มายาสีมุก ตอนที่ 15

โดย MGR Online   
23 เมษายน 2556 08:53 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4
มายาสีมุก ตอนที่ 15
        มายาสีมุก ตอนที่ 15 (ต่อ)
       
       วัฒนาพูดแทรก
       
       “ไล่ชั้นเหมือนหมา ทำลายอนาคตเรื่องงานทั้งหมด อย่างงี้เหรอวะที่เรียกว่าเพื่อน” วัฒนาจ้องคีรินทร์ “บอกสิว่า ไม่ใช่เพราะชั้นที่ทุ่มเททั้งหมดให้งาน โรงแรมถึงได้ดีขึ้นมาถึงขนาดนี้ ในตอนที่นายไปควงสาว ไปกินเหล้า ใครที่นั่งทำงานจนเกือบถึงสว่าง ถ้าไม่ใช่ไอ้วัฒนาคนนี้ แต่ไม่เห็นมีใครสักคนจะเห็นใจ” คีรินทร์อึ้งไปอย่างนึกสะอึกใจ วัฒนามองหน้าคีรินทร์แล้วยิ้มอย่างขมขื่น “ชั้นทำเพื่อบริษัท เพื่อให้นายเสวยสุขตั้งเท่าไหร่ แต่กลับตอบแทนด้วยการไล่ออกยิ่งกว่าหมาข้างถนน เป็นนายจะไม่แค้นเหรอ”
       “แล้วทำไมไม่แก้แค้นที่ชั้น ไปทำคนอื่นทำไม”
       “ทำนาย...นายก็แค่เจ็บตัว แต่ทำกับคนที่นายรัก นายจะได้จำและไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิตไง” คีรินทร์กำหมัดแน่น วัฒนามองหน้ายิ้มร้ายอย่างเป็นต่อ “ชั้นให้เวลาสามวัน เตรียมห้าสิบล้านไว้ให้พร้อม ถ้าไม่ได้...ก็เตรียมจัดงานศพได้เลย”
       วัฒนาเดินจากไป คีรินทร์ได้แต่มองตามอย่างเจ็บปวดและขมขื่น
       
       ไข่มุกมาเยี่ยมวันดีที่เรือนจำ ไข่มุกนั่งมองวันดีผ่านกระจก มือจับหูโทรศัพท์
       “เป็นไงมั่งแม่”
       “จะยังไงวะ ก็คุกน่ะสิ” ไข่มุกพยักหน้าเศร้าๆ “โอ๊ย ทำหน้าหมาป่วยแบบนี้ทีหลังไม่ต้องมาเยี่ยม นังมุกเอ๊ย..
       ทำไมไม่ไปคืนดีกับผัวแกวะ ท่าทางเขาก็ยังรักแกอยู่นา”
       “เขาไม่ได้รักหนูหรอก”
       วันดีเท้าคางมองพิจารณา
       “ชะช้า แม่นางเอก เล่นตัวจริ๊งงง จะอะไรนักหนาวะ แกเองก็เป็นตั้งลูกดาราดัง ได้กะนายคีรินทร์ก็เหมาะสมกันแล้ว จะน้อยใจไปทำไม”
       “อย่าพูดถึงคุณจินจูเลย หนูเป็นลูกแม่คนเดียว”
       “วะ เอาใหญ่แล้ว โรคอะไรกำเริบวะ เป็นชั้นหน่อยไม่ได้ จะเอาทั้งผัวเก่า ทั้งแม่ดารา เดินโชว์ชาวบ้านให้ทั่ว เท่จะตาย นี่อย่าบอกนะ ว่าจะไปตำส้มตำ ปิ้งไก่ขาย โอย รีบกลับไปง้อผัวด่วน จะบ้าตาย ไม่ได้เลือดฉลาดจากนังวันดีเล้ย”
       “ตำส้มตำขายยังดีกว่า คุณรินทร์เอง ก็ไม่ได้ต้องการหนูแล้วจะกลับไปทำไม” วันดีส่ายหัว “ชีวิตแกนี่มันน้ำเน่าจริงๆ เอาเหอะ ไม่รักไม่ห่วงก็ไม่ต้องกลับไปหาเขา เฮ้อออ ถามใจตัวเองดีๆ แล้วกัน ว่าคิดยังไง”
       ไข่มุกนั่งอึ้ง สีหน้าทั้งกังวลและเป็นห่วงคีรินทร์
       
