หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
16 เมษายน 2557 16:38 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23
        อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23 (ต่อ)
       
       ในขณะที่สุริยง ที่กำลังขับรถอยู่ กำลังคุยโทรศัพท์ผ่านสมอลล์ทอล์คกับชื่น และเมื่อชื่นรายงานสถานการณ์ที่บ้าน สุริยงก็ถึงกับตกใจ
       “คุณพ่อคุณแม่คุยกับใครนะ?”
       ชื่น รีบตอบด้วยความตื่นเต้น
       “คุยกับคุณเขมชาติเจ้านายเก่าคุณหนูเล็กค่ะ คุณเขามาได้สักพักแล้วค่ะ คุยกันไม่ยอมออกจาก
       ห้องรับแขกเลยค่ะ สงสัยจะคุยกันถูกคอ”
       สุริยงหน้าเครียดขึ้งทันที “คุยอะไรกัน ?”
       
       “ไม่อยากเชื่อเลย คุณเคยเป็นแฟนกับหนูเล็กเหรอเนี่ย ? แม่ไม่เคยรู้เลย ก่อนแต่งงานเราก็ถาม แต่หนูเล็กไม่ได้บอกอะไร”
       นภาอึ้งไปในทันที ที่เขมชาติบอกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสุริยง หากประโยคท้ายนั้น ทำเอา เขมชาติถึงกับหน้าเสีย จนอาทิตย์ต้องรีบปลอบใจ
       “ไม่ต้องเสียใจที่เขาไม่ได้บอก หนูเล็กเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยพูด ถามก็ไม่ค่อยบอก”
       คราวนี้เขมชาติเห็นด้วย
       “ไม่ใช่แค่เรื่องตัวเองหรอกครับ ความลับของเพื่อนก็เหมือนกัน ถ้าเล่าให้เขาฟัง ไม่มีทางจะหลุดออก
       จากปาก ผมกับเพื่อนๆตั้งฉายาให้วดีว่าเครื่องเก็บความลับขั้นสุดยอด”
       นภาคิดตาม
       “ก็จริงนะ แม่เล่าอะไรให้เขาฟัง แล้วบอกว่าอย่าบอกพ่อ เขาก็ไม่เคยบอก อ๋อ รู้แล้ว รู้จักกันมาตั้งแต่
       อยู่มหาวิทยาลัยนี่เอง ถึงได้เรียกว่าวดี”
       “ผมว่าชื่อนี้เพราะดีครับ “สุริยาวดี” ผมชอบเรียกว่า “วดี” เพราะมันเก๋ดี น่ารัก”
       อาทิตย์อมยิ้มอย่างภูมิใจ “พ่อตั้งให้เองแหละ”
       เขมชาติได้ทีรีบพูดต่อ
       “เหรอครับ เพราะมาก ผมไม่ชอบชื่อ “สุริยง” เลย มันดูแข็งๆเหมือนชื่อผู้ชาย”
       นภา อาทิตย์ รีบสนับสนุน “ใช่ๆ พ่อกับแม่ก็ไม่ชอบ”
       เขมชาติยิ้มโล่งใจกับท่าทีของนภากับอาทิตย์
       “แล้วนี่ยังไม่บอกเลย มาขอโทษที่ทำไม่ดีกับหนูเล็ก คุณทำอะไรเหรอ?”
