หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 17

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 8 เมษายน 2557 08:35 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 17
       อย่าลืมฉัน ตอนที่ 17
       
       เกนหลงสะดุ้งตื่นขึ้นมา พลางมองไปรอบๆ ห้องอย่างงงๆ
       “มานอนตรงนี้ได้ยังไง?”
       เกนหลงมองซ้ายมองขวา หันไปเห็นหน้าตัวเองในกระจก พลางจับหน้าตัวเองที่สะอาด หมดจด
       ปราศจากเครื่องสำอาง มองไปที่โต๊ะหัวเตียงเห็นอุปกรณ์ล้างหน้าที่ถือค้างไว้เมื่อคืน ข้างๆขวดมีกระดาษโน้ตลายมือ
       เอื้อวางอยู่ เกนหลงหยิบมาอ่าน
       “พี่อยู่ที่สวนหน้าโรงแรม อาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะนะครับ พี่ให้ทางโรงแรมจัดดอกไม้มาให้ เผื่อจะทำ
       ให้สดชื่นขึ้น เอื้อ”
       เกนหลงหันไปเห็นอาหารเช้าของโรงแรมวางไว้อย่างสวยงาม ก่อนที่จะเดินลงจากเตียงไปที่โต๊ะอาหาร
       พลางหยิบดอกไม้ช่องามขึ้นมาดู กลิ่นสดชื่นของดอกไม้ทำให้เกนหลงยิ้มออกมานิดๆที่มุมปาก รู้สึกดีขึ้นมาจริงๆ
       เกนหลงเริ่มรู้สึกซึ้งใจกับความใส่ใจของเอื้อเพิ่มมากขึ้น พอคิดถึงเอื้อ ก็คิดถึงสุริยง แล้วก็พาลเศร้า
       “พี่เอื้อน่ารักขนาดนี้ ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมคุณสุถึงทำแบบนี้กับพี่เอื้อได้”
       เกนหลงคิดถึงสุริยงด้วยความไม่เข้าใจ และขัดเคืองใจอยู่ในที
       
       ในขณะที่เอื้อ ที่นั่งอยู่ที่สวนสวยมุมหนึ่งของโรงแรม พยายามต่อโทรศัพท์หาสุริยง แต่ก็ไม่สามารถ
       ติดต่อได้เช่นเคย เอื้อกดวาง แล้วก็กดโทรไปที่บ้านสุริยง อาทิตย์เป็นผู้รับสาย
       “สวัสดีครับ อ้อ คุณเอื้อ สวัสดีครับ นายไก่ นายไข่ เพิ่งจะออกไปตลาดกับคุณยายเมื่อกี๊นี้เองครับ
       กลับมาแล้วจะให้โทรกลับมั้ยครับ?”
       เอื้อรีบบอก
       “ไม่เป็นไรครับ คือผมจะโทรมาถามข่าวคราวของหนูเล็กน่ะครับ พอดีผมติดต่อมือถือหนูเล็กไม่ได้
       เลยครับ ก็เลยเป็นห่วง”
       “อ๋อ หนูเล็กโทร.มาบอกว่า โทรศัพท์มือถือหายครับ จะติดต่อไม่ได้”
       เอื้อรีบถาม
       “มือถือหาย แล้วหนูเล็กโทรมาบอกเมื่อไหร่? เขาบอกหรือเปล่าว่าโทร.จากที่ไหนครับ?”
       “วันแรกก็โทร.มาจากที่โรงแรมครับ รู้สึกจะเป็นโรงแรมที่ซูริค” อาทิตย์ตอบตามความจริง
       “แล้ววันนี้ได้โทรมาหรือยังครับ?”
       อาทิตย์คิดๆ แล้วก็ตอบ
       “ยังเลยครับ ยังไม่ได้ข่าวเลย อ้อ แต่เมื่อคืนนี้มีเบอร์แปลกๆ โทรเข้ามือถือ แต่อารับไม่ทัน เป็นเบอร์
       จากต่างประเทศ ก็เลยเดาว่าน่าจะเป็นหนูเล็ก” พลางหันไปหยิบโทรศัพท์มาดู
       เอื้อตาโต รีบถามทันที
       “คุณอายังเก็บเบอร์ไว้หรือเปล่าครับ?”
       “เก็บไว้ครับ”
       เอื้อยิ้มดีใจ
       “คุณอาบอกเบอร์มาให้ผมหน่อยนะครับ ครับ ขอบคุณมากครับ”
       เอื้อรีบวางสายไป ดูเบอร์โทรศัพท์ในกระดาษอย่างมีความหวัง แล้วก็รีบกดโทรออกทันที สักครู่ก็มี
       เสียงทางปลายสายตอบกลับมา
       “ สวัสดีครับ ติสลิส สกีรีสอร์ท มีอะไรให้รับใช้ครับ?”
       เอื้อชะงักนิดๆ
       “ติสลิส? ติสลิสที่แองเกิลเบิร์กใช่มั้ยครับ?”
       เอื้อถามกลับด้วยความแปลกใจ คิดไม่ถึงว่าสุริยงจะอยู่ต่างเมือง
       