       คีรินทร์นั่งอยู่ในห้องทำงานมีสารวัตรนั่งอยู่ด้วย
       “ในเมื่อคนร้ายยืนยันเรื่องเงินค่าไถ่ เราต้องยอมทำตามไปก่อน คุณต้องขอกำหนดสถานที่ส่งเงิน เอาให้ห่างจากชุมชน คนอื่นจะได้ไม่โดนลูกหลง”
       “ผมขอคิดก่อนเรื่องแผนย้อนรอยพวกมัน ไม่อยากให้แม่เสี่ยง”
       “การที่คุณเดินเอาเงินไปแลกเองก็เสี่ยงไม่แพ้กันครับ ถ้าคุณยอมให้ทางเราช่วยเหลือ น่าจะเป็นวิธีที่ดีกว่า”
       คีรินทร์มีสีหน้ากังวล นิ่งไปพักนึง
       “ผมจะมั่นใจได้ยังไง ว่าถ้าร่วมมือกับตำรวจ แผนจะไม่ผิดพลาด”
       
       คีรินทร์มองสารวัตรนิ่งอย่างกังวล
       
       อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.

มายาสีมุก ตอนที่ 15
        จินจูกับคธานั่งอยู่ที่ล็อบบี้โรงแรม คธายกถ้วยนมกับแซนวิชมาวางหน้าจินจู ห่างออกไปนอกกระจกไข่มุกแอบอยู่ตรงด้านหลังฉากบังตา มองเข้ามาที่ทั้งคู่ด้วยแววตาอาวรณ์
       “ทานหน่อยนะ จะได้มีแรง”
       “ชั้นไม่หิว ไม่อยากกิน คุณกินเถอะค่ะ”
       คธายกแก้วนมอุ่นให้
       “งั้นฝืนใจดื่มนมหน่อย”
       จินจูรับมาดื่มอย่างจำใจ จินจูยื่นกลับแล้วหน้ามืด ทำแก้วหล่นแตก คธารีบเข้าไปประคอง ไข่มุกมองเข้ามาอย่างตกใจปนเป็นห่วง
       “ไม่เป็นไร แค่หน้ามืดนิดหน่อยค่ะ”
       “ไปพักผ่อนบนห้องก่อน เดี๋ยวผมจะสั่งข้าวต้มให้ ถึงไม่หิวก็ต้องทาน จะได้มีแรงตามหาลูก เชื่อผมนะ”
       จินจูพยักหน้าแล้วให้คธาเดินประคองออกไป ไข่มุกเดินออกมาหลังฉากบังตา มองตามอย่างเศร้านิดๆ พอหันไปอีกทางก็เห็นคีรินทร์เดินออกมากับสารวัตร ไข่มุกรีบหลบเข้าหลังที่บังตาเหมือนเดิม
       “ทุกอย่างมีโอกาสเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น แต่ทางเราจะวางแผนให้รัดกุมและแม่นยำที่สุดครับ”
       คีรินทร์พยักหน้านิดๆ
       “ผมทราบครับ แต่ขอไปปรึกษาที่บ้านก่อน ยังไงก็ขอบคุณสารวัตรนะครับ”
       ไข่มุกแอบมองอยู่จากด้านหลังกำแพง สีหน้าเป็นห่วงคีรินทร์มาก
       “เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ ไม่ต้องห่วง ผมเชื่อว่าทุกคนจะต้องปลอดภัยกลับมาแน่นอน”
       คีรินทร์นิ่งไป ไข่มุกมองตามคีรินทร์อย่างสงสารและเป็นห่วง
       
       คีรินทร์เดินมา ถอดสูทไว้ข้างตัว แล้วลงนอนหลับตาอย่างเหนื่อยกายเหนื่อยใจ คีรินทร์ค่อยๆ หลับอย่างไม่รู้ตัว สูทหล่นลงพื้น มีมือหนึ่งเก็บขึ้นมาให้ เจ้าของมือนั่นก็คือไข่มุก ไข่มุกมองคีรินทร์อย่างเป็นห่วง ทำท่าอยากเอามือเข้าไปจับแต่ก็ตัดใจ ไข่มุกเอาสูทคลุมที่ไหล่คีรินทร์ให้อย่างอ่อนโยนแล้วถอยออกมามองอย่างรักและคิดถึงมาก คีรินทร์สะดุ้งตื่น มองไปรอบๆ ไข่มุกรีบหลบหลังต้นไม้ คีรินทร์จับที่สูทอย่างงงๆ ปนแปลกใจ ไข่มุกที่แอบมองดูอยู่เม้มปากแน่นก่อนจะหลบไปอย่างตัดใจ
       
