หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ พายุเทวดา

พายุเทวดา ตอนที่ 13

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 5 เมษายน 2557 05:38 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
พายุเทวดา ตอนที่ 13
       พายุเทวดา ตอนที่ 13
       
       ในขณะที่หวานใจเดินนำฤทธิ์เข้ามาในคฤหาสน์ หยาดฟ้าโผล่ออกมาจากมุมหนึ่ง ตรงเข้าไปหาฤทธิ์ กระซิบกันเบาๆ
       
       “อย่าเผลอบอกเรื่องของเรานะ”
       ฤทธิ์ยิ้มตาเป็นประกาย “เรื่องของเรา...อย่าห่วงเลยครับคุณหยาด”
       หวานใจมองทั้งสองอย่างรู้ทันว่า สองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแค่ไหน
       “เสี่ยอยู่ในห้องโถงแน่ะ รีบไปสิ”
       ฤทธิ์เดินไป พอหวานใจหันมาทางหนึ่ง จึงเห็นพร้อมกับกานดายืนแอบมองมาทางตน
       “นังพร้อม...กล้าดียังไงมาแอบฟังฉัน”
       หยาดฟ้าถลาไป หวานใจเดินตามไปด้วย ก็เห็นกานดายืนอยู่ข้างพร้อม
       “ไม่มีใครแอบฟังหล่อนหรอก ฉันสองคนยืนอยู่ตรงนี้ นานแล้ว..จะทำอะไรที่อุบาทว์บัดสีก็ดูตาม้าตาเรือดีๆ หน่อยสิ”
       หยาดฟ้าตาวาว “หมายความว่าไง”
       “หล่อนควรจะตอบตัวเองได้นะ...เพราะมีหล่อนคนเดียว ที่รู้คำตอบ”
       หยาดฟ้ามองหน้ากานดาเหมือนอาฆาต เดินผละไป
       หวานใจทำท่าจะตอบโต้แทนนาย “นัง”
       กานดาชี้หน้าหวานใจ “ถ้าแกไม่หยุด ฉันจะไล่หล่อนออกจากบ้านเดี๋ยวนี้”
       
       เทวาจอดมอเตอร์ไซค์ที่เช่ามาไว้ที่มุมหนึ่งใกล้พุ่มไม้เปลี่ยวๆ เดินออกมาที่ถนน เหลียวมองไปที่บ้านหลังใหญ่ของคงคา สอดตาสำรวจทางหนีทีไล่ของหน้าบ้าน
       
       ส่วนหยาดฟ้าแอบฟังอยู่มุมหนึ่งนอกห้องโถง
       “เสี่ยให้เวลาผมหน่อยเถอะครับ ผมมั่นใจว่ายังไงเสีย คุณคำรณก็ต้องชนะเลือกตั้ง” ฤทธิ์ว่า
       คำรณไม่พอใจมาก “ไอ้มนต์ นายยังฆ่าได้ แล้วทำไมไอ้เทวาถึงทำไม่ได้”
       “เสี่ยกับคุณคำรณคงไม่ทราบว่าในจำนวนลูกศิษย์ของ หลวงปู่ มีมันคนเดียวแหละครับที่ได้วิชาไปหมด มันคนเดียวเอาชนะพี่น้องทุกคนได้”
       คงคาถาม “แม้แต่นายรึ”
       ฤทธิ์ก้มหน้า “ครับเสี่ย”
       คงคากับคำรณมองหน้ากัน หยาดฟ้านิ่งฟังสนใจเทวามากขึ้น
       
       ในห้องคงคากับฤทธิ์คุยกันต่อ คำรณอยู่ด้วย
       “คะแนนเสียงของคุณคำรณดีมาตลอด แต่...เอ้อ...ตั้งแต่ ปราศรัยวันนั้น มันหักหน้าคุณคำรณบนเวที ชาวบ้าน ก็เลยเทคะแนนไปให้มันหมด”
       คงคาหงุดหงิด “ไม่ต้องอธิบาย...ถ้าไอ้เทวาชนะก็เป็นเหตุผลเพียงพอ ที่จะให้มันไปอยู่กับไอ้มนต์ในนรก...แล้วถ้างานนี้ลื้อ ทำไม่สำเร็จ ฉันก็มีเหตุผลพอว่าทำไมต้องกำจัดนาย”
       สีหน้าของฤทธิ์เจื่อนไปถนัดตา คำรณหัวเราะเบาๆ
       “หวังว่านายคงเข้าใจนะนายฤทธิ์”
       
