หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ 3 ทหารเสือสาว มายาตวัน

มายาตวัน ตอนที่ 13 อวสาน

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 1 พฤษภาคม 2556 08:55 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
มายาตวัน ตอนที่ 13 อวสาน
       มายาตวัน ตอนที่ 13 อวสาน (ต่อ)
       
       
       ไม่สิ้นคำดี เชนก็กรีดมีดจากข้างหูถึงมุมปากขวาของเขตต์ตวันทันที แผลเปิดเลือดแดงฉานไหลเป็นทาง พร้อมเสียงหัวเราะสาแก่ใจของเชนดังสนั่นลั่นก้อง
       
       มัทนากรีดร้องปิดตา ลลิสาหลบตาเอามือแนบข้างแก้ม เสียวขนลุก เข่าอ่อนแทน เอกชัยเจ็บแค้นแทนเพื่อน
       “ไอ้เชษฐ์ ไอ้ชาติชั่ว”
       ขมใช้กระบอกปืนตบหน้าเอกชัยที่ถูกชิดล็อกแขนไว้จนปากแตก
       เขตต์ตวันไม่ร้องซักแอะ เลือดไหลจากข้างแก้มหยดไปเปื้อนเสื้อ ลลิสาสีหน้าหวาดกลัวเชนอย่างเห็นได้ชัด รู้ว่านายนี่มันโรคจิต ฆ่าคนได้หน้าตาเฉย
       “หล่อมาก พระเอกของกู” เชนชอบใจ หัวเราะเสียงประหลาด
       เอกชัยทนไม่ไหวคำรามในคอ ฮึดฮัดจะไปช่วยเพื่อน แต่ชิดล็อกตัวเอาไว้แน่น
       “เอ จะหล่อแค่ข้างเดียวได้ยังไงล่ะ”
       มัทนาแผดเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา
       “พอแล้ว พอซะที”
       ทันใดนั้นเองมีเสียงไซเรนดังก้องขึ้นมา ทุกคนได้ยิน คนดีก็ดีใจ คนร้ายก็หน้าเสีย ลลิสาดูตกใจมาก “ตำรวจย้อนกลับมาแล้ว”
       “กูได้ยินแล้ว” เชนตวาดก้อง
       “เรารีบหนีกันเถอะ” ลลิสาบอก
       เชนมีสีหน้าใช้ความคิดตรงเข้ากระชากคอเสื้อ เล็งปืนไปที่มัทนา
       “มึงลุกมานี่...”
       มัทนาลุกมาอย่างว่าง่าย
       “ยกมือขึ้นแล้วเดินนำออกไป”
       มัทนาสีหน้ากลัวปนแหยยกมือขึ้น จะร้องไห้
       “ไปไหน”
       เชนตวาดลั่น
       “กูให้เดินก็เดินไปซิ”
       “มัท ทำตามคำสั่งมัน” เขตต์ตวันบอก
       มัทนายกมือขึ้นทำตามคำสั่งไป
       “ไอ้ขมไอ้ชิด มึงเฝ้าไอ้อีสองตัวนี่เอาไว้ ใครคิดหนียิงทิ้งให้หมด”
       ชิดผลักเอกชัยไปกระแทกกับลลิสาจนล้มไปที่โซฟาทั้งคู่ ขมและชิดเล็งปืนขู่ไปที่ลลิสาและเอกชัย ลลิสากลัวจนหน้าซีดเผือด เชนคุมตัวเขตต์ตวันเล็งปืนขู่มัทนาให้เดินนำออกไปจากห้อง
       
       ตำรวจหลายนายวิ่งกรูไปทางด้านหลังตึกอย่างรีบร้อน สารวัตรหิรัณย์กระชับปืนวิ่งตามรั้งท้ายไปอย่างระมัดระวัง มีคณารีบวิ่งตามติดทันที
       “รอมี่ด้วยค่ะสารวัตร”
       หิรัณย์รีบหันมาห้าม
       “คุณอย่าขึ้นไปเลย”
       “ฉันเป็นห่วงมัท”
       “แต่ผมเป็นห่วงคุณ”
       มีคณาชะงักไปเล็กน้อย
       “คุณรออยู่ข้างล่างดีกว่า ผมจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าห่วงหลัง”
       “โอเคค่ะ ระวังตัวด้วยนะคะ”
       หิรัณย์ยิ้มให้แล้วรีบวิ่งตามไปสมทบนายตำรวจข้างหน้า มีคณามองตามไปด้วยความเป็นห่วง
       
