หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ หางเครื่อง

หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 30 มีนาคม 2557 17:08 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
       หางเครื่อง ตอนที่ 20 อวสาน (ต่อ)
       
       ชูเกียรติเดินอาดๆ มาที่รถตัวเอง จัดแจงกดรีโมทแล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่ง ทำหน้าเซ็งๆ
       
       “งานพัง เงินก็ไม่ได้ เซ็งโว้ย”
       ชูเกียรติเอื้อมมือจะไปดึงประตูรถมาปิด แต่มีอีกมือดึงประตูรถไว้ ชูเกียรติหันขวับไปมอง หน้าถอดสีทันที
       เมื่อเห็นนักเลง 2 คนมายืน เกาะอยู่ที่ประตูรถ
       “ไงครับ คุณชูเกียรติ ลงมาคุยกันหน่อยดีมั้ย”
       ชูเกียรติหน้าเสีย ค่อยๆ เดินลงมาจากรถ
       “เอ่อ ไง มากันอีกแล้วเหรอ” นักเลง 2 คน ตีสีหน้าเหี้ยมเกรียมใส่ “อยากเป็นดาราหรือนักร้องมั้ยล่ะ ชั้นจัดการให้ได้นะ”
       “จัดการชีวิตตัวเองก่อนดีกว่า”
       “ตกลงว่าไง ไอ้ที่ค้างไว้”
       ชูเกียรติเลิ่กลั่ก ทำอะไรไม่ถูก
       “พอดีช่วงนี้เด็กมันไม่ค่อยมีงานน่ะจ้ะ”
       “สรุปก็คือไม่มีจ่าย”
       ชูเกียรติพยักหน้ารับยิ้มแหยๆ
       “จ้ะ ถ้าไงเดี๋ยวจะรีบหาไปคืนนะจ๊ะ” นักเลง 2 คนพยักหน้ายิ้มให้ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ชั้นขอตัวก่อนนะจ๊ะ”
       นักเลง 2 คนหันไปพยักหน้ารู้กัน ชูเกียรติถอนหายใจอย่างโล่งอก หันหลังกลับกำลังจะขึ้นรถ นักเลงอีกคน ถือกระสอบวิ่งมาจัดแจงคลุมหัวชูเกียรติแล้วลากไป ชูเกียรติพยายามดิ้นรน ส่งเสียง แต่ก็ไม่สำเร็จโดนลากออกไป ทั้งที่ประตูรถของชูเกียรติยังถูกเปิดทิ้งไว้
       
       รวิเดินทอดน่องคุยกับเทพมาตามทาง
       “ตกลงแกจะเอายังไงกันแน่เรื่องเดือน”
       “หมายถึงอะไรครับ”
       “เอ๊า ก็ตกลงจะกลับไปคบกันเหมือนเดิมหรือจะยังไง” รวิถอนหายใจออกมา นิ่งคิด “เรื่องทุกอย่างมันก็จบลงแล้ว แล้วยังจะอะไรอีก”
       “ผมไม่อยากให้ใครๆ เค้ามองว่าผมมาเกาะเดือน”
       เทพหยุดเดินหันมาจ้องหน้ารวิ
       “เฮ้ย คิดมากไปเปล่า ยังไม่มีใครพูดอย่างนั้นเลย”
       “คุณเทพ ตอนนี้เดือนเค้ากำลังจะดังขึ้นเรื่อยๆ ส่วนผมมันก็แค่ไอ้นักดนตรีกระจอกๆ แถมมีคดีโดนหาว่าเป็นพ่อเล้าอีก”
       “ชั้นไม่เข้าใจ คบกันมาตั้งนานสองนาน อยู่ๆ จะมาคิดอะไรตอนนี้”
       รวิถอนหายใจ สีหน้าเคร่งเครียด
       “ก็ตั้งแต่เกิดเรื่อง มันทำให้ผมคิดอะไรได้หลายๆ อย่าง”
       เทพจ้องหน้ารวิ สีหน้าจริงจัง
       “ชั้นถามแกจริงๆ รวิ แกยังรักเดือนอยู่หรือเปล่า”
       รวิทอดสายตาเหม่มองไปไกล
       “ก็เพราะรักไง ถึงได้ตั้งใจไว้แล้ว ถ้าผมยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ผมจะไม่กลับไปหาเดือนอีก”
       “จะเอาอย่างนั้นเหรอ”
       รวิหันกลับมามองหน้าเทพ สีหน้าจริงจัง
       