       อาทิตย์ยังไม่หายข้องใจ เขมชาติถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน
       “ตั้งแต่กลับมาเจอกัน ผมทำไม่ดีกับวดีไว้มาก ทั้งเรื่องงานเรื่องส่วนตัว ถ้าสิ่งที่ผมทำกับวดี สร้าง
       ความไม่สบายใจให้คุณพ่อคุณแม่ไปด้วยผมต้องขอโทษนะครับ”
       นภารีบอธิบาย
       “ตอนทำงานหนูเล็กก็มีเครียดบ้าง ยิ่งกลับจากสวิส ยิ่งเครียดหนักแต่แม่ไม่ถือหรอก ตอนนี้ไม่ได้
       ทำงานกันแล้วนี่ คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง ส่วนเรื่องที่เคยเป็นแฟนกัน มันเป็นแค่อดีตตอนนี้ก็โตๆกันแล้ว คุณเองก็มีคุณ
       เกนหลง”
       เขมชาติอึกอักๆ แล้วก็ตัดสินใจพูดตรงๆ
       “ คือตอนนี้ผมกับคุณเกน เราเป็นเพื่อนกันแล้วครับ”
       นภากับอาทิตย์มองหน้ากัน ด้วยความหนักใจ นภาถามตรงๆ
       “เพราะหนูเล็กหรือเปล่า? เห็นชื่นบอกว่าวันก่อนคุณเกนหลงมาที่บ้าน ท่าทางโกรธมาก”
       เขมชาติรีบบอก
       “ไม่ใช่ครับ เพราะผมเอง ที่ทำให้คุณเกนขอเลิก ส่วนเรื่องวดี คุณเกนเป็นคนบอกให้ผมมาขอบคุณ
       เขา ที่ทำให้เธอไม่โกรธผม และกลับมาเป็นเพื่อนกันได้ คุณเกนไม่ได้โกรธวดีเลยครับ”
       นภากับอาทิตย์ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขมชาติรีบพูดต่อ
       “ผมขอบคุณที่คุณพ่อคุณแม่ไม่ถือสาเรื่องที่ผ่านมา ตอนนี้ก็เหลือแต่วดี ผมยอมรับ ที่สวิส ผมทำไม่ดี
       กับวดีไว้มาก กลับมาเขาถึงได้เป็นแบบนั้น ผมมาเพื่ออยากจะขอโทษ หลายเรื่องก็คลี่คลายแล้ว รวมทั้งเรื่องผมกับ
       คุณเกนผมก็ได้แต่หวังว่า วดีจะเห็นใจ และ ยกโทษให้ผม”
       เขมชาติพูดอย่างมีหวัง ทันใดนั้นชื่นก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
       “คุณเขมชาติคะ คุณเขมชาติ ปะ ไปดูหน้าบ้านหน่อยค่ะ เกิดเรื่องแล้วค่ะ”
       เขมชาติรีบหันขวับไปทันที
       
       เมื่อเขมชาติ อาทิตย์ นภา ชื่น ออกมาที่หน้าประตูบ้าน ก็เห็นรถลาก กำลังจัดการพ่วงรถเขมชาติ เตรียมลากไป เขมชาติหน้า เหวอ รีบวิ่งพรวดตามไปทันที
       “หยุดก่อน รถผม พวกคุณจะทำอะไร?”
       พนักงานลากรถหยุดกึก เสียงสุริยงดังขึ้น
       “ฉันเป็นคนโทร.เรียกให้เขามาลากไปเอง”
       ทุกคนหันมาตามเสียง เห็นสุริยงเดินมา หน้าตาเอาเรื่อง จนเขมชาติ นภา อาทิตย์ และชื่น หน้าซีดไปตามๆ กัน
       “วดี คุณทำแบบนี้ทำไม?”
       “เพราะมันเป็นหน้าบ้านฉัน และฉันไม่ต้อนรับคุณ”
       เขมชาติหน้าเสีย นภารีบปรามด้วยความสงสาร
       “หนูเล็ก พูดกันดีๆ ดีกว่านะลูกนะ”
       “คนแบบนี้พูดดีๆด้วยไม่ได้ค่ะแม่ ยิ่งเราดี เขายิ่งเลวใส่”
       นภา อาทิตย์ ชื่น ถึงกับผงะ แต่ไหนแต่ไรมา ไม่เคยเห็นสุริยงพูดจากระโชกโฮกฮากแบบนี้ หากสุริยงไม่แคร์หันมาสั่งคนลากรถ
       “ลากไปเลย ลากไปทิ้งที่ไหนก็ได้ ทิ้งให้ไกลๆ เลย”
       เขมชาติสวนกลับทันที
       “ได้ คุณอยากจะลากรถผมไปทิ้ง ก็ได้ ผมไม่ว่า คราวหน้าผมให้คนรถมาส่ง หรือมาแท็กซี่ก็ได้แต่ไม่
       ว่ายังไง ผมก็ต้องมาหาคุณ”
       “คุณจะมาหาฉันอีกทำไมหะ?” สุริยงย้อนถาม “จะมาสร้างความเดือดร้อนอะไรให้ฉันอีก ที่ผ่านมายัง
       ไม่พอหรือไง?”