       เขมชาติยืนคุยโทรศัพท์อยู่มุมหนึ่งด้วยความหวาดระแวงเล็กๆ คุยไป มองซ้ายมองขวาไปด้วย
       “คุณสมคิด มีอะไรคืบหน้าหรือเปล่า?”
       ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง สมคิดนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องทำงาน
       “ไม่มีเลยครับ วันนี้คุณเกนเงียบหายไปเลย ไม่โทรตามตารางงานของคุณสุเหมือนเมื่อวาน ไม่รู้ว่าเป็น
       ยังไงบ้าง มื่อวานตอนที่คุณเกนโทรมาน้ำเสียงร้อนใจมากๆ”
       เขมชาติสีหน้าหนักใจ เข้าใจ แต่ต้องใจแข็ง
       “ผมรู้ แต่อีกไม่นานทุกอย่างก็จะเรียบร้อย ตอนนั้นคุณเกนก็จะเลิกร้อนใจไปเอง”
       สมคิดพูดตรงๆ
       “คุณเขม ผมพูดตรงๆเลยนะ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เหมือนกำลังช่วยผู้ร้ายทำผิด”
       เขมชาติสวนกลับมาทันที
       “ผมไม่ใช่ผู้ร้าย”
       สมคิดชะงัก เขมชาติรีบปกป้องตัวเอง
       “และผมไม่ได้กำลังทำผิด สิ่งที่ผมทำมันคือความถูกต้อง พูดไปคุณสมคิดก็ไม่เข้าใจ เรื่องนี้มัน
       ซับซ้อนกว่าที่คนอื่นเห็น”
       เขมชาติหลุดพูดความรู้สึกออกมา เพราะในใจตอนนี้ก็พลุ่งพล่านไม่น้อย ดีชั่วตีกันอยู่ในตัว สมคิดฟัง
       และเตือนสติอย่างนุ่มนวล
       “คุณเขมก็ระวัง อย่าให้มันซับซ้อนจนคุณเองหาทางออกไม่เจอก็แล้วกัน”
       เขมชาติสะอึก สุริยงเดินมาทาวงด้านหลัง มองซ้ายมองขวากำลังหาอยู่เ ขมชาติปรายตาไปเห็น รีบ
       ตัดบท
       “แค่นี้ก่อนนะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าฝากข้อความบอกผมได้เลย”
       “ได้ครับ”
       สมคิดวางสายไป แล้วก็ถอนใจเบาๆ “เฮ่อ”
       ในขณะที่เขมชาติวางสาย แล้วคิด แววตามีลังเลนิดๆ จากคำเตือนของสมคิด
       ธรรมชาติยามนี้ช่างสวยงามหลือเกิน สุริยงยืนมองอย่างสุขใจ และเมื่อสายลมเย็นพัดมาเบาๆ
       
       สุริยงรีบหยิบผ้าพันคอที่เอื้อให้ มาคลุมไหล่ไว้ แล้วก็ยืนชมวิวด้วยความสบายใจ เขมชาติยืนมองด้วยแววตาอ่อน
       ลง แต่แล้วด้านมืดก็ผุดขึ้นมา เมื่อฉุกคิดถึงภาพตอนที่สุริยงเย่อหยิ่งใส่ ทำเหมือนไม่ใยดี และย้อนกลับไปตอนโดนบอก
       เลิก

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 17
       แววตาของเขมชาติแข็งขึ้น และบอกกับตัวเองเบาๆ
       “ถอยกลับไม่ได้ ต้องไปให้ถึงเท่านั้น”
       เขมชาติหลับตาลงหนึ่งอึดใจ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร เพื่อดำเนินไปตามแผน
       “วดี”
       สุริยงหันมาเห็นเขมชาติก็ยิ้มให้ และเดินเข้าไปหา สุริยงยืนยิ้มด้วยจริงใจ ไม่รู้เลยว่ากำลังอยู่ในเกมที่
       แสนโหดร้ายของคนที่เธอไว้ใจ
       