       “ครับ เสร็จงานป้าช้อยแล้ว ผมจะไปเริ่มชีวิตใหม่ของผมเอง”

หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
       เดือนกลับมาจัดงานเผาศพช้อย เดือน รวิ เทพยืนแจกดอกไม้จันทน์ให้แขกที่ทยอยเดินไปหน้าเมรุ
        
       ส่วนขำยืนแจกหนังสือที่ระลึกอยู่ ป้อมเดินถือโทรศัพท์เข้ามาส่งให้เดือน เดือนรับมาอย่างสงสัยแต่ก็รับสาย
       “สวัสดีค่ะ อ๋อค่ะคุณทวีศักดิ์ ไม่เป็นไรค่ะ เดือนทราบค่ะว่างานยุ่ง ยังไงเดือนต้องขอบคุณคุณทวีศักดิ์อีกครั้งนะคะ เสร็จงานแล้วเดือนจะรีบกลับไปค่ะ”
       เดือนกดวางสายแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้ป้อม รวิแอบมองมา พอเห็นว่าเดือนรู้ตัวก็แกล้งมองไปที่อื่น ป้อมกับเทพ เห็นท่าทีของรวิแล้วก็อ่อนใจ
       กิมเดินเข้ามา เดือนยื่นดอกไม้จันทน์ให้ กิมดูท่าทีอ่อนลงหันไปพูดกับเดือน
       “ชั้นมาขออโหสิกับช้อยมัน” เดือนยกมือไหว้ขอบคุณ น้ำตาคลอ “ช้อยมันโชคดีนะ ที่มีลูกอย่างเธอ”
       พูดจบกิมก็เดินขึ้นไปวางดอกไม้จันทน์เป็นคนสุดท้าย
       “พวกเราก็ได้เวลาแล้วล่ะ”
       เทพหันไปบอกกับทุกคน
       
       ทุกคนหยิบดอกไม้จันทน์ขึ้นมา พากันถอนหายใจแล้วเดินขึ้นไปอยู่หน้าเมรุ ทุกคนทยอยวางดอกไม้จันทน์ จนเหลือเดือนเป็นคนสุดท้าย เดือนเดินหน้าเศร้า พยายามกลั้นสะอื้นเข้ามาวางดอกไม้
       “แม่จ๋า เดือนกลับมาทำตามที่ตั้งใจไว้แล้วนะจ๊ะ แม่เห็นมั้ย มีคนมาร่วมงานของแม่เต็มไปหมดเลย” ป้อมกับขำยกมือปาดน้ำตาแล้วเข้ามาปลอบเดือน “ขอให้แม่ไปสู่สุคติ ไม่ต้องห่วงอะไรนะจ๊ะ ลูกสาวแม่คนนี้จะเป็นนักร้องที่ดีเหมือนที่เคยบอกแม่ไว้จ้ะ”
       เดือนน้ำตาไหลอาบแก้มแต่สีหน้ามุ่งมั่นและจริงจัง
       
       กลุ่มควันลอยออกจากปล่องเมรุ เดือนเดินถือดอกไม้ตรงมาที่กำแพงวัด สายตาจับจ้องมองไปที่กำแพง สีหน้าดูเศร้าๆ ที่กำแพงวัดมีรูปศิริพรติดอยู่ เดือนถอนหายใจ เอาดอกไม้ไปวางตรงหน้ารูป แล้วมองอย่างปลงๆ
       “ชั้นอโหสิให้เธอนะศิริพร ขอให้วิญญาณเธอไปสู่สุคติ” รวิถือดอกไม้เดินมาด้านหลัง พอเห็นเดือนก็ชะงัก เดือนกำลังจะหันหลังกลับ เลยเจอกับรวิ “พี่รวิ” รวิไม่พูดอะไร เดินเอาดอกไม้ไปวางหน้ารูปศิริพร แล้วจะเดินกลับ “เรื่องของเรามันจบลงแค่นี้ใช่มั้ย” รวิชะงักหยุดเดิน เดือนเดินมาจ้องหน้าเขา “พี่อยากให้มันเป็นแบบนี้ใช่มั้ย พี่กับชั้นเราไม่เหมือนเดิมกันแล้วใช่มั้ย”
       รวิถอนหายใจ ตัดสินใจมองหน้าเดือน
       “ใช่ ถ้าเป็นตอนนี้ เราไม่ควรกลับไปเป็นเหมือนเดิม”
       เดือนอึ้งไปพูดไม่ออก น้ำตาไหลอาบแก้ม รวิเดินจากเดือนที่ยืนมองอยู่ด้านหลัง โดยไม่หันกลับไปมองอีก
       
