หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ 3 ทหารเสือสาว มนต์จันทรา

มนต์จันทรา ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 10 พฤษภาคม 2556 09:30 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มนต์จันทรา ตอนที่ 2
       มนต์จันทรา ตอนที่ 2 (ต่อ)
       
       ครู่ต่อมา สาระวารีเดินเข้ามาให้ห้อง ษมายืนยิ้มรอต้อนรับอยู่กลางโถง
       
       "เกาะยานกยินดีต้อนรับ"
       สาระวารียิ้มตอบแบบไม่กลัวเกรง
       "ยินดีเช่นกันที่ได้รับเชิญค่ะ"
       "คุณเตรียมเสื้อผ้าข้าวของติดตัวมามากรึเปล่า"
       สาระวารีมองอย่างแปลกใจ
       "ฉันก็เอามาหมดล่ะค่ะ"
       "ดีแล้ว ผมจะได้ไม่ต้องสั่งให้ลำแพงเตรียมเสื้อผ้าให้คุณเพิ่ม"
       สาระวารีงง
       "ทำไมคะ ฉันมานี่ค้างแค่คืนเดียวไม่ใช่เหรอ"
       "อาจจะไม่ใช่ คุณคงต้องอยู่นานกว่านั้น"
       "งั้นก็แปลก ฉันคิดว่าคุณเชิญฉันมาเป็นแขกที่เกาะยานกแค่คืนเดียวซะอีก"
       ษมายิ้มบางๆบอก
       "เมื่อคืนที่งานเลี้ยง ผมบอกให้คุณเตรียมตัวมาค้างคืน แต่ไม่ได้บอกว่ากี่คืน"
       สาระวารีหน้านิ่ง แววตาแอบแข็งๆขึ้นมา
       "แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก"
       "ก็คุณไม่ได้ถาม"
       สาระวารีหมั่นไส้ แต่เก็บอาการไว้
       "เอาล่ะค่ะ งั้นฉันขอถามคุณตอนนี้เลยว่า ฉันต้องเป็นแขกบนเกาะของคุณกี่วันกี่คืน"
       ษมายักไหล่
       "นานเท่าที่คุณจะเก็บข้อมูลการเปิดคาสิโนของผมได้อย่างละเอียดและถูกต้องมากที่สุด"
       สาระวารีถอนใจออกมาก่อนตอบ
       "งั้นก็คงคืนเดียว เพราะฉันจะสัมภาษณ์คุณวันนี้ พรุ่งนี้ถ่ายภาพสถานที่ที่คุณจะสร้าง เท่านี้ก็เสร็จแล้ว"
       ษมายิ้มๆ
       "มันก็ไม่แน่"
       "ทำไมคะ"
       "คุณอยู่บนเกาะในหน้ามรสุม พายุกำลังจะมา เราคงไปไหนไม่ได้อย่างน้อยหนึ่งหรือสองวัน"
       สาระวารีไม่เชื่อ
       "จะมีพายุเหรอคะ เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันก็เห็นทะเลเงียบสงบดี"
       "ก่อนจะเกิดพายุ ทะเลท้องฟ้ามักจะนิ่งยังงี้แหละ"
       สาระวารีอดแขวะไม่ได้
       "แหม ไม่ยักจะรู้ว่าอยู่กรมอุตุฯด้วย"
       "ผมไม่เคยอยู่กรมไหน แต่ตอบจากประสบการณ์"
       "แล้วถ้าไม่มีพายุล่ะคะ"
       "ก็อยู่จนกว่างานคุณจะเสร็จ"
       สาระวารีตอบด้วยสีหน้ามั่นใจ
       "งั้นก็คืนเดียว พรุ่งนี้ฉันกลับกรุงเทพได้แน่นอน"
       ษมายิ้มๆ มองสาระวารีด้วยสายตาขี้เล่น
       "คุณอย่ากังวลไปเลยสาระวารี คุณได้กลับไปส่งงานแน่ ผมไม่เคยบังคับให้ใครอยู่บนเกาะนี้นานเกินควร เว้นแต่คนๆ นั้นจะเต็มใจอยู่เอง"
       สาระวารีสวนกลับไปทันควัน
       "ไม่ใช่ฉันแน่นอน"
       "อย่าเพิ่งมั่นใจนักเลย เค้าว่าสิ่งที่แน่นอนคือ ความไม่แน่นอนไม่ใช่เหรอ...คุณเดินทางมาไกล ขึ้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ"
       " ฉันไม่เหนื่อย ถ้าคุณไม่รังเกียจฉันจะขอสัมภาษณ์คุณเดี๋ยวนี้เลย"
       "ผมไม่รังเกียจ แต่ไม่ใช่เวลานี้ คุณขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนให้สบายก่อนค่อยมาคุยกัน"
       สาระวารีชักหงุดหงิด
       "ฉันรู้สึกเหมือนคุณกำลังถ่วงเวลา"
       "เปล่า ผมแค่อยากให้คุณรู้สึกสบายตัวและผ่อนคลายก่อนเริ่มทำงานก็เท่านั้นเอง"
       "ฉันสบายและผ่อนคลายเป็นปกติสุขทุกอย่าง" สาระวารีย้ำทุกคำพูด
       ษมาเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย
       "ตอนอยู่บนเรือ คุณยืนอยู่หัวเรือใช่มั้ย"
       สาระวารีงงๆว่า ษมาจะมาไม้ไหนอีก
       "ใช่"
       "รู้ตัวมั้ยว่าคุณตากแดดตากไอน้ำเค็ม จนหน้าแดง จมูกแดง ปากแดงไปหมดแล้ว"
       สาระวารีนึกไม่ถึง ยกมือขึ้นจับหน้าตัวเองไปมา ษมาเข้าไปใกล้สาระวารีแล้วจับปอยผมสาระวารีขึ้นมาสูดกลิ่นด้วยกิริยาอ่อนโยนเป็นเชิงเอ็นดูหยอกล้อ มากกว่าชู้สาว
       "แล้วตัวคุณก็มีแต่กลิ่นทะเลด้วย"
       สาระวารีตกใจมาก รีบเบี่ยงตัวหนีทันที ถลึงตาดุใส่ด้วยความโมโห
       "คุณ"
       ษมาทำหน้าตาย
       "รอให้ตัวคุณหมดกลิ่นทะเลก่อน เราค่อยคุยกัน"
       สาระวารีแอบอายๆ เหมือนกับว่า เค้าจะบอกเป็นนัยๆว่าเราตัวเหม็นรึเปล่า ษมาเดินไปกดอินเตอร์คอมฯสั่งงาน
       "ลำแพง"
       "ค่ะคุณษมา"
       "ช่วยมารับคุณวารีขึ้นไปส่งที่ห้องพักด้วย"
       "ค่ะ"
       "เชิญครับ เย็นๆเราค่อยคุยกัน"
       ษมาเดินกลับไปนั่งที่โซฟา หยิบไอแพดมาอ่านเช็กงานของตัวเองต่อไป สาระวารีค้อนใส่แล้วเดินหน้าหงิกออกไปจากห้องโถง
       