       มณี ภัททิมา ชลลดา ถูกล่ามโซ่ในห้อง มีนุชนารถนั่งคุมอยู่ ภัททิมาทำท่ายุกยิกๆ ค่อยๆ คลานไปเอาขวดน้ำ
       ภัททิมายกขึ้นทำท่าจะดื่ม นุชนารถใช้มือปัดกระเด็นเปียกหน้าภัททิมาไปหมด
        “นังนุช ทำบ้าอะไรของแก มาปัดขวดน้ำชั้นทำไม ดูสิ เลอะเทอะหมดแล้ว”
       นุชนารถยิ้มเยาะ
       “ทำไม ก็อยากทำ มีอะไรมั้ย”
       “ถ้าชั้นขาดน้ำตายขึ้นมาทำไง ดูสิ ผิวเหี่ยวแห้งหมดแล้ว เอาน้ำมาให้ชั้นเดี๋ยวนี้”
       “ได้” นุชนารถหยิบน้ำมาเทราดหัวภัททิมา “เอาไปเลย เอาไปเยอะๆ ฮะฮะฮะ”
       ภัททิมากรี๊ดลั่น ชลลดาทำท่าจะโวย แต่นุชนารถถลึงตาใส่เลยชะงักไป
        “พอได้แล้วนุชนารถ เห็นแก่หลานชั้นในท้องเถอะ”
       นุชนารถชะงักมือ
       “ว่าไงนะ” นุชนารถหันไปมองภัททิมาที่หน้าซีดไม่กล้าพูด ภัททิมาหันมองชลลดาที่ส่งสายตาห้ามแล้วส่ายหน้า นุชนารถกระชากภัททิมาออกมา “อย่าบอกนะว่าแกท้องกับรินทร์ ห๊า นังเมียน้อย แกท้องรึเปล่า พูด”
       ภัททิมาปากสั่น มณีเข้าไปผลักนุชนารถออก
       “หยุดซะที ถ้าหลานชั้นแท้งจะทำยังไง ใจคอเธอทำด้วยอะไรฮึ”
       “รักมันมากนักใช่มั้ย ดี จะส่งไปลงนรกกันทั้งบ้าน ได้เงินเมื่อไหร่พวกแกตายเป็นผีเฝ้าหลุมแน่”
       มณีอึ้ง แววตากลัวมาก
       “ได้เงินแล้วก็ต้องปล่อยตัวพวกเราสิ คิดจะฆ่าแกงกันได้ยังไง”
       “ปล่อยเหรอ ฝันไปเถอะ ทั้งพวกแก ทั้งไอ้เด็กในท้องนั่น ไม่ได้เกิดมาแน่ ทุกคนต้องชดใช้ที่ทำกับชั้น”
       
       นุชนารถทำท่าจะทุบท้องภัททิมา มณีผวาเอาตัวเข้าบังภัททิมา นุชนารถยั้งมือยืนนิ่ง แล้วหัวเราะอย่างเริ่มเสียสติและคลุ้มคลั่ง ทั้งสามคนมองนุชนารถอย่างหวาดๆ และช็อคมากที่รู้ว่านุชนารถจะไม่ยอมปล่อยตัว

มายาสีมุก ตอนที่ 15
        คีรินทร์ เขมทัตนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
       “รินทร์ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าไม่มีสัจจะในหมู่โจร ถึงให้เงินไปก็ไม่แน่ว่าวัฒนาจะปล่อยแม่เขาออกมา แต่ถ้าเราร่วมมือกับตำรวจ อย่างน้อยพวกเขาก็ชำนาญเรื่องนี้มากกว่าเรา”
       “แต่ผมกลัวว่าถ้าแผนพลาด ไอ้วัฒจะยิ่งโกรธ ผมเป็นห่วงแม่ครับ”
       “พ่อก็เป็นห่วงไม่แพ้แกหรอก ถึงตอนนี้ เราต้องยอมเสี่ยงแล้ว”
       คีรินทร์นิ่งอย่างคิดหนัก
       