       เวลาผ่านไป เดือนในชุดทันสมัย เดินออกมาจากค่ายเพลง นักข่าวที่รออยู่ต่างกรูกันเข้ามา ยื่นไมค์แย่งกันสัมภาษณ์
       “น้องเดือนคะน้องเดือน วันนี้มาที่ค่ายเพลงมีอะไรคะ”
       “ก็มาคุยงานนิดหน่อยน่ะค่ะ”
       “งั้นที่วีเจคัมม่อน บอกในรายการก็เป็นเรื่องจริงสิคะ”
       “วีเจคัมมอน เค้าบอกว่าไงคะ”
       “ก็บอกว่าน้องเดือนรับที่จะมาขึ้นคอนเสิร์ต ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคอนเสิร์ต อาถรรพ์เมื่อ 2 ปีก่อนไงล่ะคะ”
       เดือนยิ้ม ตอบแบบเลี่ยงๆ
       “เอาไว้รอดูกันอีกทีดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเดือนขอตัวก่อนนะคะ รถมาพอดี”
       
       รถตู้คันหนึ่งขับมาจอด ประตูรถเปิดออก ป้อมในชุดเริ่ดและแรงเดินลงมารับเดือน นักข่าวหันมาเห็นก็กรูกันเข้าไป
       “ครูป้อมคะ ได้ยินว่าครูป้อมเป็นคนออกแบบท่าเต้นให้กับน้องเดือน เพื่องานคอนเสิร์ตนี้โดยเฉพาะเลยเหรอคะ”
       “โอ๊ยอย่าเพิ่งถามกันมากค่ะ ถึงเวลาก็รู้เอง”
       “ธีมงานครั้งนี้ จะเหมือนเมื่อ 2 ปีก่อนมั้ยคะ ครูป้อม”
       “เอ๊ะ ก็บอกให้รอๆ เดี๋ยวเจ๊เหวี่ยงนะฮ๊า แน่ะๆ อย่าเบียดสิฮ๊า เดี๋ยวกระเป๋าแอร์เมสเจ๊เป็นรอย”
       ป้อมรีบพาเดือนแหวกนักข่าวออกมา แล้วพาขึ้นรถไป เดือนหันมายกมือไหว้แล้วโบกมือให้กับนักข่าว ก่อนที่จะขึ้นรถ
        
       ป้อมปิดประตูแล้วสั่งให้คนขับ ขับออกไป

หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
       ป้อมส่งแก้วน้ำให้เดือน แล้วหยิบหนังสือขึ้นมาโบกพัดให้ตัวเอง
       