       ษมาเหลือบตามองตามอมยิ้มอย่างเอ็นดู

มนต์จันทรา ตอนที่ 2
       ในเวลาต่อมา ลำแพงพาสาระวารีเข้ามาในห้องนอน เธอมองไปรอบห้อง ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างสวยงาม สะอาด และมีของใช้ที่จำเป็นวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ ครบถ้วน ราวกับโรงแรมชั้นหนึ่ง
       
       "อาหารเย็นเริ่มเวลาทุ่มตรง กรุณาตรงต่อเวลาด้วย คุณษมาไม่ชอบให้ผู้ร่วมโต๊ะอาหารมาสาย" ลำแพงพูดสีหน้านิ่งเรียบเฉย
       สาระวารียิ้มกวน
       "ฉันจะพยายามตรงเวลานะคะ...เป้ของฉันล่ะ"
       "อยู่ในตู้เรียบร้อยแล้ว ของใช้จำเป็นฉันก็เตรียมให้คุณพร้อมแล้วเช่นกัน ถ้าคุณต้องการอะไรอีก กดอินเตอร์คอมที่โต๊ะหัวเตียงของคุณ หมายเลขศูนย์ ใช้สำหรับเรียกคนมาทำความสะอาดหรือเรียกใช้ตามต้องการ ส่วนหมายเลขหนึ่งต่อตรงไปห้องคุณพิพัช"
       สาระวารีแกล้งยั่ว
       "แล้วห้องคุณษมาล่ะคะ เบอร์อะไร"
       ลำแพงตาวาวด้วยความโกรธทันที แต่พยายามระงับอารมณ์เต็มที่
       "คุณษมา ไม่ใช่ผู้ที่จะถูกเรียกใช้ในบ้านหลังนี้"
       สาระวารียักไหล่กวนๆ
       "สรุปว่าไม่มีเบอร์ สัญญาณมือถือที่นี่ไม่ค่อยดี ถ้าฉันจะใช้โทรศัพท์โทรไปกรุงเทพหรือที่ตราดบ้างจะได้มั้ย"
       "ได้ แต่กรุณารับทราบไว้ด้วย ว่าโทรศัพท์ที่นี่มีการบันทึกเทปไว้ทุกสาย ไม่ว่าจะสายเข้าหรือสายออก"
       สาระวารีตกใจ
       "โอ้โห ถึงขนาดดักฟังกันเลยเหรอคะW
       ลำแพงหน้านิ่ง ไม่โต้เถียง
       "แต่คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ที่นี่มีกฎไม่ละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของใคร นอกจากความเป็นส่วนตัวนั้นจะคุกคามหรือไม่หวังดีกับคุณษมาและคนของที่นี่"
       สาระวารีอึ้งๆ พูดแขวะเบาๆ
       "อัดเทปคุยโทรศัพท์ ไม่ละลาบละล้วงเลย"
       ลำแพงหน้านิ่ง ไม่สนใจ
       "ถ้าคุณต้องการไปเดินเล่น ไม่ว่าจะในบ้านหลังนี้ หรือรอบๆ เกาะ กรุณาเรียกคุณพิพัชหรือให้คนอื่นไปเดินกับคุณด้วย ถ้าไม่อยากหลงทาง"
       "แหม นี่ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเกาะนี่เป็นบ้านพักส่วนตัวของนักธุรกิจชื่อดัง ฉันคงนึกว่าเป็นคุกหรือไม่ก็โรงเรียนดัดสันดานชั้นดีแน่ๆเลย"
       ลำแพงสีหน้านิ่ง ไร้อารมณ์ เดินกลับออกไปจากห้องอย่างไม่แยแสเมื่อหมดหน้าที่ สาระวารีเหล่มองตาม ถอนใจส่ายหน้า เดินไปเปิดม่านดูด้านนอก สีหน้าใช้ความคิดก่อนจะอมยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
       