       ตำรวจหลายนายกระจายกำลังกันอย่างระแวดระวังมาถึงทางขึ้นด้านหลังตึก หิรัณย์ตามมาสมทบ
       นายตำรวจที่นำสำรวจไปก่อนกลับมาโบกมือให้ตามขึ้นไป หิรัณย์และนายตำรวจที่เหลือเคลื่อนย้ายกำลังตามขึ้นไปอย่างมีระบบ
       
       มัทนายกมือเหนือหัวเดินนำออกมาที่ดาดฟ้า เชนล็อกแขนเขตต์ตวันตามออกมา พร้อมเล็งปืนขู่มัทนาตลอดเวลา
       “มึงเดินมาใกล้ๆ กูนี่”
       มัทนาสบตากับเขตต์ตวันที่เลือดยังไหลอาบแก้ม เขาพยักหน้าให้ทำตามคำสั่ง มัทนากลัวค่อยๆ เดินยกมือเข้ามาหา เชนผลักเขตต์ตวันไปอย่างแรง จนเขากระเด็นไปล้มลงกับพื้น เชนเปลี่ยนไปล็อกตัวมัทนาเอาปืนขู่แทน เขามองตาเธอตลอดด้วยความเป็นห่วง ทั้งคู่สบตากันอย่างไม่วางตา เชนค่อยๆ ตีวงอ้อมไปยืนทางริมดาดฟ้า
       “ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว แกหนีไม่รอดหรอกไอ้เชษฐ์”
       เชนตะคอก คลั่ง
       “หุบปาก ถ้าไม่อยากเห็นนังนี่ตกไปเละตายข้างล่าง”
       เชนแกล้งเหวี่ยงมัทนาจะให้ตกดาดฟ้าแล้วกระชากกลับมา มัทนาร้องเสียงหลงด้วยความตกใจและหวาดกลัว เขตต์ตวันตกใจแทบช็อก เชนหัวเราะชอบใจดังสนั่น เสียงหัวเราะแปลกๆแปล่งๆ บ่งบอกถึงคนมีอาการทางจิต มัทนากลัวมากจนร้องไห้ออกมา
       
       ขมกับชิดเอาปืนเล็งขู่เอกชัย และ ลลิสา ไว้ในห้องนอน 2 ลลิสามีสีหน้าใช้ความคิดก่อนลุกขึ้นสะพายกระเป๋าถือ
       “คุณจะไปไหน”
       “ก็หนีไปจากที่นี่น่ะสิ”
       ขมเล็งปืนขู่
       “ตำรวจล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว เดี๋ยวก็ต้องหาชั้นลับนี่เจอ ถ้าไม่รีบหนีตอนนี้ แก 2 คนได้ติดคุกหัวโตแน่”
       “แล้วคุณเชนล่ะ”
       “ห่วงตัวเองก่อนเถอะ พวกแกไม่หนี แต่ฉันจะหนี”
       ช่วงชิดกับขมลังเลสบตากัน เอกชัยก็ฉวยโอกาสตวัดเท้าเตะปืนในมือขม ชิดเหนี่ยวไกจะยิงเอกชัย ลลิสาเอากระเป๋าถือฟาดใส่ปืนในมือชิดกระเด็น ปืนลั่นดังสนั่น
       ลลิสารีบล้วงกระเป๋าถือเอาปืนของเขตต์ตวันที่ยึดจากมัทนามาถือขู่ชิดและขมทันที
       จังหวะเดียวกันนั้นเอง สารวัตรหิรัณย์นำกำลังตำรวจพังประตูเข้ามาช่วย หิรัณย์เล็งปืนใส่ขม สั่ง
       “ทิ้งอาวุธให้หมด”
       ขมและชิดยอมจำนนแต่โดยดี กำลังตำรวจเข้าไปจับตัว
       ลลิสารีบโยนปืนทิ้ง ออกตัว ยกมือไหว้
       “ฉันถูกหลอกใช้ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ปล่อยฉันไปเถอะค่ะคุณตำรวจ”
       หิรัณย์มองหน้าเอกชัย เขาเห็นกับที่เธอช่วยชีวิตเขาเอาไว้
       “เธอเป็นนางแบบของบริษัทครับ”
       