       “ชิ วีเจคัมม่อน หนอย ไอ้ขำนะไอ้ขำ บอกว่าอย่าเพิ่งให้ข่าวหลุดออกไป ดันไปพูดในรายการซะนี่”
       เดือนหัวเราะเบาๆ หันมาถามป้อม
       “ขำพูดว่าไงบ้าง เดือนยังไม่ได้ดูเลยจ้ะพี่ป้อม”
       ป้อมทำหน้าเหวี่ยงๆ หยิบไอแพดออกมาส่งให้เดือน เธอรับมา เลื่อนไปเรื่อยๆ เพื่อเปิดดู
       ที่จอไอแพด ขำในมาดของวีเจ ยืนเมาท์มอยด้วยลีลาของตัวเอง
       “ได้เวลาเข้าสู่ช่วงอัพเดตงานเพลงกับวีเจคัมม่อนแล้ว เริ่มกันด้วยข่าวน้องเดือน งามพร้อม สาวน้อยเจ้าของเพลง หางเครื่อง ที่ขึ้นอันดับทะลุชาร์ต จะยอมกลับมาเป็นเกสต์คนพิเศษในงานคอนเสิร์ตรวมศิลปินที่เคยได้ชื่อว่าเป็นคอนเสิร์ตอาถรรพ์กันมาแล้ว”
       เดือนหัวเราะออกมาเบาๆ
       “ไม่เคยจะเปลี่ยนเลยนะขำ”
       “ปากเสียไม่เปลี่ยนน่ะสิ”
       “เออ พี่ป้อม อย่าลืมส่งบัตรไปให้คุณเทพด้วยนะ”
       “อีพี่เตี้ยนั่นจะมีเวลามาดูเหรอ ไหนจะโรงเรียนสอนดนตรี ไหนจะร้านที่ทำกับรวิอีก” เดือนได้ยินชื่อของรวิก็หน้าสลดลง “เค้าขอโทษ”
       ป้อมทำหน้าเจื่อนๆ เดือนเลยแกล้งยิ้มกลบเกลื่อน
       “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ พี่รวิเค้าเป็นยังไงบ้างล่ะ”
       “ก็เห็นว่าดีขึ้นเรื่อยๆ นะ ปีหน้าคงขยายร้านอีก อ้อ เห็นมีแพลนว่าจะไปขอสาวอยู่ด้วยนี่ อุ๊ย”
       ป้อมเอามือปิดปาก เพราะเผลอหลุดพูด เดือนหน้าจ๋อยลงทันที แกล้งพูดกลบเกลื่อน
       “เหรอจ๊ะ ฝากยินดีด้วยละกัน”
       เดือนมีสีหน้าเหงาๆ เศร้าๆ เหม่อมองออกไปนอกรถ เลยไม่ทันสังเกตว่าป้อมแอบมองและอมยิ้มอยู่
       
       นักข่าวและคนดูเดินกันเข้ามาในงานคอนเสิร์ต พูดคุยกันจ้อกแจ้ก ทวีศักดิ์กับสายสมร จูงมือกันไปหาที่นั่ง ทักทายกับเทพที่นั่งอยู่ก่อน
       ภายในห้องแต่งตัว เดือนยืนซ้อมท่ากับป้อมอยู่ ขำเดินโยก แอ็คอาร์ตเข้ามา ส่งสายตาให้สาวๆ ในห้อง
       “ว่าไงจ๊ะ ดีเจคัมม่อน บุกมาถึงห้องแต่งตัวเลย” เดือนแกล้งแซวขำ
       “ก็แบบว่า อยากจะมาให้กำลังใจกันถึงที่น่ะ เป็นนิสัยส่วนตัวของคัมม่อนอยู่แล้ว”
       “โถ ไอ้ขำ นิสัยหื่นส่วนตัวของแกสิไม่ว่า” ป้อมต่อว่าเสียงดัง ขำสะดุ้งมองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่ก
       “โธ่ พี่ป้อม เบาๆ สิ แล้วบอกให้เรียกคัมม่อนๆ ไม่ใช่ขำ”
       “ทำไม ข้าจะเรียกของข้าแบบนี้อ่ะ ไอ้ขำๆ”
       เดือนนั่งหัวเราะป้อมกับขำ
       “พอแล้วพี่ป้อม อย่าไปแกล้งวีเจเค้าเลย เดี๋ยวเค้าไม่ช่วยโปรโมทเพลงให้เราน้า” ขำยืดอกวางท่าทันที “ว่าแต่ข้างนอกเป็นไงบ้าง”
       “เต็มทุกแถว”
       