       เขมชาติ รีบบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
       “ผมรู้ว่า ผมไม่ดีกับคุณ ผมจะมาเพื่อขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ขอโทษที่ทำร้ายจิตใจคุณ
       แล้วก็ขอโทษที่ไม่ดีกับคุณที่สวิส”
       เขมชาติพูดยังไม่ทันจบประโยคดี สุริยงก็พูดแทรกเสียงดัง
       “หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันไม่อยากฟัง ไม่ต้องมาที่นี่อีก เพราะฉันไม่รับคำขอโทษ
       กลับไปเลยนะ และไม่ต้องมาที่นี่อีก ไป ฉันบอกให้ไป ไปสิ”
       สุริยงอารมณ์ขึ้น จนควบคุมไม่ได้ เล่นเอาคนรอบข้างถึงกับตะลึง
       ชื่น รีบเอียงหน้ามากระซิบกับนภา ”ไม่เคยเห็นคุณหนูเล็กเป็นแบบนี้เลยนะคะเนี่ย”
       เขมชาติยังไม่ละความพยายาม
       “วดี”
       สุริยงตวาดลั่น
       “จะมา วดง วดี อะไรอีกหะ ไปสิ ไป ไป ไม่ต้องมาปั้นหน้าสำนึกผิด เพราะฉันไม่เชื่อ กลับไป ไปสิ ไป ฉันบอกให้ไป”
       สุริยงฟาดกระเป๋าใส่เขมชาติอย่างแรง ด้วยอารมณ์ที่ขึ้นสุดๆ เหมือนรถเบรคแตก
       “โอ๊ย วดี นี่ตีจริงเหรอเนี่ย โอ้ย”
       สุริยงไม่ยอมรามือ
       “ตีจริงๆสิ จะมาตีเล่นทำไม นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าเทียบกับสิ่งที่ทำกับฉัน กลับไป ไป”
       นภา อาทิตย์ ชื่น แม้กระทั่งคนลากรถ ตกใจ
       “หนูเล็กๆ ใจเย็นๆๆ เบาๆลูก เบาๆ ชื่นช่วยกันจับหน่อยเร็ว” นภารีบหันมาบอกกับชื่น
       “ค่ะๆ”
       จากนั้นนภากับชื่นรีบเข้าไปจับสุริยง ที่ยังใช้กระเป๋าตีเขมชาติไม่หยุด
       “กลับไปเลยนะ ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีก ไป”
       “หนูเล็กๆ พอแล้วลูก พอแล้ว” นภาร้องห้าม พลางรีบลากมาอย่างยากลำบาก
       อาทิตย์ รีบหันมาบอกกับเขมชาติ
       “กลับไปก่อนเถอะคุณ วันหลังค่อยคุยกันใหม่ วันนี้คงคุยไม่รู้เรื่อง”
       สุริยงรีบสวน
       “ไม่ต้องค่ะ จะวันนี้หรือ วันไหนก็ไม่ต้องมา ไม่คุยอะไรทั้งนั้น”
       เขมชาติ ไม่ยอมแพ้
       “ไม่ ผมไม่ยอมรับ และไม่ทำตามผมจะกลับมา และคุยกับคุณให้รู้เรื่อง”
       “หน้าด้าน” นภากับชื่นถึงกับผงะ เป็นครั้งแรกที่ได้ยินสุริยงพูดจาหยาบคายเช่นนี้
       “ใช่ ผมยอมรับว่าผมหน้าด้าน และจะด้านให้ถึงที่สุด จนกว่าคุณจะยกโทษให้ผม”
       สุริยงแทบกรี๊ด “ไอ้บ้า พูดจาไม่รู้เรื่อง”