       ลลิสาอึ้งไปเล็กน้อยที่เอกชัยยอมช่วยออกรับแทน ลลิสาหันมองเอกชัยยิ้มออกมาอย่างดีใจ

มายาตวัน ตอนที่ 13 อวสาน
        
       เชนล็อกตัวมัทนาเอาไว้ที่ริมดาดฟ้า แล้วเล็งปืนจ่อไปที่เขตต์ตวัน
        
       “มึงมันตัวมารทำลายชีวิตกูทุกอย่าง เพราะมึงกูถึงต้องไปอยู่กับไอ้ผัวเมียฝรั่งสารเลวนั่น”
       “แกเป็นคนอยากไปเอง ใครห้ามก็ไม่ฟัง”
       “มึงไม่ต้องมาพูดดี มึงรู้ว่าพวกมันไม่ใช่คนดี มึงถึงไม่ยอมไป แต่มึงไม่บอกกู”
       “ฉันก็อยู่กับแกที่วัด เจอเค้าพร้อมกับแก ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเค้าเป็นคนดีหรือคนไม่ดี”
       “มึงไม่ต้องมาตอแหลไอ้ปอน มึงอิจฉากู อยากเป็นคนโปรดหลวงพ่อคนเดียว มึงถึงหาทางเสือกไสให้กูไปพ้นๆ วัด”
       “เมื่อแกต้องการจะยัดความเลวให้ฉันทั้งหมด ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด”
       “งั้นมึงก็หุบปากไปเลย...”
       เชนระเบิดเสียงอย่างกดดันมาก
       “มึงรู้มั้ย ไอ้ฝรั่งชั่วมันทำอะไรกับกูมั่ง”
       เชน ตาแดงกล่ำ น้ำตาท่วมตา เจ็บปวดกดดัน เจ็บช้ำและอับอายมาก
       
       ในอดีต ประตูห้องน้ำถูกเปิดเข้าไปช้าๆ พ่อบุญธรรมชาวฝรั่งผู้ชายตัวใหญ่ใส่ผ้าขนหนูตัวเดียวยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำเห็นมีคนอาบน้ำฝักบัวดึงม่านพลาสติกปิดอยู่ ฝรั่งคนนั้นเอื้อมมือไปกดสวิทช์ดับไฟห้องน้ำ
       เชนร้อง “เฮ้ย” ตกใจที่ไฟดับ
       ฝรั่งคนนั้นเข้าไปในห้องน้ำที่มืดสลัว กระชากม่านพลาสติกเปิดออก เชนร้องออกมาด้วยความตกใจ
       “พ่อเข้ามาทำไมครับ”
       
       เชนถูกซ้อมจนน่วมหน้าตายับวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัวไปซุกอยู่มุมห้องนอนที่มืดๆ สลัวๆ พ่อฝรั่งเดินตรงเข้าไปหาเชน เขาร้องไห้สะอื้น ตัวสั่นกลัว พ่อฝรั่งเดินเข้าหาเชนย่อตัวลงนั่งข้างๆ เชนสีหน้าหวาดผวามาก
       พ่อฝรั่งค่อยๆ หยิบซองพลาสติกใสใส่ผงสีขาวๆ โชว์ให้เชนดู เชนมองซองยานั้น สีหน้างงปนสงสัย
       เชนนอนหงายพาดบนเตียง หัวเราะอารมณ์ดีอยู่คนเดียว กำลังเมายาได้ที่
       “มันหลอกใช้กูขนยา ขายยาให้มัน จนมันร่ำรวย แต่เลี้ยงกูเหมือนหมูเหมือนหมา”
       
