือไหว้ขอบคุณทวีศักดิ์
       “ขอบคุณมากนะคะ งั้นเดือนขอตัวไปก่อน” เดือนเดินกลับมาสูดลมหายใจลึกๆ แล้วเดินออกไป “สวัสดีค่า”
       เสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้น ที่กลุ่มคนดู รวิแอบยืนมองเดือนอยู่ที่มุมมืดๆ เขายิ้มน้อยๆ ออกมาอย่างดีใจ
       
       อีกด้านหนึ่ง โรจน์กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ เดินไปเปิดลิ้นชักค้นกระเป๋าของลิ้นจี่ หยิบเงินและของมีค่าเก็บใส่กระเป๋าไป
       “นั่นแกจะทำอะไรน่ะ” ลิ้นจี่เดินเข้ามา ยืนมองอย่างสงสัย โรจน์สะดุ้งเฮือก ยืนเก้ๆ กังๆ ไม่รู้จะตอบอะไร
       “ชั้นถามว่าแกทำอะไร จะเก็บของไปไหน”
       “ชั้น ชั้นจะไปต่างจังหวัด สองสามวันน่ะ”
       ลิ้นจี่มองอย่างแปลกใจ
       “ไปต่างจังหวัด ไปกับใคร แล้วทำไมต้องเอาของไปเยอะแยะ”
       โรจน์อ้ำๆ อึ้งๆ ตอบไม่ถูก ลิ้นจี่มองไปที่เสื้อของโรจน์เห็นสร้อยทองของตัวเองโผล่ออกมา เธอจึงรีบเดินเข้าไปหา แล้วดึงสร้อยทองของตัวเองออกมา
       “นี่ นี่มันทองของชั้นนี่ แกจะเอาไปทำอะไร หา ไอ้โรจน์ ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ แกจะเอาไปทำอะไร” โรจน์ดึงสร้อยกลับมาแล้วรีบเดินจะออกไป แต่ลิ้นจี่ดึงไว้ “แกจะไปไหน เอาของชั้นคืนมาก่อนนะ ไอ้โรจน์ ไอ้ผัวเวร”
       โรจน์โมโหจัดผลักลิ้นจี่ลงไปกองกับพื้น
       “โธ่เว้ย ไปให้พ้นเลยนะอีแก่ ใครจะอยู่รอเข้าคุกกับแก ตำรวจเค้าสืบจนรู้อะไรเป็นอะไรแล้ว ขืนอยู่กับแกก็ซวย
       ไปด้วยสิ”
       โรจน์พูดจบก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว
       “ไอ้โรจน์ แกจะเอาตัวรอดคนเดียวไม่ได้นะ ไอ้โรจน์ ไอ้เลว ไอ้ทุเรศ หน้าก็เน่า เป้าก็เล็ก แล้วยังจะชั่วอีก ..
       ไอ้โรจน์ ฮือ”
       
       ลิ้นจี่นั่งร้องไห้คร่ำครวญ ได้แต่มองตามโรจน์ไป
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
หางเครื่อง ตอนที่ 19
หางเครื่อง ตอนที่ 18
หางเครื่อง ตอนที่ 17
หางเครื่อง ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 10 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 10 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบละครหางเครื่องมาก
ก๊อป
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014