       เขมชาติ พยักหน้ารับ
       “ผมยอมบ้า ยอมเป็นทุกอย่าง ถ้าเป็นแล้ว เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมยอม”
       นภา อาทิตย์ เริ่มจะเข้าใจในความต้องการของเขมชาติ
       “ฝันไปเถอะ มันไม่มีวันจะเป็นเหมือนเดิม ไม่มีทาง”
       สุริยงย้ำ หน้าตาจริงจัง
       “มี ผมรู้ว่าจริงๆแล้ว คุณไม่ได้เกลียดผม คุณพูดให้คุณเกนเข้าใจผม ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงผม”
       พลันกระเป๋าของสุริยงลอยมาปะทะเข้ากับหน้าของเขมชาติจังๆ เขมชาติร้องเสียงหลง
       “โอ๊ย”
       “ตื่นจากฝัน แล้วก็เลิกคิดไปเองได้แล้ว ฉันไม่มีวันจะยกโทษ หรือ ลืมสิ่งที่คุณทำกับฉัน อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก เรื่องระหว่างเรา มันจบไปนานแล้ว”
       จากนั้นสุริยงสะบัดหน้าแล้วก็เดินเข้าบ้านไปเลย เขมชาติมองตามตาละห้อย นภากับอาทิตย์หันมามองเขมชาติด้วยความเห็นใจ แล้วก็เดินตามสุริยงเข้าไป พร้อมๆ กับชื่น ที่รีบวิ่งมาเก็บกระเป๋า ทั้งที่ยังงงอยู่ แล้วก็ตามไปอีกคน
       
       เขมชาติค่อยทรุดลงนั่งที่พื้นหมดแรง ที่ความพยายามครั้งแรก พังอย่างไม่เป็นท่า

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23
        สุริยงเข้ามาในบ้าน ก็รีบต่อโทรศัพท์ถึงเอื้อทันที
       
       “ผมไม่รู้เรื่อง ผมไม่ได้บอกให้เขมชาติทำอะไรทั้งนั้น แล้วทำไมผมต้องทำแบบนั้น ?”
       เอื้อปฎิเสธอย่างงงๆ ที่จู่ๆ ก็โดนสุริยงตั้งข้อกล่าวหาให้
       สุริยงคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทางหงุดหงิด นภา อาทิตย์ ชื่น ได้แต่ยืนแอบดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ
       “ก็เขาบอกว่า คุณเกนบอกให้เขามา คุณเอื้ออาจจะไปบอกคุณเกน ให้คุณเกนไปบอกเขาก็ได้”
       นภากับอาทิตย์หันมามองหน้ากันด้วยความแปลกใจ อาทิตย์บ่นเบาๆ
       “หนูเล็กนี่ จะพาลใหญ่แล้ว ไปกินอะไรผิดมานะ”
       นภาหันมาทางชื่น
       “วันนี้หนูเล็กท่าทางแปลกๆจริงๆ ด้วยนะชื่น”
       ชื่นเห็นด้วย
       “ใช่ค่ะ แปลกมากๆ แล้วเมื่อกี๊ที่คุณเขมชาติบอกว่าเหมือนเดิม มันคืออะไรคะ? อะไรเหมือนเดิม”
       นภาหันมากระซิบ เล่าให้ฟัง ชื่นถึงกับอึ้ง แล้วโพล่งออกมาเสียงดัง
       “หะ? คุณเขมกับคุณหนูเล็กเคยเป็นแฟนกันจริงเหรอคะ ?”