       เชนกำลังหลุดเข้าไปในความเจ็บช้ำในอดีต พูดทั้งน้ำตาท่วม มือที่จับมัทนาเผลอคลายออกเล็กน้อย
       มัทนาและเขตต์ตวันสบตาและส่งสายตาให้กันคล้ายรู้สึกได้ว่าช่วงเวลานี้ล่ะที่พอมีโอกาสรอด
       เชนสีหน้าเก็บกด เจ็บแค้น
       “เรื่องอะไรกูจะยอมเป็นหมารับใช้ให้มันเสวยสุขฝ่ายเดียว” เชนสีหน้าสะใจ
       “ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าได้หรอก ทุกอย่างของมันก็กลายเป็นของกู” เชนเงยหน้าหัวเราะร่วนชอบใจอย่างสาแก่ใจ
       เขตต์ตวันขยิบตาให้มัทนา เธอรวมแรงใจ แรงกายที่เหลืออยู่เฮือกสุดท้าย กระแทกหัวด้านหลังสุดแรงเกิดเข้าหน้าเชนจนจมูกแตกเลือดออกมึนไป
       มัทนาพุ่งตัวหนีออกมา แต่ร่างกายที่บาดเจ็บหนัก เธอล้มกลิ้งไปกับพื้นเพียงไม่กี่ก้าว เชนเจ็บแค้นโกรธสุดขีด เล็งปืนใส่มัทนาหมายจะฆ่าให้ตาย
       เขตต์ตวันกระโดดตัวลอยถีบใส่เชนจนเสียหลักล้มไป ทั้งคู่ต่อสู้ชกต่อยแย่งปืนในมือกัน ผลัดกันรุกผลัดกันรับ มัทนาเหลือบตามองไปอีกทาง ค่อยๆ ขยับตัวห่างไปช้าๆ อย่างไม่ให้ผิดสังเกต
       เชนต่อสู้กับตวันอย่างไม่ยอมกัน จนเชนแย่งปืนมาได้ แล้วกระแทกเขตต์ตวันจนล้มไป
       เชนหัวเราะชอบใจดังออกมาอย่างสะใจ จ่อปืนเล็งไปที่เขตต์ตวัน เชนสีหน้าแววตา เกลียดชัง
       “ลาก่อนไอ้ปอน” เชนขำลงคออย่างสาแก่ใจ
       ขณะนั้นเองเชนก็ต้องหน้าเสีย ขำค้างไป เมื่อเห็นหิรัณย์และตำรวจอีก 5-6 นายยืนรายล้อมเป็นครึ่งวงกลมพร้อมเล็งปืนตรงมาที่เชนเป็นจุดเดียว เขตต์ตวันฉวยโอกาสพุ่งตัวให้ห่างจากเชนที่สุด
       ตำรวจล้อมวงกระชับเข้ามาทันทีเตรียมยิงทิ้งเชนทันที ตำรวจเล็งปืนขู่
       “ทิ้งปืนซะ”
       เชนสีหน้านิ่งๆค่อยๆ ลดปืนลง ตำรวจกระชับวงล้อมเข้าไปหาเชน เชนหน้านิ่งแต่สายตาจ้องเขม็งไปที่เขตต์ตวัน สีหน้ามีแววตาอาฆาตแค้น ไม่คาดคิดเชนกลับพลิกปืนขึ้นยิงระเบิดหัวตัวเอง ปัง !
       มัทนา...ได้ยินเสียงปืนก็ร้องตกใจยกมือปิดปากหลับตา เขตต์ตวันรีบสวมกอดมัทนาแน่น เธอร้องไห้โฮกอดซบเขาจนตัวสั่นสะท้าน ที่ผ่านวินาทีแห่งความตายมาด้วยกันอย่างหวุดหวิด
       เขตต์ตวันเองก็กอดมัทนาไว้แน่นอย่างหวงแหน ราวกับจะไม่ยอมให้เธอต้องเผชิญเหตุร้ายตามลำพังแบบนี้อีกเป็นอันขาด
       ตำรวจกระชับปืนไปดูที่ศพ … เชนนอนตายจมกองเลือด ตาเบิกโพลงเพราะความอาฆาตแค้น
       