       ฝ่ายเทวาแอบซุ่มอยู่ที่พุ่มไม้ข้างรั้วบ้านคงคา มองไปในบ้าน เห็นตัวบ้านหลังใหญ่โอ่อ่ากว้างขวาง เทวาเห็นกานดานั่งดื่มนํ้าชา และอาหารว่างอยู่ พร้อมรับใช้อยู่ใกล้ๆ
       “เรื่องเด็กที่ถูกขังนะพร้อม...ฉันเวทนามัน หาทางช่วย มันให้ได้นะ”
       “อิฉันกําลังหาข้อมูลจากไอ้พันอยู่ค่ะ”
       จังหวะนี้ พันขี่มอเตอร์ไซค์มาที่หน้าบ้าน หวานใจรีบเปิดประตูบ้านให้พันขี่รถเข้ามา พร้อมกับกานดามองอย่างผิดสังเกต
       
       ฟากเทวาค่อยๆ โผล่หัวมามองมองเข้ามาในรั้ว เห็นหวานใจกระซิบกับพันแล้วหวานใจก็วิ่งไปทางหนึ่ง พร้อมกับกานดามองตาม
       
       “นังหวานใจจะก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ”
       พันเดินผ่านมาพร้อมเรียก “ไอ้พัน”
       พันเดินมาหา “อะไรล่ะแม่”
       “ไปไหนมา แล้วซุบซิบอะไรกับนังหวานใจ”
       กานดามองพันเขม็ง “ฉันอยากรู้ ไม่ใช่แม่เธอหรอก”
       “ผมบอกไม่ได้จริงๆ ครับ คุณผู้หญิง...ขอโทษนะครับ” พันเดินไป
       พร้อมเรียกไว้ “ไอ้พัน...ไอ้พัน” แต่พันไม่หัน เดินเลี่ยงไป
       พร้อมกับกานดาเห็นฤทธิ์เดินมาขึ้นรถ ธงกับศรทำหน้าที่เหมือนเดิม รถเคลื่อนออกไป กานดากับพร้อมมองตามไป
       “อย่าให้เกิดอะไรวุ่นวายเลยเจ้าประคู้ณ”
       เทวาหลบอยู่ที่นอกรั้ว เห็นรถของคงคาซึ่งมีฤทธิ์นั่งอยู่ ผ่านไป
       
       หยาดฟ้าเดินไปมาอยู่ในห้อง เสียงของฤทธิ์ที่บอกกับคงคาว่าเทวามีพลังเทวดาเหนือคนอื่นดังก้องเข้ามาในห้วงคิด
       “นายเทวาเก่งกว่านายฤทธิ์...ถ้าได้เทวามาปกป้องเรา เราก็จะหนีจากอำนาจของเสี่ยคงคา แล้วก็หนีจากนายฤทธิ์ได้ ด้วย...ทั้งหล่อทั้งเก่งยังงี้ จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ไง”
       มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่หวานใจจะเข้ามา
       “คุณหยาดขา...นังชงเหล้ามันอยู่ที่โรงพยาบาลที่ชายฝั่ง นี่แหละค่ะ หวานไปสืบมาแล้ว”
       หยาดฟ้ายิ้มเหี้ยม พยักหน้า
       
       เรือสปีดโบ๊ตแล่นอย่างเร็วอยู่กลางทะเล ฤทธิ์นั่งหน้าเครียดอยู่ในเรือ ลูกน้องคนหนึ่งขับเรือ อีกคนยืนอยู่ที่ท้ายลำเรือ
       “คิดว่าอำนาจเงินของนายจะบันดาลทุกสิ่งทุกอย่างได้ เหรอ เสี่ยไม่มีทางทำอะไรผมได้หรอก เพราะผมนี่แหละ จะฆ่าเสี่ยก่อน” ฤทธิ์คิดแค้นในใจ
       