       สุริยงหันขวับมาทางนภา อาทิตย์ ชื่น ทั้งสามคนผงะแล้วรีบแยกย้ายวงแตกทันที ในขณะที่เอื้อ
       ยิ่งงงหนัก
       “เดี๋ยวๆ ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ ผมไม่ได้บอกอะไรใครทั้งนั้น”
       เอื้อพยายามใช้ความสงบสยบอารมณ์เหวี่ยงของสุริยง
       
       อดไม่ได้ เอื้อจึงต้องรีบมาสืบหาความจริงจากเกนหลง ที่ตอบคำถามแบบสบายๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
       “เกนเป็นคนบอกเองค่ะ เกนไปหาเขมที่บ้าน ไปปลดปล่อยเขาจากความรู้สึกผิด จากนี้ไปเราก็ยังเป็น
       เพื่อนที่ดีต่อกัน และก็บอกให้เขาแก้ไขสิ่งที่ทำผิด ให้เขาทำในสิ่งที่ควรทำ และทำในสิ่งที่ต้องการทำ ไม่ต้องห่วงเกน”
       เกนหลงตอบพลางบีบครีมใส่แป้งคัพเค้ก ที่เพิ่งอบเสร็จหมาดๆ ทีละอัน มีหนังสือคู่มือทำอาหารกางอยู่ข้างๆ ตัว เอื้อกอดอกตั้งใจฟัง
       “มันเป็นอย่างนี้นี่เอง แล้วเกนแน่ใจเหรอว่าไม่ต้องห่วง”
       เกนหลงเงยหน้า แล้วตอบยิ้มๆ
       “แน่ใจสิคะ เกนไม่ใช่คนปากอย่างใจอย่างสักหน่อย จะว่าไปเกนโล่งอกด้วยซ้ำที่ได้รู้ความจริงสักที
       ตลอดเวลาที่คบกันเกนรู้สึกว่าเขมมีใครบางคนอยู่ในใจ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้ จะว่าไปชีวิตคนเรามันก็
       ตลกดีนะคะ คนตั้งมากมาย ทำไมต้องเป็นคุณสุ”
       “ใช่ คนตั้งมากมาย ทำไมต้องมาเป็นเขมชาติ”
       เกนหลงหันขวับ และเริ่มมองเอื้อด้วยแววตาเป็นห่วง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา มัวแต่คิดถึงเรื่อง
       ของตัวเอง จนลืมคิดถึงความรู้สึกเอื้อไปเลย
       “พี่เอื้อ ไม่โกรธเกนใช่มั้ยคะ ที่ทำให้เขมลุกขึ้นง้อคุณสุ”
       “เกนทำในสิ่งที่ถูกต้องพี่ไม่มีสิทธิ์โกรธ ที่จริงพี่ก็ชินกับการที่มีคนมาจีบหนูเล็ก เพราะตั้งแต่รู้จักกันก็
       มีมาเรื่อยๆ”
       “แต่เขมไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นนะคะ พี่เอื้อก็รู้ว่าเขาสองคนมีอดีตกันมา ถ้าคุณสุเกิดใจอ่อน ถ่านไฟ
       เก่าลุกขึ้นมาอีกครั้ง พี่เอื้อจะทำยังไง”
       เอื้ออึ้งอย่างใช้ความคิด
       “ก็คงมาให้เกนสอนทำคัพเค้กมั้ง”
       “งั้นก็” เกนหลงพูดพลางส่งที่ตะแกรงให้ “หัดร่อนแป้งเลยค่ะ ได้มาทำคัพเค้กกับเกนแน่ๆ”
       เอื้อยิ้มขำ “โห ไม่ให้กำลังใจเลยหรือไง”
       “ก็จริงนี่คะ พอเกนรู้ความจริง ก็เริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างของสองคนนี้ มันไม่ใช่แค่ป๊อบปี้เลิฟหรือ
       ชีวิตรักนักศึกษา แต่มันมีอะไรที่มากกว่านั้น เขมถึงฝังใจมาก นานขนาดนี้ก็ยังไม่ลืม เกนขอพูดด้วยความเป็นห่วง
       ทำใจไว้บ้างก็ดีนะคะ”
       เอื้อชะงัก แต่ยังไม่ยอมตัดใจง่ายๆ
       “พี่ว่าคนที่ต้องทำใจไม่ใช่พี่ แต่เป็นเขมชาติมากกว่า เอาชนะใจหนูเล็กไม่ใช่เรื่องง่าย ที่ผ่านมา