       เวลาเย็น สาระวารีอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้ว สะพายกล้องถ่ายรูปห้อยคอลงมาด้วย เธอย่องลงบันไดมาจากชั้นบนกะจะออกไปถ่ายรูปรอบๆบ้านษมาให้สบายอกสบายใจ เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ พูดพึมพำ
       "เรื่องอะไรจะตามคนมาคอยคุม ฝันไปเถอะย่ะ"
       สาระวารีจะก้าวลงบันไดมาตกใจเล็กน้อยที่เห็นแมวอ้วนลาย สีเหลืองส้มตัวหนึ่งนอนที่บันไดแหงนหน้ามองเธอ สาระวารีหันไปตีหน้ายักษ์ใส่
       "ไปไกลๆเลย ฉันไม่ใช่นางงาม รักเด็ก เมตตาสัตว์ ไป ชิ้วๆ" สาระวารีโบกมือไล่
       แมวอ้วนส้ม จ้องหน้าสาระวารีอยู่ครู่นึง ก่อนจะร้องแง๊วๆเสียงดัง สาระวารีตกใจ
       "เฮ้ย จะร้องทำไม เงียบนะ เดี๋ยวจับตอนซะหรอก เจ้าหง่าวอ้วน"
       ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงษมาดังขัดขึ้น
       "จะย่องไปไหนเหรอวารี"
       สาระวารีสะดุ้งเฮือก เหลือบตามองเห็นษมายืนมองเธออยู่ที่ตีนบันได ษมาเดินมาอุ้มแมวอ้วนขึ้นมากอดอย่างรักใคร่
       "ที่แท้ก็ร้องบอกเจ้าของนี่เอง มีทั้งบอดี้การ์ดหน้าโหด แม่บ้านผีปอบ แล้วยังมีผู้คุมแมวอ้วนอีก นักโทษที่ไหนจะหนีคุณพ้นได้คะ คุณเจ้าพ่อ" สาระวารีเหน็บอย่างหมั่นไส้
       ษมายิ้มขำๆ
       "ผมไม่ใช่เจ้าพ่อ แล้วเหลืองลายก็ไม่ใช่แมวของผมด้วย ถ้ามันพูดได้ มันคงบอกว่า มันต่างหากที่เป็นเจ้าของทุกคนที่นี่ แล้วก็เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ด้วย"
       สาระวารีเบะปากหมั่นไส้
       "เหลืองลาย เรียกตุ่มลายดีกว่ามั้ง อ้วนซะขนาดเนี้ย"
       "คุณยังไม่ได้บอกผมเลยนะว่าจะไปไหน"
       สาระวารีตีหน้าตาย
       "ก็แค่เดินถ่ายรูปเล่นๆแถวนี้ล่ะค่ะ"
       "แล้วลำแพงไม่ได้บอกเหรอ ว่าถ้าคุณต้องการไปไหน ให้เรียกพิพัชหรือใครซักคนมาเดินเป็นเพื่อนคุณ"
       สาระวารีทำไม่รู้ไม่ชี้
       "บอกค่ะ แต่ฉันเกรงใจ ไม่อยากรบกวน"
       ษมายิ้มรู้ทัน
       "ที่ผมสั่งให้คนไปกับคุณ ไม่ใช่เพราะที่นี่มีอะไรต้องปิดบังหรอกนะ เพียงแต่บนเกาะนี้ มีที่อันตรายหลายแห่ง ถ้าคุณหลงเดินไปคนเดียวจะไม่ปลอดภัย ถ้าคุณอยากไปเดินเล่น ผมจะเป็นไกด์ให้เอง เชิญครับ" ษมาวางตุ่มลายลงแล้วผายมือเชื้อเชิญ
       สาระวารีกรอกตาอย่างเซ็งๆที่โดนตามคุมอีกจนได้ เธอเดินหน้าหงิกนำออกไป ษมายิ้มๆแล้วเดินตามออกไปติดๆ
       
       จันเลานั่งคุมเชิงอยู่หน้าบ้าน พอเห็นสาระวารีเดินออกมา ก็รีบลุกขึ้นมองอย่างจับตา พอษมาเดินตามสาระวารีออกมา จันเลารีบเดินเข้ามาหาษมา รอรับคำสั่งทันที
       "ฉันไม่ได้ไปไหนหรอก แค่จะพาคุณวารีเดินชมรอบๆบ้านเท่านั้นเอง จันเลาพักเถอะ"
       "ครับนาย"
       "จำจันเลาได้ใช่มั้ยวารี"
       สาระวารีจ้องหน้าจันเลา ยังเคืองไม่หาย
       "จำได้ค่ะ ไม่ลืมหรอก"
       "จันเลาเป็นหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของผม"
       "เหรอคะ"
       สาระวารียิ้มหวานเฉียบให้ แต่สายตาดูแปลกๆ จันเลางงกับรอยยิ้มจนต้องเอ่ยปาก
       "ยิ้มแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ ยิ้มชื่นชมหรือว่ายิ้มด่ากันแน่"
       สาระวารีจ้องหน้าจันเลาด้วยสีหน้ากวน
       "ทำไมต้องคิดว่าฉันด่าคุณด้วยล่ะ แสดงว่าร้อนตัวรู้ดีว่าเคยทำอะไรผิดกับฉันเอาไว้"
       จันเลาไม่กล้าหืออือต่อหน้านาย เก็บอารมณ์เอาไว้ ษมาโบกมือให้ จันเลาเดินเลี่ยงไปตามที่นายสั่ง
       "คุณนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นนะ ยังโกรธเรื่องที่จันเลาขับรถชนไม่หายล่ะสิ"
       "แหม... เรื่องแค่นั้นฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ ไม่ใช่เด็กแล้วที่จะมาแค้นเคืองอะไรกัน"
       ษมามองหน้าวารีนิ่งๆ
       "ใช่ คุณไม่ใช่เด็กแล้ว แต่แปลกนะที่ผมกลับรู้สึกว่าตอนเป็นเด็ก คุณมีเหตุผลกว่านี้มาก"
       สาระวารีอึ้งไปกับคำพูดของษมา ไปรู้จักเธอสมัยเป็นเด็กตอนไหน ษมาไม่อยู่ให้ซัก เดินนำไปทางข้างบ้านก่อน
       "จ่าบูรณ์เมาท์ให้ฟังแหงๆ เจอตัวจะเล่นงานให้แสบเลย"
       