       เขตต์ตวันเดินประคองออกมาจากตึกด้านหลัง มีคณารีบวิ่งไปหามัทนา เขตต์ตวันใช้ผ้าเช็ดหน้ากดแผลเอาไว้ เธอร้องไห้สวมกอดกับมีคณาที่น้ำตาคลอ
       “ปลอดภัยแล้วนะมัท”
       มีคณาผละออก ซับน้ำตาให้
       “ขอบคุณคุณมี่มากนะครับ สารวัตรเล่าให้ฟังแล้ว ถ้าคุณไม่ลืมโทรศัพท์มือถือ ผม เอก กับมัทคงไม่รอดแน่ๆ”
       มีคณาหันไปยิ้มให้เขตต์ตวัน
       “ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ พวกคุณยังดวงดีมากกว่า ที่จริงต้องยกความดีความชอบทั้งหมดให้สารวัตร เค้าเห็นรถคุณกับคุณเอกยังจอดอยู่ เลยผิดสังเกต ถ้าฉันกลับมาคนเดียวคงคิดอะไรไม่ได้เป็นเรื่องเป็นราวแบบนั้นหรอกค่ะ”
       เขตต์ตวันยิ้มรับ
       “สารวัตรเป็นคนเก่งแล้วก็ดูเป็นคนจริงใจมากนะครับ ยินดีด้วยนะครับ มีข่าวดีเมื่อไหร่อย่าลืมบอก”
       มีคณาอมยิ้มเขินๆ
       มัทนาจะแซว เสียงดังขึ้นมาลืมตัว
       “มัทจอง...โอ๊ย” มัทนาเจ็บปากขึ้นมา
       มีคณายิ้มเขิน
       
       “สมน้ำหน้า”

มายาตวัน ตอนที่ 13 อวสาน
       โรงพยาบาลตอนกลางดึก มัทนานอนกระสับกระส่ายบนเตียงผู้ป่วย เหมือนกำลังฝันร้ายอยู่
       เขตต์ตวันยื่นมาจับหน้าผาก จับข้างคอมัทนา
       
       เขตต์ตวันเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้ว ข้างแก้มที่โดนเชนกรีดปิดผ้าพันแผลไว้หลังจากทำแผลแล้ว เขาพึมพำด้วยความเป็นห่วง
       “ตัวร้อนจังเลย”
       มัทนาสะอึกสะอื้นออกมาเหมือนร้องไห้ในฝัน แต่มีน้ำตาไหลออกมาจริงๆ เขตต์ตวันรู้ได้ทันทีว่า มัทนากำลังฝันร้าย เขาปลอบโยนกึ่งปลุกเบาๆ
       “สาวน้อย นิ่งซะนะ ไม่มีอะไรแล้ว” เขตต์ตวันเลื่อนมือไปซับน้ำตาให้มัทนา เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ค่อยๆ ลืมตามองเขา เขตต์ตวันยิ้มอบอุ่นให้
       “เราตายแล้วใช่มั้ยคะ”
       เขตต์ตวันยิ้มบางๆ จับมือมัทนามากุมเอาไว้
       “ เรายังไม่ตาย เราอยู่โรงพยาบาลแล้ว เราปลอดภัยแล้วนะครับ”
       มัทนายังมึนๆงงๆ
       “เรายังไม่ตายจริงๆ เหรอคะ”
       “สาวน้อย ผมปล่อยให้คุณตายไม่ได้หรอกนะ ผมรักคุณ”
       มัทนายิ้มดีใจ น้ำตาไหล สะอึกสะอื้นออกมา
       ฉันตายแล้วจริงๆ ด้วย”
       เขตต์ตวันยิ้มบางๆ จับกุมมือมัทนาเอาไว้แล้วเลื่อนหน้าไปหอมหน้าผากมัทนาอย่างรักและเอ็นดูที่สุด
       มัทนาหลับตาพริ้ม สุขใจปล่อยให้น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมา
       