       ที่ห้องอาหารของโรงพยาบาล ดารินนั่งทานข้าวอยู่คนเดียว มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ดารินเห็นเบอร์ก็รีบรับ
       “แม่...แม่เป็นยังไงบ้างคะ”
       มณี พูดโทรศัพท์เสียงสั่น เนื้อตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น นํ้าตาคลอ “ริน...แม่พยายามโทร.หาหนู แต่ติดต่อไม่ได้เลย”
       “ที่เกาะไม่ค่อยมีสัญญาณหรอกค่ะ...นี่พอดีหนูมาที่ฝั่ง แม่ยังไม่ตอบรินเลยว่าสบายดีหรือเปล่า เนตรทรายมา ดูแม่บ้างมั้ย...น้าบุญเกิดล่ะ”
       มณียิ้มทั้งนํ้าตา “เมื่อไหร่จะกลับบ้านล่ะริน...แม่เป็นห่วง เป็นคิดถึง ให้คนอื่นดูแลแม่ ก็ไม่เหมือนมีรินอยู่ใกล้ๆ หรอก”
       ดารินนํ้าตาร่วงพรู “แม่...ขอเวลารินอีกนิดเดียวนะคะ…เสร็จงานแล้วรินจะ รีบกลับไป”
       มณีสะอื้นพยักหน้ายอมรับเงื่อนไข บุญเกิดเข้ามายืนอยู่มุมหนึ่งเงียบๆ
       “จ้ะ แม่จะรอ...รักษาตัวให้ดีๆ นะริน”
       “ค่ะแม่”
       
       ในเวลาต่อมา ดารินมายืนกอดอกคิดเครียดอยู่ที่ถนนเลียบชายหาด ทอดสายตามองทะเลสวยเบื้องหน้า
       “แกทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่กรุงเทพฯ มาที่นี่เพื่ออะไรกันริน แกทำให้แม่ร้องไห้...แกคิดดูดีๆ นะ...แกจะเดินหน้า ต่อ หรือแกจะหยุดทุกสิ่งทุกอย่างไว้ที่นี่”
       ดารินคิดหนัก ถอนใจเฮือกใหญ่ นํ้าตาคลอ
       จังหวะนี้รถคันหนึ่งแล่นมา แล่นมาอย่างเร็ว แล้วรถก็จอดกะทันหัน เสียงเบรกดังจนดารินหันไป กระจกค่อยๆ ลดลงมา ดารินเห็นหยาดฟ้ามองมาที่ตน ถอดแว่นตาดำออกเผยให้เห็นดวงตาเหี้ยมเกรียม หยาดฟ้าหยิบปืนที่อยู่ในรถ เล็งมาที่ดาริน
       ไวเท่าความคิดดารินรีบม้วนตัวหลบ หยาดฟ้ายิงหลายนัด ติดๆ กัน หยาดฟ้าย่ามใจ ออกมาจากรถ เดินหน้ายิงปืนใส่ดาริน
       เทวาวิ่งมาสีหน้าตกใจ ยินเสียงปืนดัง เทวามองไป ลมสลาตันพัดปืนหลุดจากมือหยาดฟ้าไป แรงลมยังพัดร่างของหยาดฟ้าปลิวไปปะทะรถของตัวเอง แล้วตกลงมาอย่างแรง
       หญิงชั่วหน้านิ่วเจ็บปวด เทวาวิ่งมาดึงดารินให้วิ่งหนีไป หยาดฟ้าเงยหน้าขึ้น หน้านิ่วเจ็บปวดมองไป เห็นทั้งสองวิ่งไปด้วยกัน หยาดฟ้ามองตามด้วยความแค้นอาฆาตดาริน แววตาเหี้ยมเกรียมอำมหิต
       ชาวบ้านวิ่งกรูกันมา ต่างตะโกนบอกกัน
       “ทางโน้นๆ ดูซิว่ามีคนเป็นอะไรหรือเปล่า” ชาวบ้านวิ่งมา หยาดฟ้าได้สติ รีบลุกขึ้นแล้วเข้าไปในรถ ขับรถออกไปอย่างเร็ว
       