       สาระวารีสีหน้าเจ็บใจเล็กน้อยก่อนเดินตามษมาไป

มนต์จันทรา ตอนที่ 2
       สาระวารีเดินนำมา กวาดตามองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้า เห็นพื้นที่โล่งลดหลั่นไล่ระดับลงไป พื้นส่วนใหญ่เป็นหินมากกว่าดิน ไม่มีไม้ใหญ่ให้ร่มเงา แต่เป็นแปลงสวนครัว แปลงดอกไม้เล็กๆ สาระวารีหยิบกล้องมาถ่ายรูป
       
       ษมาเดินตามหลังมาไม่ห่างนัก เธอลดกล้องในมือลงแล้วทอดสายตามองไกลออกไป เห็นว่าสุดพื้นที่โล่งมีต้นไม้ขนาดใหญ่ขึ้นเหมือนชายป่า ละแวกนั้นมีกล่องรับจดหมายตามบ้านขนาดใหญ่เรียงอยู่ 2-3 กล่อง
       สาระวารีหันถามษมา
       "กล่องขาวๆ นั่นอะไรคะ"
       "รังผึ้ง งานอดิเรกของลำแพงเค้า"
       "แปลกดีนะคะ เลี้ยงผึ้งกลางทะเล แล้วมันจะไปหาน้ำหวานจากไหนได้คะ"
       สาระวารีซูมกล้องถ่ายภาพไป
       "ก็คงจากดอกไม้แถวๆนี้ล่ะ"
       สาระวารีลดกล้องลง กวาดตามองไปรอบๆ
       "ฉันไม่เห็นดอกอะไรนอกจากยี่โถ น้ำผึ้งดอกยี่โถ ไม่รู้รสชาติเป็นยังไง" สาระวารีขำๆ
       "ผมก็ไม่เคยชิมเหมือนกัน แต่อย่าเข้าไปใกล้ล่ะ ถึงจะผึ้งเลี้ยง แต่ดุ ระวังหน่อยแล้วกัน ถ้ามีตัวไหนบินมาตอมอย่าปัด ให้เดินหนีไปเฉยๆ"
       สาระวารีสงสัยอยากรู้
       "ทำไมล่ะคะ"
       "ถ้าเราปัด ผึ้งมันจะปล่อยกลิ่นเรียกตัวอื่นมารุมต่อยคุณทันที"
       สาระวารีแหยๆ ก่อนเดินนำไป
       "งั้นเราไปที่อื่นกันดีกว่าค่ะ"
       ษมายิ้มเดินตาม
       สาระวารีชวนคุยต่อ
       "เกาะที่คุณจะเปิดคาสิโนชื่อว่าเกาะพระฮามเหรอคะ"
       ษมาเดินตามคุยกันไป
       "ใช่ ภาษาเขมร แปลว่าเช้ามืด"
       สาระวารีหยุดเดินหันมามองหน้า
       "คนของคุณก็ชื่อแปลกๆ"
       "แถวนี้มันชายแดนนี่คุณ คนส่วนใหญ่มีเลือดผสมทั้งนั้น"
       สาระวารีมีสีหน้าฉุกใจคิด ษมาพูดสวนมาดักคอ ตรงกับคำถามในใจเธอพอดี
       "คนของผมมีบัตรประชาชนไทยทุกคน ไม่มีปัญหาเรื่องให้ที่พักคนต่างด้าวแน่นอน"
       สาระวารีนิ่งๆ หันเดินนำต่อไป เสียงในความคิดของวารีดังตามมา
       "สงสัยตานี่จะเลี้ยงพรายกระซิบ"
       "ผมไม่มีพรายกระซิบหรอกนะ"