       ขำอ้าปากจะพูดต่อ ป้อมเดินมาง้างมือรอไว้
       “ถ้าแกเล่นมุกเก้าอี้เต็ม แกโดนตบ”
       “โธ่ พี่ป้อม รู้ทันอีก คนเต็มจริงๆ จ้า ลุงเทพกับเฮียทวี เค้าก็มาแล้ว นั่งเตี้ยอยู่แถวหน้าๆ โน่น”
       “เหรอ แล้ว เอ่อ พี่รวิล่ะ”
       “รวิเหรอ เห็นว่าจะไปหาสาวน่ะ อุ๊ย เผลออีกแล้ว”
       ขำเอามือปิดปาก เหลือบมามองเดือน เธอหน้าเจื่อนลง แต่ก็แกล้งยิ้ม
       “เหรอ เออ ชั้นว่าชั้นไปเตรียมตัวก่อนดีกว่า ใกล้เวลาแล้ว”
       เดือนลุกขึ้นเดินหนีไป ป้อมกับขำเอามือปิดปากหัวเราะกันคิกๆ ก่อนจะหันมาตีมือกัน
       
       เดือนเดินหม่อลอย สีหน้าเศร้ามาตามทาง เสียงป้อมกับขำดังอยู่ในความคิดของเธอ
       “เห็นมีแพลนว่าจะไปขอสาวอยู่ด้วยนี่”
       “รวิเหรอ เห็นว่าจะไปหาสาวน่ะ”
       มือของเดือนถือตุ๊กตาไม้ที่รวิเคยทำให้ เธอน้ำตาไหลออกมา
       “น้องเดือนครับ แสตนด์บายครับ” ทีมงานบอก เดือนสะดุ้ง รีบเอามือปาดน้ำตา หันไปยิ้มกับทีมงาน
       “ได้ค่ะ ไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”
       เดือนรีบเก็บตุ๊กตาไม้ก่อนจะเดินตามทีมงานไป
       
       เสียงดนตรีเพลงสนุกสนานของนักร้องคนอื่นที่กำลังร้องอยู่บนเวที ด้านล่างเทพ ทวีศักดิ์และสายสมรนั่งดูติดๆ กัน
       “เอ๊ะ เดือนเค้าร้องคิวไหนนะคุณเทพ” ทวีศักดิ์หันไปถามเทพ
       “จะถึงแล้วล่ะครับ คงต่อจากนักร้องคนนี้”
       “แหม น่าตื่นเต้นจังนะคุณ” ทวีศักดิ์หันไปบอกสายสมร
       “เดี๋ยวมีอะไรให้ตื่นเต้นกว่านี้อีก”
       ทวีศักดิ์กับสายสมรทำหน้างงหันมามองเทพ เทพได้แต่ยิ้มๆ ไม่พูดอะไร
       
       บนเวที แดนเซอร์ยืนโพสต์ท่ากันอยู่อย่างสวยงาม เสียงเดือนร้องเพลงหางเครื่องท่อนนำออกมา
       “สิ่งที่ชั้นคิด สิ่งที่ชั้นฝัน สิ่งที่ชั้นเฝ้ารอ หรือสิ่งที่ชั้นพอใจ” เดือนเดินออกมาจากตรงกลาง ท่ามกลางแดนเซอร์ แสงสี ดรายไอซ์ ที่ถูกจัดออกมาอย่างลงตัว “จะต้องเป็นจริงได้ ชั้นต้องโด่งดังไกล”
       เดือนเดินโดดเด่นออกมาอยู่ตรงกลางเวที จนทอดเสียงลงเพื่อรอท่อนเร็ว
       “แต่ไฉน ใครๆ เห็นเป็นภาพลวงตา”
       ไฟดับพรึ่บลงทันที เสียงฮือฮาดังขึ้น แดนเซอร์ และคนอื่นๆ ต่างพากันตกใจ
       “ตายแล้วเธอ หรือจะเป็นแบบตอนนั้นอีก”
       “จริงเหรอ อะไรกันเนี่ย”
       เดือนยืนอึ้งอยู่กลางเวที ท่าทางตกใจเหมือนกัน
       
       ทวีศักดิ์กับสายสมรมีสีหน้าตกใจ
       “อะไรกันอีกเนี่ยคุณ เหมือนคราวโน้นเหรอ แจ้งตำรวจเลยดีกว่า”
       ทวีศักดิ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดโทรออก เทพยื่นมือมาจับมือของทวีศักดิ์ไว้ หันมาส่ายหน้า และพยักพเยิดให้ดูบนเวทีต่อไป
       
