หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 1 เมษายน 2557 09:37 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 10
       อย่าลืมฉัน ตอนที่ 10
       
       เขมชาติ กับเกนหลงนั่งคุยกันอยู่ภายในสวนสวย
       “คุณเอื้อมาหุ้นทำโรงแรมกับคุณเกน เริ่มงานเมื่อไหร่?”
       “ทันทีค่ะ ตอนนี้คุณพ่อกำลังตกลงเรื่องการบริหารและการลงทุนกับทางคุณอัมพิกา และ คุณ
       อรทัย”
       “เรื่องลงทุนผมเห็นด้วย รัตนชาติมีคอนเนคชั่นที่แข็งแรง แต่ผมขออย่างเดียว เวลาทำงานกรุณา
       อย่าอยู่กับคุณเอื้อ สองต่อสอง ผมหวง”
       เขมชาติพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เกนหลงมอง แล้วยิ้ม
       “แล้วถ้าเกนตั้งกฎนี้บ้างล่ะคะ เวลาทำงานห้ามเขมอยู่กับผู้หญิงอื่นสองต่อสอง เช่น ห้ามอยู่กับ
       คุณสุสองต่อสอง เขมจะยอมหรือเปล่า?”
       เขมชาติรู้สึกเหมือนโดนธนูปักหลังที่หวะอยู่ แล้วก็ยิ้มกลบเกลื่อน
       “โธ่ มันไม่เหมือนกัน คนนั้นน่ะ เขาแม่หม้ายลูกสอง ผมไม่สนหรอกครับ แต่คุณเอื้อทั้งหล่อ ทั้งรวย
       ทั้งโสด ผมมีสิทธิ์ที่จะระแวง”
       “เขมคะ เกนไว้ใจคุณมาตลอดไม่เคยหึงไม่ว่าคุณจะอยู่กับใคร เกนถามคำเดียว คุณไว้ใจเกน
       หรือเปล่าคะ?”
       เกนหลงยิงคำถามตรงๆ แต่สะกิดใจเขมชาติ จนถึงกับสะอึก
       “เล่นไม้นี้ ผมก็ต้องตอบว่าไว้ใจสิครับ ทั้งไว้ใจ ทั้งเชื่อใจ ทั้งเทิดทูน”
       เขมชาติเอื้อมมือไปกุมมือเกนหลง
       “ตอนแรกๆก็ฟังดูดี หลังๆเว่อร์ไปนะคะ”
       “ผมพูดจริงๆนะ ผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่างอย่างคุณ จะหาผู้ชายที่เพอร์เฟคแค่ไหนก็ได้ แต่คุณ
       กลับให้โอกาสผู้ชายบ้านๆ ดินๆ อย่างผมได้พิสูจน์ตัวเอง. ผู้หญิงอย่างคุณถ้าเจอแล้วปล่อยให้หลุดมือ ควรไปฆ่า
       ตัวตาย”
       เกนหลงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
       “ถ้าคุณปล่อยเกนหลุดมือจริงๆ อย่าลืมทำตามที่พูดนะคะ”
       เขมชาติยิ้มอย่างมั่นใจ
       “ไม่ลืม และไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือแน่ๆไม่ว่าผมจะเคยผ่าน ผู้หญิงมาสักกี่คน แต่คุณคือคนดี
       คนที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุด”
       เกนหลงมองเขมชาติด้วยความซึ้งใจ เขมชาติพูดต่ออ้อนๆ
       “เพราะฉะนั้นเห็นแก่ความมุ่งมั่นของผม อย่าอยู่กับคุณเอื้อสองต่อสอง”
       เกนหลง ถึงกับหลุดขำ ที่โดนหลอกเข้าเรื่องนี้จนได้ พลางยื่นมือไปบีบจมูกเขมชาติเบาๆ
       “ เจ้าเล่ห์ เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวแบบนี้มีผู้หญิงโดนหลอกมากี่คนแล้วคะ”
       เขมชาติสะอึก วูบนั้นก็นึกถึงสุริยงขึ้นมาทันที พลางยิ้มร้ายนิดๆแทนคำตอบ
       
       สุริยงกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ข้างๆไก่กับไข่ พลางลูบผมลูกชายฝาแฝดด้วยความรัก ยามนี้ใบหน้าของ
       สุริยงดูอ่อนเยาว์ และผ่อนคลายมากขึ้น พลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ พร้อมกับอมยิ้มนิดๆ
       สุริยงก้มมองลูกๆแล้วก็คิดถึงสิ่งที่เจ้าสัวเคยพูด
       