       สาระวารีตกใจ ที่ษมารู้ความคิดของเธอจนเดินพลาดสะดุดก้อนหิน เขารีบคว้าแขนเธอไว้ทันก่อนจะทรุด เขาจ้องหน้าบอก
       "ผมอ่านภาษาท่าทางได้บ้างเล็กน้อยโดยเฉพาะภาษาที่สื่อจากใบหน้า กับดวงตา"
       สาระวารีหลบสายตาเล็กน้อย ดึงแขนออกจากมือษมาที่จับประคองไว้
       "คุณทำงานมาตั้งนาน ไม่เคยมีแหล่งข่าวบอกคุณมั่งรึไงว่า ดวงตาคุณนี่อ่านง่ายที่สุด พอคิดอะไร มันออกมาทางแววตาชัดเจนเลย"
       "ฉันยังไม่เคยมีแหล่งข่าวที่เป็นจารชนความคิดคนอื่นมาก่อน" สาระวารีแขวะ
       ษมายิ้มๆบอก
       "อยู่ที่นี่ ในฐานะอย่างผม ถ้าอ่านความคิดคนอื่นไม่ทัน แค่วินาทีเดียวก็มีสิทธิ์เน่าได้ง่ายๆ"
       สาระวารีเหยียดปากใส่ ตั้งท่าจะเดินนำไปลงสะพานไม้เพื่อลงไปหาด ษมาตกใจ รีบตามไปคว้าชายเสื้อดึงเอาไว้
       "เดี๋ยว"
       สาระวารีหยุดกึก หันมอง น้ำเสียงหงุดหงิด
       "อะไรอีกคะ" สาระวารีดึงชายเสื้อคืน
       "คุณจะไปไหน"
       "ก็ลงสะพานไม้ไปที่ชายหาดน่ะสิคะ เร็วดีๆ ไม่ต้องเดินอ้อม"
       "ขืนเดินลงไปได้เร็วสมใจแน่ ไม่กี่วินาทีถึงชายหาดแบบไม่มีลมหายใจ"
       สาระวารีมองสำรวจ
       "สะพานพังเหรอคะก็ดูแข็งแรงดี"
       "ของบางอย่างดูแต่ตาไม่ได้หรอกนะ สะพานนั่นมันเก่าเต็มทีแล้ว อย่าว่าแต่คุณเลย เด็กเล็กๆ มันก็รับน้ำหนักไม่ไหว"
       สาระวารีตกใจ
       "อันตรายแบบนี้ ทำไมไม่ติดป้ายเตือนล่ะคะ ใครไม่รู้เดินตกไปล่ะแย่เลย"
       "ใครจะตกล่ะครับ คนที่นี่รู้ดีว่าที่ไหนควรยืน ที่ไหนควรเดินผ่านหรือไม่"
       "กับดัก"
       ษมายักไหล่
       "ก็ไม่เชิง ผมแค่ปล่อยทิ้งเอาไว้"
       สาระวารีแดกดัน
       "แค่ทิ้งไว้เผื่อใครหลงเข้ามา ถ้าไม่โดนผึ้งต่อยจนบวม ก็มีหวังลงไปนอนเล่นก้นหน้าผาแน่"
       "ที่นี่เป็นเกาะส่วนตัว นอกจากแขกที่ผมเชิญมา จะมีใครหน้าไหนเดินหลงขึ้นมาได้ล่ะครับ"
       สาระวารีถอนใจไล่ไม่เคยจน เลยแดกดันซะเลย
       "แล้วนี่ต่อไปจะเจอด่านอะไรอีกคะ ทรายดูดหรือว่ารังมดตะนอยกินคน"
       "คุณนี่ท่าจะดูหนังมากเกินไป"
       สาระวารีย่นจมูกใส่ก่อนเดินนำไปอีกทาง ษมายิ้มๆ เดินตามสาระวารีไปติดๆ
       