       เขมชาติคงทำอะไรบางอย่าง ที่ทำให้หนูเล็กเสียใจมาก และถ้าหนูเล็กฝังใจแล้ว ต่อให้เขาพยายามขอโทษตลอดชีวิต
       อาจจะไม่สำเร็จก็ได้”
       เอื้อพูดอย่างมีความหวัง ลึกๆแล้วแม้จะรู้สึกดีกับเกนหลงมากมาย แต่ในความผูกพันก็ยังตัดสุริยงไม่
       ขาด เกนหลงได้แต่มองเอื้อด้วยความเป็นห่วง
       
       เขมชาติ สมคิด วิบูลย์ กำลังนั่งคุยกันอยู่มุมหนึ่งของบ้านเขมชาติ บรรยากาศสบายๆ กันเอง
       “คุณเขมให้เราช่วยคิดวิธีทำให้คุณสุหายโกรธ” วิบูลย์ถามย้ำอย่างจะให้แน่ใจ
       “ใช่ ไหนๆก็รู้เรื่องกันหมดแล้ว มาช่วยคิดหน่อยว่าจะทำยังไง ให้วดีของผม หรือคุณสุของพวกคุณ
       หายโกรธ”
       “แล้วคุณเขมไปทำอะไรให้คุณสุเขาโกรธครับ เราต้องรู้ต้นเหตุปัญหาก่อนแล้วถึงจะแก้ถูก”
       เขมชาติสะอึก เพราะไม่สามารถเล่าเรื่องจริงให้ใครฟังได้
       “ไม่ต้องรู้หรอกน่า เรื่องมันผ่านไปแล้วฉันไม่อยากพูด เอาเป็นว่า ลองเสนอมาแบบกว้างๆก็ได้ แบบที่
       คุณสมคิดง้อเมีย หรือคุณใช้ง้อสาวอะไรแบบนั้น”
       วิบูลย์รีบเสนอ
       “ส่วนมาก พอหญิงงอนๆ ผมก็ใช้วิธีทุ่ม อยากได้อะไรจัดให้ จัดเต็ม สักพักก็หาย”
       เขมชาติส่ายหน้า
       “วดีไม่ใช่คนแบบนั้น ขืนทุ่มใส่มีหวังโดนถีบออกจากบ้านแทบไม่ทัน”
       สมคิด กับวิบูลย์พยักหน้าพยักหน้าตามเห็นด้วย สมคิดรีบเสนออีกหนึ่งทางเลือก
       “งั้นก็ระลึกความหลังไงครับ” เขมชาติสะอึก ”คุณเขมกับคุณสุเคยเป็นแฟนเก่ากัน ต้องเคยมี
       ความหลังหวานๆด้วยกัน ขุดขึ้นมาเลยครับ เอามาเรียกความรู้สึกเก่าๆให้กลับมา รับรอง”
       หากยังไม่พูดจบประโคดี เขมชาติ ก็สวนขึ้นมาทันที
       “รับรองโดนฆ่าแน่ วิธีนี้ มันใช้ไม่ได้ผลหรอก เพราะผมใช้ไปแล้ว คือเอาวิธีอื่น คิดต่อสิ”
       จากนั้นวิบูลย์ ก็เสนออีกหลายวิธี หากเขมชาติปฎิเสธทุกวิธี สมคิดตัดบท
       “พอๆๆ ผมว่าที่ผ่านมาคุณเขมพยายามจะวางแผนซับซ้อนมาตลอด ตอนนี้ถึงเวลาที่จะต้องทำทุก
       อย่างด้วยความจริงใจและเรียบง่ายมากที่สุด พูดตรงๆนะครับ มันเป็นช่วงแห่งการชดใช้กรรม คุณทำไม่ดีกับเขาไว้ ถ้า
       เขาจะทำไม่ดีกลับมาก็ต้องก้มหน้ารับ ความอดทนและความจริงใจเท่านั้นถึงจะเอาชนะใจคุณสุได้”
       สมคิดสรุปปิดท้ายด้วยความหนักแน่น เขมชาติฟังแล้วก็คิดตาม
       
       ในขณะที่ไก่กับไข่กำลังเล่นต่อเลโก้อยู่ที่ห้องรับแขกกลางบ้าน พลันเสียงของสุริยงก็ดังขึ้นมา ทำเอาคู่
       แฝดถึงกับตกใจ
       “จะเรื่องอะไรก็ไม่ต้องไปสนใจ ไม่ต้องไปฟัง แล้วก็ไม่ต้องเชื่อ”
       ไก่ กับไข่ หันไปตามเสียงสุริยง ด้วยความแปลกใจ แล้วก็เห็นสุริยง ที่นั่งกินผลไม้ไป โวยวายเสียงดัง
       ไปด้วยความหงุดหงิด นภา อาทิตย์ นั่งตรงข้าม ชื่นยืนห่างออกไป ทุกคนมองด้วยความแปลกใจ