       บรรยากาศยามเช้าสดใสของสายวันใหม่ พยาบาลยิ้มแย้มกำลังจัดอาหารเช้าให้มัทนา
       “ทานเองไหวมั้ยคะ”
       “ไหวค่ะ”
       “อ้อ เกือบลืม มีคนมาฝากเอกสารไว้ให้ค่ะ”
       พยาบาลยิ้มยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้
       “ขอบคุณค่ะ”
       มัทนารับซองมาแกะเปิดดู สีหน้างงๆ หยิบกระดาษโน้ตด้านในออกมาอ่าน
       “เชนตายไปแล้ว หลักฐานพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ฉันยกให้เธอเผื่อจะยืนยันความบริสุทธิ์ให้คุณปอนได้ ลาก่อน ลลิสา”
       มัทนาแง้มซองเอกสารดูก็เห็นเป็นภาพถ่าย เป็นแผ่นดีวีดี เป็นทรัมไดรฟ์ ต่างๆ มัทนายิ้มออกมาอย่าง
       ดีใจ
       เสียงเคาะประตูห้องดัง พยาบาลสาลินีเปิดประตูห้องเข้ามา เธอถือแจกันดอกไม้สดติดมือมาด้วย มัทนาแปลกใจมาก
       “พี่สาลินี มาได้ยังไงคะเนี่ย”
       ขาดคำ เอกชัยก็เปิดประตูห้องตามเข้ามา
       “ผมกับปอนเป็นห่วง ก็เลยจ้างพยาบาลพิเศษมาช่วยดูแลมัทไงล่ะ”
       เอกชัยยิ้มแย้มหน้าเป็น มัทนารู้ทัน
       “ต้องเจาะจงเป็นพี่สาลินีด้วยเหรอคะ คุณเอกไม่ต้องใช้มัทบังหน้าเลย”
       มัทนายิ้มแซว สาลินียิ้มเขินๆ
       “รู้ทันซะจริง...คืนนี้จะเปิดแสดงแฟชั่นโชว์คอลเล็กชั่นใหม่ตวันแล้วนะ”
       มัทนาหน้าจ๋อย
       “เสียดายจังเลย มัทคงไปไม่ไหว”
       “ไม่เป็นไรหรอก มีทุกปีแหละ”
       เอกชัยส่งสูจิบัตรให้
       “อ้ะ เอามาฝาก สูจิบัตรงานคืนนี้ เราปิดชื่อโชว์เป็นความลับสุดยอด มัทได้รู้ก่อนนักข่าวคนอื่นเลยนะ”
       มัทนายิ้มดีใจรับสูจิบัตรมาอ่าน
       “ปอนฝากขอโทษที่วันนี้มาเยี่ยมไม่ได้ วันออกจากโรงพยาบาลจะมารับไปส่งบ้าน”
       “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณปอนต้องเสียเวลา วุ่นวายเพราะมัทมามากแล้ว ทำงานไปดีแล้วล่ะค่ะ”
       มัทนาก้มอ่านสูจิบัตรอย่างอารมณ์ดี
       “พี่เห็นชื่อแฟชั่นโชว์แล้วอดปลื้มแทนน้องมัทไม่ได้เลยนะคะ” สาลินียิ้มปลื้มใจ
       “มัทนาพาทา วาจาแห่งกุหลาบ”
       เอกชัยหน้าเป็น พูดเสริม
       “คอลเล็กชั่นหน้าของตวัน จะใช้ชื่อว่า.. “สาลินีนี่นี้ เอกชัยครอง”
       สาลินีเขินมากหยิกแขนเอกชัย มัทนายิ้ม
       “หยอดไม่ปล่อยเลยนะคะคุณเอก”
       เอกชัยยิ้มกริ่ม ชำเลืองตามองสาลินี มัทนาหน้าขรึมลง
       “คดีคุณลลิสาไปถึงไหนคะ”
       “ปอนเค้าเห็นด้วยกับผม ไม่อยากเอาเรื่อง อย่างน้อยเค้าก็ช่วยชีวิตผมเอาไว้”
       “แล้วเค้าจะมาเดินปิดโชว์ให้เรารึเปล่าคะ”
       เอกชัยส่ายหน้า
       “ผมจ้างพลอยมาเดินแทนแล้วล่ะ นี่ลิสาหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ หายตัวไปพร้อมกับไข่มุกดำเลย”
       