       อีกด้านหนึ่งเอื้อกับเกนหลงยืนอยู่ด้านหน้าทางขึ้นติสลิส เกนหลงหน้าเครียดพร้อมพุ่งชนทุกขณะ เอื้อ
       หันมามอง
       “เกนอยากรออยู่ข้างล่างหรือเปล่า”
       “ไม่ค่ะ เกนอยากเห็นกับตา ว่าสองคนนั้นเขามาที่นี่ทำไม? ทั้งๆที่ไม่ได้อยู่ในแพลนงาน ออกนอก
       เส้นทางมาขนาดนี้ คงต้องเป็นโปรแกรมพิเศษมากๆ”
       เอื้อรีบปลอบใจ
       “ใจเย็นๆ พี่ยังไม่ได้บอกสักคำว่าหนูเล็กจะอยู่กับเขมชาติที่นี่ พี่บอกแค่ว่าหนูเล็กโทรจากที่นี่กลับ
       ประเทศไทย บางทีหนูเล็กอาจจะมาคนเดียวก็ได้ อย่าลืมสิ เรายังไม่มีหลักฐานว่าเขมชาติมาที่นี่ เรารู้แค่ว่าเขายกเลิก
       นัดที่อิตาลี่แค่นั้นเอง เขาอาจจะไปที่อื่นก็ได้”
       “พี่เอื้อไม่ต้องพยายามแก้ตัวให้สองคนนั้นหรอกค่ะ เกนพยายามคิดทุกอย่างแล้ว พี่เอื้อก็รู้ว่าเกนเป็น
       คนมองโลกในแง่ดีมากขนาดไหน ดีจนบางครั้ง กลายเป็นคนโง่ โดยไม่รู้ตัว”
       เกนหลงอารมณ์ขึ้นจนเก็บไม่อยู่
       “พอกันที เกนจะไม่สร้างโลกสวยหลอกตัวเองอีกต่อไปเลย ถ้าความจริงมัน เลว ร้ายก็ต้องไปเจอ จะ
       ได้จบๆกันไป”
       พูดจบเกนหลงก็รีบพุ่งไปที่ทางขึ้นด้วยความอารมณ์ที่กรุ่นได้ที่ เอื้อมองตามด้วยความหวั่นใจ แล้วก็รีบ
       เดินตามไปทันที
       
       ในขณะที่เขมชาติกับสุริยงนั่งอยู่ที่มุมระเบียงของร้านอาหารริมทะเลสาป โดยไม่ได้รู้เลยว่าอะไร
       กำลังจะเกิดขึ้น
       สุริยงวางผ้าพันคอที่เอื้อทำให้ไว้ที่เก้าอี้ข้างกระเป๋า เขมชาตินั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองหน้าสุริยงแล้วก็ยิ้ม
       อย่างมีความสุข
       “ไม่อยากลงไปจากที่นี่เลย อยากติดอยู่บนนี้ตลอดไป”
       สุริยง มองหน้า แล้วตอบแบบกวนๆ “อยู่ไปคนเดียวนะคะ”
       เขมชาติหัวเราะ
       “นี่แหละ เสน่ห์อีกอย่างของคุณ ที่ผู้หญิงคนอื่นไม่มี”
       สุริยงทำหน้างงๆ เขมชาติรีบเฉลย
       “คุณไม่ยอมผม ที่ไม่เห็นด้วย คุณก็จะแย้งขึ้นมา ทำให้ผมเห็นมุมมองที่ต่างไป มีคุณอยู่ข้างๆ ทำให้ผม
       มองสิ่งต่างๆได้ลึกขึ้น”
       เขมชาติจงใจปั้นคำเยินยอด้วยถ้อยคำที่ฉลาด ไม่เจาะจงจนดูไม่จริงใจ และใช้ความจริงสร้างความ
       ประทับใจ สุริยงฟังแล้วรู้สึกดี
       “ เสียดาย วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่คุณจะอยู่ข้างๆผม”
       เขมชาติเสียงเศร้าขึ้นมาทันทีสุริยงสะอึก ลึกๆ แล้วแอบใจหายเหมือนกัน แต่พยายามไม่แสดงความ
       เศร้าออกมา
       “ไม่มีฉัน คุณก็มีคุณเกน เธอทำได้ดีกว่าฉันแน่ค่ะ”
       “ผมรู้ คุณเกนเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่าง แต่เธอก็แทนที่คุณไม่ได้ ไม่ได้จริง ๆ”
       เขมชาติพูดด้วยความจริงใจ เพราะลึกๆ แล้ว ก็รู้สึกเช่นนี้จริงๆ สุริยงมองหน้าเขมชาติสัมผัสได้ถึง
       ความจริงนั้น จนต้องเบี่ยงสายตาหนี ไม่อยากจะรู้สึก แต่ก็ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้
       