       วันต่อมาไข่มุกยืนตำส้มตำอยู่ใส่หน้ากากบนหน้า มีลูกค้ายืนคุยด้วยสองคน ทำท่าซุบซิบๆ
       “เออ ไอ้บ้านเก่าท้ายซอยมีใครก็ไม่รู้มาเช่าแล้วนะ มากันเงี้ยบบบเงียบ มีแต่พวกคนงานสองสามคน หน้ายังกะโจร หูย พูดแล้วขนลุก ไม่รู้ว่าพวกค้ายารึเปล่า”
       “แปลกจริงๆ บ้านอยู่สุดซอยอย่างงั้น คนดีๆ ที่ไหนจะมาเช่า ทั้งเปลี่ยว ทั้งมืด”
       “เจ็ดสิบจ้ะพี่” ไข่มุกส่งถุงส้มตำให้ แล้วถามแบบไม่ใส่ใจ “แถวไหนเหรอพี่ ไกลป่ะ”
       ลูกค้ายื่นเงินให้
       “โอ๊ย ไม่ไกลหรอก ท้ายซอยนู่น จะไปขายของเหรอ อย่าไปเลย มันดูแปลกๆ อันตรายจะตาย”
       ไข่มุกมองตามอย่างงงๆ ว่าบ้านไหน จังหวะนั้นลูกน้องวัฒนาเดินมาที่รถเข็น ลูกค้าชะงัก ทำท่ากลัวๆ
       “นี่ไงแก พวกที่มาอยู่บ้านนั้น”
       “ไปเหอะ หน้าอย่างงี้โจรชัดๆ ระวังตัวด้วยนะน้อง”
       ลูกค้าเดินเลี่ยงออกไป ลูกน้องวัฒนาคนที่มาจีบไข่มุกเอามือเท้าตู้มองไข่มุกตาหวาน
       “วันนี้สวยเหมือนเดิมเลยนะจ๊ะ เป็นหวัดไม่หายให้พี่ไปพยาบาลมั้ยน้อง”
       ไข่มุกทำเฉย ถามยิ้มๆ
       “วันนี้กินอะไรดีพี่ ส้มตำปลาร้า ลาบหมู หรือเอาไก่ดี”
       “แหม ไม่รับมุกกันเลย เอาส้มตำปลาร้าสอง ไทยสอง ไอ้พวกผู้ดีนั่นจะกินเป็นป่าววะ”
       “สั่งๆ ไปเหอะ กินไม่ได้ก็ช่างหัวมัน เอาเป็นตำปลาร้าสี่นะ แล้วก็ไก่ย่างกับข้าวเหนียวอย่างล่ะห้า ของเราสอง พวกนั้นสาม ลาบหมูสอง”
       “เฮ้ย ลาบแค่นั้นพอเหรอวะ นังแก่นั่นกินจุจะตายชัก”
       “ไม่พอก็ช่างดิ่ จะกินอะไรนักหนา เดี๋ยวก็ตายๆ แล้ว วุ๊ย เรื่องมากจริง” หันหาไข่มุก “น้อง เอาให้ไว พี่รีบ”
       ไข่มุกฟังอย่างแปลกใจ แต่ก็พยักหน้ารับคำรีบหยิบมะละกอมาตำ
        “อย่าดุสิวะ เดี๋ยวคนสวยของข้าตกใจหมด ค่อยๆ ตำจ้ะ พี่ไม่รีบ “
       “บ้านพี่คนเยอะเหรอ สั่งส้มตำตั้งสี่ถุง”
       “ใช่ แต่เดี๋ยวก็กลับบ้านเก่าไปหมดแล้ว”
       ลูกน้องวัฒนาหัวเราะอย่างมีเลศนัยกัน ไข่มุกยิ่งแปลกใจ ลูกน้องทำตาเชื่อมหวาน ไข่มุกรีบจัดของใส่ถุง
       “ไว้พี่ได้เงินเมื่อไหร จะมาขอนะจ๊ะคนสวย บอกพ่อกับแม่ไว้เลย”
       “พี่ไปขอผัวกับลูกหนูดีกว่า สองคนกำลังซนยังกับลิง”
       ไข่มุกพูดแล้วแอบทำตาเจ้าเล่ห์
       “อูย มีผัวแล้วก็ไม่บอก แต่เช้งกะเด๊ะแช่แว้บแบบนี้พี่ไม่ถือ เลิกเมื่อไหร่บอกนะจ๊ะ พี่รอต่อคิว”
       ไข่มุกยื่นส้มตำให้ ลูกน้องวัฒนาควักให้สามร้อย ไข่มุกทำท่าจะหยิบทอน
       “ไม่ต้องทอน พี่ใกล้จะรวยแล้ว ไว้อีกสองสามวันจะถอยกระบะใหม่มารับน้องเที่ยวนะจ๊ะ ไปล่ะ”
       
       ลูกน้องวัฒนาเดินจากไป ไข่มุกมองไปตามอย่างสงสัยปนอยากรู้
       
       จบตอนที่ 15

จำนวนคนโหวต 30 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 26 คน
87 %
ไม่เห็นด้วย 4 คน
13 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017