หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มัจจุราชสีน้ำผึ้ง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 11 พฤษภาคม 2556 16:57 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 5
        มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 5
       
       หลายวันต่อมา รจนาไฉนเดินมาหยุดมองไร่ชาที่เขียวขจี ที่เต็มไปด้วยหมอกขาวที่สวยงามยามเช้า แต่เธอกลับน้ำตาซึม
       
       “ฉันควรจะยืนอยู่ที่นี่อย่างสมศักดิ์ศรี ในฐานะภรรยาของคุณปัทม์ เจ้าของไร่ชาปัทมกุล แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันต้องมาตกอยู่ในฐานะคนใช้ ทำไมเขาต้องกลั่นแกล้งฉันด้วย ไม่สิ...มันไม่ใช่ความผิดของเขา
       ฉันผิดเองที่เกิดมามีกรรม เกิดมาไม่มีใครรัก เป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ถูกทอดทิ้ง”
       รจนาไฉนยืนมองดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น น้ำตาคลอ
       “นี่เป็นบทลงโทษจากสวรรค์ใช่มั้ย ฉันถึงต้องตกขุมนรกตายทั้งเป็นแบบนี้ ได้โปรดเถอะ ใครก็ได้ โปรดเมตตาพาฉันขึ้นไปจากขุมอเวจีแห่งนี้เสียที”
       รจนาไฉนร้องไห้น้ำตาไหลพราก และแล้วก็มีเสียงดังขึ้นทางด้านหลัง
       “คุณเพื่อน”
       รจนาไฉนแปลกใจ...หันกลับไปมองทางด้านหลัง สายตาอันพร่าเลือนด้วยหยดน้ำตาค่อยๆกระจ่างชัดขึ้น ท่ามกลางไอหมอกยามเช้า ผู้ชายตรงหน้าที่ยืนอยู่คือ พ.ต.ท.ปวุฒิ ไตรพงษ์รัชตะ เขาเหมือนเทพบุตรที่จะมาฉุดช่วยชีวิตเธอ
       “คุณปวุฒิ”
       รจนาไฉนดีใจวิ่งไปหาปวุฒิ แต่แล้ว...มโนสำนึกแห่งความผิดชอบชั่วดี ทำให้หยุดตัวเองไว้ตรงนั้น ปวุฒิแปลกใจ เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ
       “คุณเพื่อน ผมคิดถึงคุณมากรู้มั้ย”
       ปวุฒิจะเข้ามาหากอด แต่เธอรีบห้ามไว้ ปวุฒิหยุดทันที
       “คุณไม่ควรมาที่นี่ กลับไปเถอะค่ะ”
       “ทำไมล่ะ... ผมเป็นห่วงคุณมากนะ คุณเป็นยังไงบ้าง”
       “เพื่อนสบายดี เพื่อนมีความสุขมากค่ะ”
       “แต่สีหน้าคุณไม่เป็นเหมือนคำพูด”
       รจนาไฉนฝืนยิ้ม
       “คิดจะจับพิรุธเพื่อนเหรอ งานนี้คุณพลาดแล้วล่ะ เพื่อนมีความสุข ได้ใช้ชีวิตในไร่ชาที่สวยงาม ชีวิตเพื่อนเหมือนเจ้าหญิงในเทพนิยายเลยนะคะ”
       รจนาไฉนเดินไปมาท่ามกลางไร่ชาที่โอบล้อมไปด้วยทุ่งดอกไม้ ปวุฒิเดินตาม
       