       ในขณะเดียวกันเกนหลงกับเอื้อ ก็กำลังขึ้นกระเช้ากำลังมุ่งขึ้นไปบนยอดเขา และทันทีที่กระเช้าเข้ามา
       เทียบท่า เกนหลงรีบลง ใจเต้นระทึก
       
       สุริยงดูนาฬิกาแล้วตัดบท
       “ฉันว่าเรารีบลงไปเถอะค่ะ ใกล้เวลาที่ฉันนัดให้รถมารับแล้ว เดี๋ยวจะไปไม่ทันนัดลูกค้า”
       พูดพลางขยับลุกขึ้น เขมชาติจับแขนไว้
       “วดี”
       สุริยงหันมา เขมชาติพูดต่อ
       “ก่อนไป ผมขอร้องอะไรอย่างนึงได้มั้ย”
       “อะไรคะ?”
       “วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเราสองคน ผมขอให้วันนี้มีแต่คุณกับผมแค่สองคน ไม่พูดถึงคนอื่น ได้หรือ
       เปล่า?”
       สุริยงครุ่นคิด เขมชาติรอคำตอบ
       ในขณะที่ทางด้านหลัง เอื้อกับเกนหลงเดินเข้ามาในร้านอาหาร พลางมองไปรอบๆ เกนหลงยืน
       กวาดสายตาอยู่ในร้าน เอื้อเดินแยกออกไปอีกมุม
       
       เขมชาติรอคำตอบ แล้วสุริยงก็พยักหน้า
       “ค่ะ”
       เขมชาติยิ้มกว้าง “ผมก็จะไม่พูดถึงคนอื่นเหมือนกัน”
       เกนหลงหันมามองอีกทาง บังเอิญมีแก๊งสกี ดินมาเป็นกลุ่มบังเขมชาติกับสุริยง พอดี เกนหลงมอง
       ผ่านไป แล้วก็หันหลังกลับมาอีกรอบ แก๊งสกีผ่านไปแล้ว เกนหลงชะงัก เอะใจหันมาอีกที
       เขมชาติกับสุริยงก็หายไปแล้ว
       
       เขมชาติพาสุริยงเดินออกมาจากร้าน ตรงไปที่ทางขึ้นกระเช้า ตรงด้านที่เอื้อยืนอยู่ ซึ่งเจ้าหน้าที่ กำลัง
       เอาป้ายพื้นเปียกมากั้นไว้
       “พื้นตรงนี้ลื่นนะครับ เชิญเดินอ้อมไปทางโน้นครับ”
       สุริยงกับเขมชาติพยักหน้ารับรู้ และเดินไปอีกทาง สุริยงก้าวพลาดจะลื่น เขมชาติดึงแขนไว้
       “ระวัง”
       
        เอื้อชะงักกึก “คนไทย” พลางรีบหันหาต้นเสียง แต่แถวนั้นมีแต่ฝรั่ง

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 18
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 17
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 16
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 15
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 22 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 22 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พอมีคนอ่านเยอะ แล้วก็กั๊ก อัพทีละนิด เซ็ง
เฟิร์นmilija@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เขม คุณตายแน่ เมื่อนู๋เล็กเอาคืน
kesorn-2555@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านตอนต่อไปมากๆเขมเว่อร์อ่ะเมนูอาหารยังให้ความหมายได้มากมาย. กี่ตอนจบค่ะ
iOS
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านอยู่นะคะ สนุกมากๆค่ะ ^_^
marchnickyza24@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สงสารเกนหลงและเอื้อจับใจ
แต่คนที่น่าสงสารที่สุด คือ หนูเล็ก
T_T
forget me not
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบคุณเอื้อ น่าจะจับคู่ให้เอื้อกะสุริยง และเขมชาติกะเกน นะคะ
A
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รีบมาอัพเร็ว ๆ นะคะ กำลังตื่นเต้นเลย ขอบคุณค่ะ
เพลิน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014