       “หนูเล็กรู้มั้ย ว่าทำไมฉันถึงเลือกหนูมาเป็นแม่ของไก่ ไข่”
       คุณชวลิตเอ่ยถามสุริยง
       “ไม่ทราบค่ะ”
       “เพราะหนูเป็นคนหนักแน่น ฉันเคยลองใจมาหลายครั้งแล้ว แม่หนูเล็กเป็นคนกตัญญูกับผู้มี
       พระคุณแล้ว แม้แต่ชีวิตหนูก็ยอมแลกได้ คนรุ่นฉันเขาเรียกว่า คนหัวใจทองคำ”
       สุริยงฟังแล้ว แทนที่จะดีใจ หากกลับเศร้า
       “แต่กับบางคน เขาอาจจะเห็นหนูเล็กเป็นคนไม่มีศักดิ์ศรี เป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจ”
       คุณชวลิต หันมา “จำไว้นะหนูเล็กทองเนื้อแท้ มันไม่เคยแปรเปลี่ยน วันนี้เขาอาจจะมองไม่เห็น
       ค่า แต่ถ้าเขามีตาที่มองเห็นความจริง เขาจะมองเห็นเอง”
       แม้จะไม่เห็นด้วย และไม่เข้าใจ แต่สุริยงก็ทนนิ่งเก็บไว้
       
       สุริยงถอนใจเบาๆ โล่งๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขมชาติพูดเมื่อกลางวัน ก่อนที่จะหันมาจูบหน้าผากไก่ กับ
       ไข่ด้วยความรัก แล้วก็อมยิ้มกับตัวเอง
       ความสุขเล็กๆค่อยๆเติบโต สุริยงได้ยกก้อนหินที่ใช้กดทับความทรงจำออกไปโดยที่เธอไม่รู้ตัว และ
       กำลังจะปล่อยให้มันเติบโต จนหวนมาทำร้ายเธอในภายหลัง
       
       วิบูลย์ยืนมองรูปของสุริยงในชุดนักศึกษา ที่ติดอยู่เต็มผนังบ้านด้วยความพินิจพิจารณา พลันเสียง
       สุริยง ก็ดังขึ้น
       “สวัสดีค่ะคุณวิบูลย์”
       วิบูลย์หันมา “สวัสดีครับ” แล้วก็ชะงัก “คุณสุ”
       ภาพสุริยงที่ปรากฏแก่สายตาของวิบูลย์ในยามนี้ คือหญิงสาวในชุดทำงาน ที่มีสีสัน ปล่อยผม
       สบายๆ แต่งหน้าอ่อนๆออกชมพูดูสดใส
       “คุณสุ เปลี่ยนไป มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
       “ไม่มีค่ะ แค่อยากเปลี่ยน แก้เบื่อ” สุริยงปด
       “ก็ดีครับ เปลี่ยนเป็นแบบนี้ ดูสดใส เด็กลงเยอะเลยครับ”
       “ ขอบคุณค่ะ” สุริยงยิ้มรับ
       
       “ผมเพิ่งเห็นว่าคุณสุเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับคุณเขมด้วย ดูจากอายุก็น่าจะรุ่นใกล้เคียงกันเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าครับ?”

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 10
       วิบูลย์ยิงคำถามตรงๆ ด้วยความอยากรู้
        “เอ่อ สุไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่หรอกค่ะ เพราะเรียนไม่จบ ลาออกมาก่อน” สุริยงตอบเลี่ยงๆ
       พลางชวนเปลี่ยนเรื่อง
        “เห็นชื่นบอกว่ารถซ่อมเสร็จแล้ว”
        วิบูลย์นึกขึ้นได้
        “ใช่ครับ ผมจอดไว้ให้ที่หน้าบ้าน วันนี้คุณสุจะขับไปเองเลยหรือเปล่าครับ ผมจะได้ติดรถเข้าบริษัท
       ด้วย”
        “ได้ค่ะ เอ่อ แล้วค่าใช้ซ่อมรถเท่าไหร่คะ?”
        “ฟรีครับ คุณสุไม่ต้องจ่าย คุณเขมเป็นคนจ่ายให้ทุกบาททุกสตางค์”
        วิบูลย์ยิ้มกว้าง ในขณะที่สุริยงชะงัก เกรงใจ
       
        “คุณเกนครับ”
        เขมชาติเข้ามาหาเกนหลงในห้องทำงาน หากในห้องว่างเปล่า จากนั้นเขาก็เดินเข้ามาที่โต๊ะทำงาน
       มองสำรวจว่าทำงานอะไรอยู่ แล้วก็แอบเห็นสมุดโน้ตเล่มเล็กๆ วางเปิดอยู่ข้างๆโต๊ะ ในสมุดโน้ตมีลายเส้นง่ายๆ
       วาดสิ่งต่างๆ รอบตัวเป็นไลฟ์สไตล์เก๋ๆ เช่น แก้วน้ำ มือถือ คอมพิวเตอร์ ผู้หญิงเล่นโยคะ นวดหน้า ชกมวย ขี่
       จักรยาน เขมชาติเปิดดูแล้วก็ยิ้มๆ ทันใดนั้นเสียงเกนหลงก็ดังขึ้น
        “อะแฮ่ม! แอบดูอะไรอยู่คะคุณเจ้านาย”
        เขมชาติ หันมายิ้ม พร้อมกับชูรูปขึ้น
        “คุณเกนวาดเหรอครับ?”
        “ค่ะ เกนก็วาดเล่นไปเรื่อยเปื่อย ตามประสาเด็กมือบอน” เกนหลงชอบขำๆ
        “แบบนี้ไม่เรียกว่าเรื่อยเปื่อย แต่เรียกว่า “ได้เรื่องได้ราว” มากกว่าผมชอบ”
        “ขอบคุณค่ะ”
        เขมชาติย้ำชัดๆ “ผมชอบจริงๆนะ ไม่ได้ชอบเล่นๆ ผมขอซื้อนะ”
        “หือ? ซื้อไปทำอะไรคะ ?”
        เกนหลงถามด้วยความสงสัย
       