       บนเวทีมีเสียงแซ็กโซโฟนเป่าขึ้นอย่างไพเราะ เดือนหันซ้ายหันขวาหาที่มาของเสียง ที่ดังเข้ามาใกล้ตัวเรื่อยๆ
       เสียงแซ็กโซโฟนเงียบลง เดือนยืนตกใจอยู่ หันมาชนกับใครบางคน ไฟเปิดสว่างพรึ่บขึ้นทันที เดือนหยีตาลงเพราะแสงไฟ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น
       “พี่รวิ” รวิยืนยิ้ม ถือแซ็กโซโฟนอยู่ “หมายความว่าไงเนี่ย”
       รวิยิ้มให้ จับมือเดือนที่ถือไมค์ขึ้นมา
       “พี่รักเดือนนะ”
       เสียงคนดูคุยกันหลังจากได้ยินรวิพูด
       “อะไรของพี่เนี่ย อยู่ๆ ก็มาพูดแบบนี้ ทีตอนนั้นพี่กลับไปจากชั้นซะเอง”
       รวิมีสีหน้ารู้สึกผิด
       “ตอนนั้นเราไม่เหมาะที่จะคบกันจริงๆ นี่ พี่ไม่มีอะไรเลย”
       “แล้วไง”
       “แต่ตอนนี้พี่พร้อมแล้ว พร้อมที่จะดูแลเดือนไปตลอดชีวิต แล้วเดือนล่ะ พร้อมมั้ยที่จะให้พี่ดูแล”
       เสียงคนดูโห่ร้องแซวกันไปทั่ว เดือนอึ้งไป พูดไม่ออก สายตาเลยมองไปด้านข้างเวที เห็นป้อมกับขำยืนลุ้นกันอยู่ เธอรู้ได้ทันทีว่าทุกคนร่วมมือกัน เลยแกล้งหันกลับไปบอกรวิ
       “ขอโทษนะพี่รวิ เดือนว่าเดือน”
       รวิหน้าสลดลง พยายามจะอธิบาย
       “เดือน แต่พี่รักเดือนจริงๆ นะ ที่พี่พยายามจนมาถึงวันนี้”
       “พอแล้ว พี่ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”
       เสียงเชียร์เสียงโห่ เงียบลงทันที รวิหน้าเสีย มองเดือนที่เมินหน้าหนี เขาพูดไม่ออก เดินหันหลังกลับ คอตก
       
       ป้อมกับขำที่ยืนลุ้นอยู่ หน้าเสียกันทันที รวิเดินคอตกกลับมา เดือนจึงพูดขึ้น
       “พี่ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เดือนพร้อมแล้ว” รวิชะงักหันกลับไปทันที เดือนยิ้มออกมา ก่อนจะพูดต่อ
       “เดือนพร้อมแล้ว ที่จะให้พี่ดูแล เดือน เดือนก็รักพี่นะ”
       รวิอึ้งไป ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมา”
       เสียงปรบมือนำดังมาจากที่นั่งของเทพ ตามด้วยเสียงปรบมือและกรี๊ดกร๊าดดังไปทั่วงาน ป้อมกับขำดีใจกระโดดกันใหญ่ รวิเดินเข้ามาจับมือเดือน จ้องมองด้วยแววตาซึ้งๆ
       “ถ้างั้นก็...”
       รวิหันไปยกมือให้สัญญาณกับนักดนตรี นักดนตรีโซโล่เพลงหางเครื่องท่อนเร็วขึ้น เดือนจับไมค์ยกขึ้นมา ส่งยิ้มให้กลับรวิ ก่อนจะหันไปชูมือให้สัญญาณคนดู รวิจับแซ็กโซโฟนขึ้น ร่วมเล่นไปด้วยกัน
       
       เดือนกับรวิร้องและเต้นกันอย่างสนุกสนาน คนดูทุกคนพร้อมใจกันลุกขึ้นโยกย้ายกันอย่างมีความสุข
        
       จบบริบูรณ์...

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
หางเครื่อง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
หางเครื่อง ตอนที่ 19
หางเครื่อง ตอนที่ 18
หางเครื่อง ตอนที่ 17
หางเครื่อง ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 11 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 11 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบละครหางเครื่องมาก
ก๊อป
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014