       ลำแพงจับตามองสาระวารีและษมาด้วย สีหน้าแววตานิ่งๆ พิพัชขยับตัวเดินมาประกบข้างๆ
       "ดูคุณษมาจะให้ความสนิทสนมกับนักข่าวนี่มากนะครับ"
       "ไว้ใจได้มากแค่ไหนก็ไม่รู้" ลำแพงหน้านิ่งตอบ
       พิพัชมีสีหน้าติดใจ
       "คุณษมาทำเหมือนเคยรู้จักกับเค้ามาก่อนยังงั้นล่ะ"
       ลำแพงสีหน้าไม่ไว้วางใจ
       "คุณพิพัชเชื่อเรอะว่าแม่คนนี้ไว้ใจได้จริงๆ"
       ลำแพงสีหน้าเป็นห่วง
       "ผมไม่มั่นใจ"
       "งั้นเราต้องช่วยกันจับตามองผู้หญิงคนนี้ ฉันกลัวคุณษมาจะมาตายน้ำตื้น"
       "ถ้าไม่ติดพายุ สัมภาษณ์เสร็จก็คงกลับ ไม่น่าเกินวันสองวัน"
       ลำแพงมีสีหน้าไม่เห็นด้วย
       "ไม่รู้คุณษมาจะให้สัมภาษณ์ไปทำไม แค่นี้ยังเสี่ยงไม่พออีกรึไง"
       ลำแพงถอนใจแล้วเดินเลี่ยงกลับเข้าไป สีหน้าแม่บ้านนิ่ง แต่แววตาดูออกว่าเป็นห่วง
       