       ทิ้งกลุ่มชาวบ้านเม้าท์เมามันกันอยู่ที่ถนนนั่นเอง

พายุเทวดา ตอนที่ 13
       ดารินกับเทวาหลบอยู่ในพงหญ้ามุมหนึ่ง
       
       “คราวนี้เชื่อหรือยังล่ะว่ามันไม่ได้ตั้งใจเก็บผม แต่คุณ ต่างหากคือเป้าหมายของมัน”
       ดารินนิ่งคิด ภาพที่ปลาดุกถูกยิงในร้านเฮียเม้ง และตัวเองแย่งปืนได้ ผุดเข้ามาในห้วงคิด
       “ผู้หญิงคนนั้น”
       เทวารู้ “หยาดฟ้า ใคร ๆ เขาก็รู้กันว่าเป็นเมียเสี่ยคงคา...แต่เที่ยว บอกใครๆ ว่าเป็นน้องสาว”
       เทวากอดดารินไว้แนบชิด ดารินรู้ตัวก็พยายามดันตัวออก
       “เขาฆ่าฉันเพราะนายก็ได้..ปล่อย”
       เทวาไม่ยอมปล่อย “เกี่ยวอะไรกับผม”
       “เขาอาจจะชอบนาย...ก็เลย…”
       “คิดแบบนี้เป็นกับเขาด้วยเหรอ”
       “ทำไมล่ะ...ฉันก็มีสมอง...ไม่ฝ่อ ไม่บวม ไม่เน่า ไม่เสีย”
       “งั้นก็ชัดเลย”
       ดารินเง็ง “ชัด”
       “เราคิดอะไรตรงกัน อย่างน้อยก็สองข้อ...ข้อหนึ่ง เรามี ศัตรูร่วมกัน คุณก็อยากเห็นความยุติธรรมบนเกาะมุก ไม่อยากให้คนนอกเกาะมาหาผลประโยชน์ ข้อสองคุณ กับผม”
       เทวาสบตาดารินลึกซึ้ง อยากบอกรักแต่ไม่กล้าบอก ดารินรู้ทัน เลยถองเทวาเสียจุกไปหมด
       “ฉันทิ้งเพื่อนไว้ กลัวจะเป็นอะไรไปซะก่อน” ดารินยืนมองเทวาที่ยังกุมท้องอยู่
       “แล้วจะทิ้งผมไว้อย่างนี้เหรอ”
       “คงไม่ตายหรอกน่า...นายจะกลับเกาะมุกเลยหรือเปล่า”
       เทวาเซ็ง “ไล่ผมอีกแล้ว”
       “ก่อนหน้านี้นายก็ไล่ให้ฉันกลับบ้าน”
       เทวายิ้มกว้าง ชูนิ้วก้อยให้ดาริน
       “งั้นหายกัน...เอ้า”
       ดารินฟอร์มทำเมิน แต่สุดท้ายก็ชูนิ้วก้อยเกี่ยวกับนิ้วก้อยเทวา
       ทั้งสองคนค่อยๆ หันมาสบตากันซึ้งๆ
       
       ปลาดุกนอนลืมตาอยู่บนเตียง เครื่องมือแพทย์ยังเต็มตัวอยู่ เห็นดารินเข้ามา รีบถามอย่างห่วงใย
       “พยาบาลเล่าว่ามีการยิงกันที่หน้าโรงพยาบาล ฉันเป็น ห่วงแกแทบแย่”
       “อ้าว เหรอ ไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย...ห่วงฉันเหรอ ห่วง ตัวเองดีกว่า”
       ปลาดุกยิ้มให้ดาริน พูดด้วยนํ้าเสียงเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง
       “ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก ริน...ฉันรู้ว่าแกมีจุดมุ่งหมาย บางอย่างบนเกาะมุก ถึงแกไม่เล่า ฉันก็เดาได้ ฉันเจ็บครั้งนี้ ฉันไม่ต้องการอะไรเลย นอกจากเห็นแก ทำงานของแกให้สำเร็จ อย่าท้อนะริน”
       ดารินซาบซึ้งพยักหน้า “แกก็ต้องช่วยฉันด้วยนะปลาดุก แกไม่น่าต้องเจ็บตัว เพราะฉันเลย”
       ปลาดุกยิ้มหยันบางๆ “นรกยังไม่ต้องการฉันหรอกว่ะ”
       “ขอให้นรกคิดกับฉันเหมือนคิดกับแก...ฉันจะได้ทำงาน เสร็จก่อนตาย”
       ทั้งสองสาวยิ้มเศร้าๆ ให้กัน
       