       มัทนารับทราบข้อมูลเพิ่มเติม ได้แต่ถอนใจออกมา

มายาตวัน ตอนที่ 13 อวสาน
       ลลิสาเดินปั้นหน้านิ่งแต่สายตาแอบกังวลอยู่ที่สนามบินอินชอน ตำรวจนอกเครื่องแบบชาวเกาหลี 2 นายเดินมาประกบลลิสา ล็อกตัวเอาไว้ เธอหน้าตาตื่นตกใจ ในที่สุดเธอก็ลอยนวลไปไม่พ้น
       
       หลายวันต่อมา ณ ถนนสวยงามเป็นแนวต้นสนยาวสุดลูกหูลูกตา ข้างทางเป็นบึงน้ำกว้าง รถคันสวยของเขตต์ตวันจอดอยู่ข้างทาง เขากำลังเปิดประตูให้มัทนาลงมาจากรถ เขตต์ตวันยังมีผ้าปิดแผลที่หน้าอยู่
       มัทนาถามด้วยความเป็นห่วง
       “แล้วหมอว่าศัลยกรรมจะช่วยให้หายดีเหมือนเดิมมั้ยคะ”
       เขตต์ตวันยิ้มกระเซ้า
       “ทำไมเหรอ กลัวมีแฟนหน้าบากรึไง”
       มัทนาค้อนใส่ หน้างอน
       “มัทเป็นห่วงความรู้สึกของคุณหรอกค่ะ คุณเคยเป็นพระเอกหนัง หน้าตาดีมาก อยู่ๆ ต้องมามีแผลเป็นกลางหน้า คุณคงจะอึดอัดใจ”
       เขตต์ตวันยิ้มสบายใจ
       “ขอบคุณที่เป็นห่วง แต่อย่าลืมสิว่าผมอยู่วัดตั้งแต่เด็กโตมากับคำสอนของหลวงพ่อ ผมจำคำสอนท่านได้เสมอนะครับ รูปกายภายนอกไม่สวยงามคงทนเท่าจิตใจที่มั่นคงภายใน...รอยแผลแค่นี้เรื่องเล็ก”
       “คุณคิดแบบนี้ได้ มัทก็สบายใจค่ะ”
       “ดีซะอีก ถ้าผู้กำกับที่เคยทำงานกันมา ได้เจอผมอาจจะชวนไปเล่นหนังเป็นตัวโกงหน้าบากก็ได้ ผมจะได้เลิกทำตัวเป็นพระเอกคนดี ได้มาไล่ปล้ำนางเอกกะเค้ามั่ง”
       เขตต์ตวันแกล้งทำหน้าหื่นๆใส่มัทนา มัทนาขำ ๆ ย่นจมูกใส่ก่อนจะเดินนำไป เขาฉวยข้อมือเธอเอาไว้
       “เดี๋ยวสิ ผมมีอะไรจะให้”
       มัทนางงเล็กน้อยยอมให้เขาจูงมือพาไปท้ายรถที่มีกล่องของขวัญห่อสวยใบหนึ่งวางอยู่
       “ของรับขวัญสำหรับคุณครับ”
       “ขอบคุณค่ะ แต่ไม่เห็นจำเป็นเลย”
       “ใครว่าล่ะ จำเป็นมากที่สุดเลยล่ะ แกะดูสิครับ”
       มัทนาแกะของขวัญออกดู เห็นเป็นผ้าบาติกสีส้มที่ช่วยชีวิตพับวางอยู่ด้านบน มัทนารีบหยิบออกมากอดแนบอก
       “ขอบคุณมากค่ะที่เก็บมาให้มัท ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าผ้าบาติกที่คุณซื้อให้มัท จะช่วยชีวิตมัทเอาไว้”
       เขตต์ตวันยิ้มปลื้ม
       “ของขวัญไม่ได้มีอย่างเดียวนะครับ”
       มัทนางงๆเล็กน้อย กลับไปดูที่กล่องของขวัญ มีกระดาษลายสวยวางปิดบางอย่างอยู่ เธอเปิดกระดาษลายสวยออก พบชุดแต่งงานสีขาวแบบสวยเหมาะกับมัทนามาก มัทนาหยิบชุดขึ้นมาดูเล็กน้อย จนแน่ใจว่าใช่
       “ชุดแต่งงาน”
       “ครับ ชุดนี้เป็นชุดที่ดีที่สุดของเสื้อผ้าตวันคอลเล็กชั่น มัทนาพาทา”
       มัทนาช้อนตามองเขตต์ตวัน
       “จะว่าไปมันคือชุดที่ดีที่สุดที่จันทิราเคยออกแบบมาด้วยซ้ำ แต่ชุดนี้ไม่มีการออกโชว์ ไม่มีการวางขาย มีเพียงชุดเดียวเท่านั้น ผมออกแบบไว้เพื่อคุณคนเดียว”
       มัทนาได้ฟังน้ำตาท่วมตาขึ้นมาทันทีด้วยความตื้นตันใจ เขตต์ตวันจ้องตาจับมือมัทนา
       “มัท แต่งงานกับผมนะครับ”
       มัทนาร้องไห้โฮออกมาจนตัวสั่น ไม่มีเสียงจะตอบกลับ ได้แต่สวมกอดเขตต์ตวันร้องไห้โฮ เขาดีใจมากสวมกอดเธอเอาไว้แน่น
       ทั้งคู่กอดกันด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตาปลาบปลื้มที่ทุกอย่างลงเอยอย่างมีความสุขได้ในที่สุด
       