       พิพัชไม่สบายใจปนห่วง เดินตามไปจับตามองษมาและสาระวารีอยู่ห่างๆ

มนต์จันทรา ตอนที่ 2
       ชายหาดด้านหลังเกาะ แคบกว่าหาดด้านหน้า น้ำสวยใสแต่พื้นทรายลาดชัน มีหินเยอะ ไม่เหมาะกับเล่นน้ำทะเลเท่าไหร่ มีเรือประมงจอดอยู่ 2-3 ลำ
       
       เสียงชัดเตอร์กดดังขึ้น ก่อนสาระวารีจะลดกล้องลงแล้วหันไปมองทางษมาที่เดินมายืนด้านข้างเธอ
       "เกาะส่วนตัวคุณนี่ทำเลดีจังเลยนะคะ มีชาดหายทั้งหน้าเกาะหลังเกาะ"
       ษมายิ้มรับคำชม
       "เรือประมงของคุณเหรอคะ"
       "ลำนึงของคนงานที่นี่ อีก 2 ลำของคนรู้จักกัน เค้าขอมาหลบพายุที่นี่ชั่วคราว"
       สาระวารีขรึมลงเล็กน้อย ดูท่าษมาจะไม่ได้โกหกเรื่องพายุ
       "ตกลงพายุจะมาเมื่อไหร่คะ"
       "คิดว่าไม่น่าพ้นคืนนี้"
       สาระวารีหันไปมองท้องฟ้าและทะเลที่ยังดูเงียบสงบ
       "นานมั้ยคะกว่ามันจะผ่านไป"
       "ไม่แน่ ขึ้นอยู่กับกำลังของมัน เท่าที่ผมฟังข่าวมา อาจจะมีคลื่นลมแรงเป็นวันหรือสองวัน"
       สาระวารีตกใจ
       "2 วันเลยเหรอคะ"
       "หรืออาจจะมากกว่านั้น"
       สาระวารีอึ้งๆไป
       "คุณกลัวพายุรึเปล่า"
       "ไม่กลัวหรอกค่ะ แต่เกลียด"
       "ทำไม"
       "ไม่มีเหตุผลอะไรมากหรอกค่ะ แค่เกลียด"
       สาระวารีตัดบท หยุดตอบต่อด้วยการยกกล้องขึ้นถ่ายภาพเรือประมงไป ษมายิ้มๆ ส่ายหน้า เธอทำฟอร์มถ่ายรูปไปเรื่อยแต่แอบเบี่ยงกล้องจะมาแอบถ่ายรูปษมาแบบเนียนๆ ษมารู้ทัน ปาดมือปิดหน้ากล้องสาระวารีซะมิด
       "อย่าถ่ายภาพผม"
       สาระวารียอมลดกล้องลง
       "ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทราบว่าคุณไม่อยากให้ถ่ายภาพตอนนี้"
       "ตอนไหนก็ห้ามถ่าย ผมไม่ชอบให้ใครจ้องกล้องมาที่ผม"
       สาระวารีตกใจ
       "ตลกแล้วคุณ คุณจะให้สัมภาษณ์แต่ไม่ยอมให้ถ่ายรูปคุณอย่างงั้นเหรอคะ"
       "ก็ลงภาพอื่นไปซิ ภาพเกาะ ภาพบ้าน หรือภาพใครก็ได้ที่เค้าเต็มใจให้คุณถ่าย"
       สาระวารีหน้าหงิก ไม่พอใจ
       "แต่คุณเป็นหัวใจของข่าวนี้นะคะ ถ้ามีแต่บทสัมภาษณ์ลอยๆ ไม่มีรูปคุณประกอบ ใครเค้าจะเชื่อว่าฉันได้คุยกับคุณจริงๆ เค้าได้หาว่าฉันนั่งเทียนเขียนข่าวเอาเองน่ะสิ"
       ษมาจ้องหน้า พูดเน้น
       "คุณได้ภาพบ้านของผม แถมยังได้ภาพทั้งสองเกาะด้วยนะวารี ยังไม่เคยมีหนังสือเล่มไหนเคยได้ถ่ายมาก่อนเลยนะครับ ขนาดนี้แล้วยังยืนยันไม่พออีกเหรอะ"
       "แต่ภาพประกอบตัวบุคคลเป็นสิ่งสำคัญในข่าวนะคะ"