       เทวากลับมาที่ละแวกบ้านเสี่ยคงคา ลอบแอบมองจากนอกรั้วเข้าไปในบ้าน เห็นพร้อมเดินมากับกานดา เสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้องดังมา พร้อมกับกานดาหันไปมอง
       เทวาได้ยินเสียงเช่นกัน
       กานดาสงสาร “น่าเวทนาจริงๆ คนนะไม่ใช่สัตว์จะได้เอาตัวมากักขังกัน แบบนี้”
       หวานใจลากตัวเปียออกมา พบว่าเปียทรุดโทรมลงไปมาก
       เทวาอุทานเบาๆ “เปีย”
       
       เปียกรีดร้อง หวานใจตบตีไม่ยั้ง
       “นังนี่ จะแหกปากให้ชาวบ้านแห่มาดูอีคนหน้าโง่อย่าง เอ็งรึไง...เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าเสี่ยออกมาเห็นเข้า จะเจ็บตัวมากกว่านี้”
       หวานใจตรงเข้าดึงทึ้งร่างของเปีย แต่เปียสู้ กัดหวานใจจนร้องออกมา
       “นังเปีย...นังบ้า...ผีเข้าสิงหรือไงวะ ถึงกัดฉัน”
       หวานใจจะตบ แต่พร้อมเข้ามาห้าม กานดาก้าวเดินมา
       “อย่าเอานิสัยป่าเถื่อนมาใช้ในบ้านฉันนะ”
       หวานใจลดมือที่เงื้อจะตบเปียลง เป็นจังหวะเดียวกับที่คำรณ หยาดฟ้า คงคา พัน ธง ศรเดินออกมาจากมุมหนึ่ง
       “นังหวานใจ แค่ทำให้นังบ้านี่เงียบ แกยังทำไม่ได้เลย... อย่างนี้ ฉันจะไว้ใจอะไรแกได้” หยาดฟ้าด่า
       หวานใจฟ้อง “หวานให้มันอาบนํ้ามันดันพ่นนํ้าลายใส่หวาน แถมยัง วิ่งออกมาข้างนอก นี่ถ้าจับไว้ไม่ทันนะคะ มันคงเตลิด หนีไปแล้วล่ะค่ะ”
       “ถ้าเป็นอย่างที่แกพูด แกตายนังหวานใจ” คงคาคาดโทษ
       หวานใจหัวหดไปทันที
       “เมื่อไหร่จะปล่อยแม่หนูนี่ไปเสียที รู้มั้ยแกร้องไห้ โหยหวนจนคนแถวนี้คงคิดว่าบ้านเรามีผีสิง”
       “คงไม่ผิดหรอกค่ะ ผีแก่ด้วย”
       พร้อมถลึงตาใส่หยาดฟ้า
       “แต่ก็เป็นเจ้าของสุสาน ไม่ใช่ผีไม่ญาติเที่ยวสิงสู่อยู่ สุสานคนอื่น ไม่ต่างจากสัมภเวสีเร่ร่อน”
       หยาดฟ้ารู้ว่ากานดาด่า จะโต้ตอบแต่คงคาห้ามทัพเสียก่อน
       “พอ...เดี๋ยวก็ไม่ทันได้ไปทำงานกันหรอก”
       “แม่ก็ออกมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ทำไมกัน...เข้าไป นัง พร้อมก็สาระแนดีนัก...ถ้าแกไม่ทำให้แม่ฉันอยู่ในเรือน เล็กละก็ไสหัวไปเลย”
       พัน อึ้งไป สบตาแม่ แล้วก็ก้มหน้า
       “เพราะแกคนเดียวนังเปีย” หยาดฟ้าตบหน้า “นี่แน่ะ ทำให้เขา วุ่นวายกันหมด นังหวานเอามันไปขังไว้เหมือนเดิม...ถ้า มันไม่อยากอาบนํ้าก็ให้มันเน่าตายไปเถอะ”
       หวานใจกระชากตัวเปียให้เดินตามไป เปียผ่านคำรณก็แลบลิ้นใส่ คำรณเงื้อมือจะตบ เปียพ่นนํ้าลายใส่หน้า
       “อีบ้า” คำรณป้ายนํ้าลายของเปียออกจากใบหน้าอย่างรังเกียจ จะเข้าไปทำร้าย แต่กานดาร้องห้าม
       “อย่าลูก...มันบาป”
       เสียงห้ามของกานดาไม่เป็นผล คำรณตบหน้าเปียอย่างแรง ร่างเปียทรุดลงไป พร้อมสงสารปรี่ไปดึงตัวเปียออกมา
       “นังพร้อม” คำรณจะตบพร้อมแต่พันห้ามไว้
       “อย่าครับคุณคำรณ อย่าทำแม่ผม”
       คำรณหงุดหงิด ผลักพร้อมไป กานดาประคองพร้อมไว้
       “สักวันลูกจะรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกทำ มันผิด แล้วมัน ก็ไม่เป็นผลดีต่อลูกเลย”
       หยาดฟ้ามองกานดาแล้วหัวเราะขำ กานดาหันขวับ หยาดฟ้าทำไม่รู้ไม่ชี้ คำรณหน้าเครียด
       หยาดฟ้าบอกกับคงคา “อีกสามวันก็จะเลือกตั้งแล้ว ขืนให้คุณคำรณอยู่บ้าน มีหวังใจอ่อนตามคุณผู้หญิง งานของเราจะล้มเหลว นะคะเสี่ย”
       เสี่ยคงคาพยักหน้าเห็นด้วย “คำรณต้องเดินหาเสียงด้วยตัวเอง ดูซิว่าถ้ามีฉันไป มี หยาดฟ้าไป” เสี่ยหัวเราะร่าอย่างย่ามใจ “มีเจ้าหนี้พวกมันสองคนเดินไป ด้วยกัน มันจะกล้าหือมั้ย...เมื่อพวกชาวบ้านมันเลี้ยงไม่ เชื่อง เราก็ต้องทำให้มันเชื่อง”
       