       “คำพูดของผู้ชายคนนี้เชื่อไม่ได้ เขาพูดได้สารพัด แต่เชื่อไม่ได้สักอย่าง ทั้งโกหก เสแสร้ง แกล้งเล่น
       ละครตบตาสารพัด คุณพ่อ คุณแม่ไม่มีทางตามทัน”
       “แล้วลูกไปโดนเขาหลอกอะไรมา ทำไมถึงได้โกรธมากมายขนาดนี้ แม่ถามเขาก็ไม่บอก”
       สุริยงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มโวยวายต่อ
       “หลายอย่างค่ะ เอาเป็นว่าไม่อยากพูดถึง ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากยุ่ง ถ้าคุณพ่อคุณแม่ยังรักหนูเล็ก
       เป็นห่วงหนูเล็ก อย่าไปเชื่อเขา เขาถามอะไรก็ไม่ต้องบอก และอยู่ให้ไกลเขามากที่สุด อย่าให้เขาเข้าบ้านได้ยิ่งดี”
       
       สุริยงพูดไปกินไป ชื่นมองตามมือที่หยิบกินไม่หยุดปากด้วยความงุนงง สุริยงพูดไปกินไปจนผลไม้
       หมดจาน
       “หมด ชื่น ยังมีผลไม้อีกหรือเปล่า?”
       “มะ มี เอ้ย ไม่มีค่ะ”
       สุริยงเริ่มหงุดหงิด
       “ตกลงว่ามีหรือไม่มี”
       “คือ ผลไม้สดมีค่ะ แต่ที่หั่นแล้วไม่มี ถ้าคุณหนูเล็กอยากทานเดี๋ยวชื่นไปปลอกมาให้ค่ะ”
       “ไม่ต้อง ชักช้า ไม่ทันใจ เดี๋ยวฉันทำเอง”
       พูดจบ สุริยงก็ถือจานเดินออกไปที่ครัวเลย นภา อาทิตย์ ไก่ ไข่ ชื่น มองตามไปด้วยความงุนงง กับท่าทีของสุริยง
       เด็กแฝด รีบวิ่งมาหา นภากับอาทิตย์
       “แม่หนูเล็กเป็นอะไรครับคุณตา”
       “แม่หนูเล็กโกรธใครครับ?”
       อาทิตย์ไม่รู้จะตอบหลานยังไง ได้แต่ตอบเลี่ยงๆ ไป
       “เอ่อ แม่หนูเล็กเขาหิวน่ะครับก็เลยหงุดหงิด พอได้ทานแล้วเดี๋ยวก็หายครับ”
       นภารีบเสริม
       “หนูเล็กแปลกๆ ไปจริงๆด้วย เหมือนที่ชื่นบอกเลย ทำไมดูหงุดหงิด ฉุนเฉียว เหมือนคนเลือดจะไป
       ลมจะมา ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ”
       ชื่นคิดๆ พลางพึมพำออกมาเบาๆ
       “อาการแบบนี้มันคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนน้า นึกไม่ออก”
       นภาคิดแล้วก็หันมาถาม
       “พ่อดูจากรูปการณ์แล้ว เหมือนเขมชาติจะมาขอคืนดี มากกว่าขอโทษนะ แล้วอย่างนี้ถ้าเขามาอีก เรา
       จะทำยังไง”
       สิ้นประโยตของนภา เสียงออดก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน นภา อาทิตย์ หันขวับไปพร้อมๆ กัน
       
       “อย่าบอกนะว่า”

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 26
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 25
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 24
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 196 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 186 คน
95 %
ไม่เห็นด้วย 10 คน
5 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015