       สามสาวชนแก้วน้ำหวานกันที่มุมหนึ่งของปาร์ตี้ในคืนหนึ่ง มีคณามองมัทนาก่อนอวยพร
       “พี่ขอให้มัทเดินทางไปภูเก็ตด้วยความปลอดภัยนะจ๊ะ”
       “แล้วก็ขอให้เขตต์ตะวันยอมให้สัมภาษณ์น้องรักของพี่แบบหมดเปลือกเลย” สาระวารีบอก
       “ขอบคุณค่ะ”
       สาระวารีบอก “เชียร์”
       สามสาวชนแก้วน้ำหวานกันอีกครั้ง
       “มัทขออวยพรให้พี่วารีมั่ง”
       “ว่ามาเลยน้องรัก”
       “มัทขอให้เจ้าพ่อเกาะยานกตกตะลึงในความงามของพี่ แล้วยอมให้พี่วารีได้สัมภาษณ์เป็นคนแรก”
       สาระวารีปั้นหน้าสวยบอก
       “ข้อนี้มันแน่นอนอยู่แล้ว” สาระวารีสะบัดผมท่าสวย
       มีคณารีบเสริมต่อทันที
       “แล้วก็ขอให้เธอมีสติ อย่าไปทำห้าววีนแตกจนเกิดเรื่องขึ้นมาอีกล่ะ”
       “นี่ป้าแว่น เธออวยพรหรือหลอกด่าฉันเนี่ย อ้ะ อ้ะ เชียร์” สาระวารีบอก
       
       สาระวารีสีหน้ามั่นใจว่าจะทำงานนี้สำเร็จ ระหว่างชนแก้วกับมัทนาและมีคณา
        
       อวสาน
        
       
       โปรดติดตามเรื่องราวต่อไปของ “สาระวารี” ได้ใน “มนต์จันทรา” เร็วๆนี้ ที่ละครออนไลน์ 

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มายาตวัน ตอนที่ 13 อวสาน
มายาตวัน ตอนที่ 12
มายาตวัน ตอนที่ 11
มายาตวัน ตอนที่ 10
มายาตวัน ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 68 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 67 คน
99 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
1 %
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอขอบคุณทางทีมงานอัพนิยาย ไปอ่านที่ไทยรัฐมาก็ไม่สนุกเท่าที่นี่ ทางโน้นอัพไม่ละเอียดอะไรไม่เต็มบทความตัดออกไปเยอะ มีที่นี่ที่เดียวใด้รสชาติ
ขอบคุณมากนะคะ
จะรออ่านค่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
“คอลเล็กชั่นหน้าของตวัน จะใช้ชื่อว่า.. “สาลินีนี่นี้ เอกชัยครอง”

คือ จะแกล้งสาลินี หรือ ดารุณีของพี่อาทิจกันแน่เนี้ย อิอิ
นิดหน่อยเราก็ฟิน 555
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ได้รู้สักทีว่าเชาแค้นตวันเรื่องอะไร
โล่งอก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014