        เขมชาติพูดหน้าทุกคนในห้องประชุม อันประกอบไปด้วยเกนหลง สมคิด วิบูลย์ เจน และพนักงาน
       มาร์เก็ตติ้งอีก 2 คน
        “ผมจะนำลายเส้นของคุณเกนมาทำเป็นผ้าเอนกประสงค์ เช่น ผ้าพันคอ ผ้าคลุมโต๊ะ ผ้าสำหรับ
       เย็บกระเป๋า และผลิตภัณฑ์ของใช้ภายในบ้าน เป็นการจับกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่มีไลฟ์สไตล์แบบคนเมือง ผมจะให้คุณ
       เกนเล่าถึงคอนเซปป์การออกแบบให้ทุกคนฟัง เชิญครับ”
        เกนหลงยิ้มรับ และลุกขึ้น พร้อมกับออกตัว
        “ก่อนอื่น เกนต้องออกตัวก่อนนะคะว่าเพิ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานนี้ เมื่อประมาณ 15 นาทีที่
       แล้ว คอนเซปป์ที่คิดก็ค่อนข้างจะเรียบง่าย เท่าที่จะคิดได้ใน 15 นาที หรือเรียกอีกอย่างว่าด้นสด นั่นเอง”
        ระหว่างที่เกนหลงพูดไป เขมชาติเดินมานั่งข้างๆ วิบูลย์ที่ว่างอยู่ พลางกระซิบถาม
        “ สุริยงอยู่ไหน?”
        วิบูลย์กระซิบตอบ “ กำลังมาครับ พอดีติดรับรองลูกค้าแทนคุณสมคิด ที่ต้องมาเข้าประชุมนี่แหละ
       ครับ”
        วิบูลย์ปรายตาไปเห็นสุริยงผ่านกระจกที่ห้องประชุม
        “มาแล้วครับ”
        ประตูห้องประชุมถูกเปิดออก .เขมชาติปรายตาไปมองอย่างไม่ตั้งใจ ทว่าทันทีที่สายตาปะทะเข้า
       กับสุริยงก็ต้องชะงักกึกเพราะสุริยงเดินเข้ามาในชุดที่ดูสดใสน่ารัก แปลกตา
        สุริยงเดินเข้ามา นั่งลงข้างๆ วิบูลย์เงียบๆ และเปิดสมุดเตรียมจด เขมชาติมองสุริยงไม่วางตา
       ในขณะที่วิบูลย์มองเขมชาติด้วยความแปลกใจ
        สุริยงพยายามทำเป็นก้มหน้าจดทำเป็นไม่รู้ว่ากำลังโดนเขมชาติแอบมองอยู่ เขมชาติหันมาเห็น
       วิบูลย์มองอยู่ก็ชะงักทำเป็นดึงสายตากลับ หันมามองเกนหลงที่พูดอยู่หน้าห้อง
        “จริงๆลายเส้นพวกนี้ เกนเขียนเป็นงานอดิเรกค่ะ ภาพส่วนใหญ่เป็นไลฟ์สไตล์ของตัวเอง แล้วก็
       สิ่งของที่อยู่รอบตัว ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นของใช้ของคนเมือง เกนก็เลยบอกเขมว่าจะขอตั้งชื่อ คอลเลคชั่นนี้ว่า
       Simplicity”
        พนักงานพยักหน้าฟังอย่างตั้งใจ และเห็นด้วย เกนหลงเปิด power Point ให้ดูลายที่เคยเขียนเก็บ
       ไว้
        “นี่เป็นตัวอย่างของงานบางส่วน แต่งานที่ใช้ทำลายผ้า เกนจะวาดขึ้นมาใหม่ค่ะ”
       
        “โครงสร้างการร่วมทุนกับคุณพจน์ ลองอ่านดู ถ้าโอเค จะได้เซนต์สัญญาเลย”
        เอื้อเงยหน้าจากเอกสารที่กำลังเซ็น ก่อนที่จะมองแฟ้มที่อัมพิกาวางไว้ตรงหน้า แล้วก็ตอบตรงๆ
        “ถ้าผมดูแล้วไม่อยากร่วมลงทุน จะได้หรือเปล่า”
        อัมพิกาสวนกลับ “ไม่ได้ “
        “แล้วจะให้ผมดูทำไม ในเมื่อพี่อัมคิดวางแผน และดำเนินการไปหมดแล้ว ผมแค่อยากจะเตือนการ
       ลงทุนโดยไม่ได้แจ้งให้บอร์ดรับทราบก่อน ไม่ควรจะเกิดขึ้นอีก”

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 11
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 10
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 9
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 8
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณที่อัพนะคะ ช่วงนี้อัพเยอะดีจังเลย อยากให้เป็นแบบนี้ทุกวัน ^___^
abcd@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014