       ส่วนที่นอกรั้ว เทวาค่อยๆ เลี่ยงกายหายไป เขาขี่รถมอเตอร์ไซค์มุ่งหน้ามาที่ท่าเรือกลับเกาะมุก ลมปะทะใบหน้าหล่อเหลาดูเท่โครตๆ
       
       ปลาดุกนอนซมอยู่เตียง เทวาบอกกับดารินที่เฝ้าไข้อยู่
       “สัญญานะว่าจะไม่กลับไปที่เกาะมุกในช่วงเลือกตั้ง ดูแล เพื่อนคุณให้ดี ผมเป็นห่วง”
       เทวามองหน้าดาริน แล้วผละออกไป
       “นาย” ดารินเรียกไม่ทัน ประตูปิดดังปัง ดารินหันมาทางปลาดุก
       “ฉันว่าอะไรก็ห้ามแกไม่ได้หรอกริน ยิ่งนายเทวาบอกว่า อย่า แกยิ่งอยากทำ...ไปเถอะไม่ต้องห่วงฉัน”
       ดารินนิ่งอึ้งพักหนึ่ง “ฉันไปแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้...ยังไม่อยากเปิดศึกกับนายเทวา”
       ปลาดุกพูดยิ้มๆ “ศึกหัวใจ...ใหญ่หลวงด้วยนะแก”
       ดารินค้อน แต่สีหน้ายังกังวลอยู่ คิดหนักในใจ
       “เกิดอะไรขึ้น ทำไมนายเทวาต้องห้ามเราด้วย”
       