       ษมาจ้องหน้า
       "แต่ก็คงไม่สำคัญไปกว่าความต้องการของแหล่งข่าวหรอกมั้ง"
       สาระวารีอึ้งไป
       "ถ้าแหล่งข่าวไม่อยากให้ตีพิมพ์ภาพเค้าเพราะเหตุผลส่วนตัวบางประการ ด้วยศักดิ์ศรีและจรรยาบรรณของนักหนังสือพิมพ์ คุณจะยังดื้อดึงพิมพ์ภาพ เพื่อขายข่าวของคุณให้ได้อยู่อีกรึเปล่าล่ะ"
       สาระวารีถอนใจแรงๆพร้อมส่ายหน้า ไม่เห็นด้วย
       "แล้วคนอ่านของฉันจะรู้จักตัวคุณได้ยังไงล่ะคะ"
       "ก็จากบทสัมภาษณ์ที่คุณเขียน"
       "ฉันไม่ได้หมายถึงตัวตนแบบนั้น ฉันหมายถึงหน้าตา รูปลักษณ์ภายนอกของคุณ"
       ษมายักไหล่
       "คุณมีปากกาในมือ เป็นหน้าที่ของคุณที่จะบรรยายรูปร่างหน้าตาผมออกมาให้ได้"
       สาระวารีสีหน้าใช้ความคิด
       "แล้วถ้าฉันให้ฝ่ายศิลป์เขียนภาพคุณมาประกอบเรื่องล่ะ"
       "ถ้าฝ่ายศิลป์คุณมีฝีมือ ผมก็ไม่รังเกียจ แล้วก็ไม่รังเกียจด้วยว่าคุณจะถ่ายทอดภาพลักษณ์ผมลงข่าวคุณด้วยวิธีไหน ขออย่างเดียว อย่าลงภาพถ่ายของผม"
       ษมาพูดพลางจ้องหน้าสาระวารี สายตาจริงจัง เธอถอนใจเฮือกออกมาแรงๆ ด้วยความรู้สึกหนักใจให้เห็นกันไปเลย เขาไม่สน
       "กลับกันเถอะ ขากลับลำบากกว่าขาลงมาก"
       ษมาเดินนำกลับพร้อมพูดเตือน เขาก้าวขึ้นทางลาดกลับไปเร็วๆ สาระวารีเดินตามไป
       ษมาหยุดเดินหันมองและถาม
       "ไหวมั้ย"
       "ไหวค่ะ"
       "กล้องหนักรึเปล่า ผมช่วยถือให้เอามั้ย"
       ษมายื่นมือมาช่วย
       "ไม่ต้องค่ะ ขอบคุณ ฉันชอบให้เครื่องมือหากินอยู่ติดกับตัว"
       "โอเค งั้นก็รีบตามมาเถอะ เดี๋ยวจะมืด"
       ษมาเดินดุ่ยๆ นำต่อไป สาระวารีมองตามพร้อมบ่น ก่อนเดินขึ้นเนินต่อไป
       
       "จะรีบไปตามควายรึไง"
        
       อ่านต่อหน้า 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มนต์จันทรา ตอนที่ 13 อวสาน
มนต์จันทรา ตอนที่ 12
มนต์จันทรา ตอนที่ 11
มนต์จันทรา ตอนที่ 10
มนต์จันทรา ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 42 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 40 คน
96 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
4 %
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อร๊ายยย บอดี้การ์ดหล่ออะ
กิ๊กกิ๊ก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
Privacy, Disclaimer and Intellectual Property Policy
All site contents copyright ©1999-2014