       เทวากระโดดขึ้นท่าเรือเป็นคนแรก วิ่งมาที่ท่าเรือ ขณะที่คนอื่นๆ ทยอยกันขึ้นเรือ สิงห์ยืนอยู่กับก้อง ก้องทัก
       “เทวา ไปไหนมาวะ”
       เทวาบอก “ไอ้สิงห์ ข้ามีข่าวดีมาบอกเอ็ง..ข้าเจอเปียแล้ว ไอ้เสี่ย คงคาเอาเปียไปขังไว้...ข้าแอบไปที่บ้านมัน”
       สิงห์กระชากคอเสื้อเทวา “แล้วทำไมเอ็งไม่ช่วยเปีย ทำไมเอ็งไม่ช่วยเมียข้า”
       “ยังไม่ถึงเวลา ข้าสัญญากับเอ็งแล้ว ข้าไม่ลืมหรอก... ข้านี่แหละจะเอาตัวมันเข้าคุกให้ได้”
       ก้องปลดมือสิงห์ “ปล่อยไอ้สิงห์ ข้าเชื่อว่าไอ้เทวามันไม่ผิดคำพูดหรอก”
       สิงห์ยอมปล่อยมือ เทวากับสิงห์แตะมือกัน
       
       วันหนึ่งชาวบ้านชายทั้งสองกำลังคุยอย่างเมามัน แม่ค้าและคนอื่น ๆในตลาดมุงดูอยู่
       ชาวบ้าน1 คุยลั่น “โชคดีนะที่พ่อเทวาให้เรากลับมา เราเลยไม่ตาย”
       ชาวบ้าน 2 เสริม “ใช่ ไอ้ก้องมันเล่าว่าพวกมันยิงเอาเรือมาขนาบกะยิง ให้ตายทั้งลำเลย ไม่คิดเลยนะมันจะโหดเหี้ยมยังงี้”
       แม่ค้า 1 บอก “คนดีๆ ผีไม่เอาไปหรอก ผีคุ้ม”
       แม่ค้า 2 พยักพเยิด “ยังงี้พวกเราต้องเลือกเทวานะ อย่าเลือกมัน อย่าให้มัน ได้ไปแม้แต่คะแนนเดียว...ใครเลือกมัน อย่าให้ข้ารู้นะ โว้ย...แม่จะไม่ยอมให้เหยียบตลาดเลย”
       ชาวบ้านพากันเออออ เห็นด้วย ฤทธิ์เข้ามาพอดี มีลูกน้องตามมาด้วยสองคน
       ฤทธิ์ร้องถาม “คุยอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ”
       ทุกคนเห็น หน้าจ๋อย ยิ้มแหยๆ แม่ค้า 2 บอก “ไม่มีอะไรหรอกกํานัน หมามันลอบกัดน่ะ...เลยด่าหมา ใครเป็นหมาก็รับไปละกัน”
       ฤทธิ์กวาดตาดูแม่ค้าและคนอื่นๆ ในตลาด สีหน้าไม่พอใจ
       แม่ค้า 1 ตะโกนขึ้น “เอ้า ขายของๆๆ ใครจะซื้อบ้าง วันนี้แม่ลดแลกแจกแถม เต็มที่จ้า”
       แม่ค้าพากันไม่สนใจฤทธิ์ ต่างร้องขายของกันเสียงขรมเซ็งแซ่ ทั่งที่ไม่มีคนซื้อสักคนเดียว
       ฤทธิ์รู้ว่าแม่ค้าแอนตี้ตน จึงเดินออกไป ลูกน้องตามไปติดๆ
       แม่ค้า 1 ร้องขึ้นลอยๆ อีก “ช่วยกันเอานํ้าล้างหน่อยโว้ย...เสนียด จะได้หมดไปจาก ที่นี่...เมื่อไหร่นะ เกาะมุกจะกลับมาสงบสุขเหมือนเดิม”
       
       หมู่มวลแม่ค้าพ่อขายสะใจไปตามๆ กัน
       
       อ่านต่อหน้า2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
พายุเทวดา ตอนที่ 13
พายุเทวดา ตอนที่ 12
พายุเทวดา ตอนที่ 11
พายุเทวดา ตอนที่ 10
พายุเทวดา ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 1 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 1 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014