       รจนาไฉนกำลังเดินนำปวุฒิไปตามไร่ชาที่วิวทิวทัศน์สวยงาม
       “ทุก ๆ เช้า เพื่อนจะออกมาเดินเล่นชมดอกไม้ ท่ามกลางหมอกขาว มันเป็นสิ่งที่เพื่อนใฝ่ฝันมาทั้งชีวิต”
       รจนาไฉนน้ำตาไหลหันหลังหลบเพื่อปาดน้ำตา...
       “คุณแน่ใจนะ”
       “ใกล้เวลาทานของว่าง คุณปัทม์กำลังรอทานน้ำชา เพื่อนไปก่อนนะคะ”
       “ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณสบายดี ไม่ใช่ว่าเพราะผมจับผิดคนเก่ง แต่เพราะผมรู้จักคุณดีต่างหาก”
       ปวุฒิเดินเข้ามาหา รจนาไฉนหลบหน้าไม่อยากให้ปวุฒิเห็นคราบน้ำตา
       “รจนาไฉนของผมไม่เคยหลบสายตาใคร และที่สำคัญ...ผมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเบื้องลึกในหัวใจคุณ มันคือสัมผัสทางใจ”
       รจนาไฉนไม่อาจทนฟังคำพูดได้อีก รีบเดินหนี
       “หยุดเถอะ ได้โปรดหยุดพูดซะทีได้มั้ย”
       “ใจของคุณบอกผมว่า...คุณยังคิดถึงผม คุณยังรักผม ต่อให้เราห่างไกลกันแค่ไหน แต่สายใยความรักที่เรามีให้กันไม่เคยเลือนหายไป”
       “เพื่อนบอกให้หยุด”
       ปวุฒิหยุดพูด เธอมองปวุฒิและไม่อาจปกปิดความรู้สึกได้อีกต่อไป
       “เพื่อนก็คิดถึงคุณค่ะ”
       รจนาไฉนโผเข้ากอดปวุฒิ ทั้งสองกอดกันแนบแน่น ด้วยความรักที่มีให้กันไม่จางหาย
       
       ปัทม์เข้ามานั่งในห้องอาหาร จันทร์เจ้าเอาอาหารมาเสิร์ฟ ปัทม์มองหารจนาไฉน
       “คุณปัทม์ต้องการอะไรเพิ่มเจ้า”
       “เปล่า”
       ปัทม์ตักอาหารทาน แต่ในใจยังเป็นห่วงรจนาไฉน
       “ถ้าอยากเรียกใช้รจนาไฉน จันทร์ไปเรียกให้นะเจ้า”
       “ไม่ต้อง แล้วนี่เค้าไปไหน”
       “ออกไปที่ไร่ชาแต่เช้าแล้วเจ้า”
       
       ปัทม์ตัดสินใจวางช้อน แล้วลุกออกไปทันที

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 5
         
       บริเวณไร่ชา ปวุฒิเช็ดน้ำตาให้รจนาไฉน
        
       “วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่คุณจะเสียน้ำตาให้กับความทุกข์ที่นี่”
       “คุณหมายความว่าไง”
       “หนีไปกับผม เราจะกลับกรุงเทพฯด้วยกัน”
       “ไม่ได้นะคะ เพื่อนทำอย่างนั้นไม่ได้”
       รจนาไฉนไม่ทันได้ปฎิเสธ แต่ปวุฒิพาเธอออกไป
       
       มุมหนึ่งที่ไร่ชา ปัทม์ควบม้ามาที่ไร่ชา มองหารจนาไฉน ชิเสนอหน้าเข้ามา
       “นายตามหาชิเหรอ”
       ปัทม์ไม่สบอารมณ์ ขี่ม้าไปดูอีกมุมหนึ่ง....แต่ไม่เจอ ชิเข้ามา
       “นายตามหาใคร รึว่าตามหาคุณรจนาไฉน”
       “อยู่ไหน”
       “ใครล่ะนาย”
       “ไอ้ชิ”
       “ชิเห็นคุณรจนาไฉนอยู่ทางด้านโน้นนะนาย”
       ชิพูดไม่ทันจบ ปัทม์ก็ควบม้าออกไปทันที
       
       ปวุฒิพารจนาไฉนมาที่รถ
       “คุณปวุฒิ เพื่อนไปกับคุณไม่ได้”
       “คุณจะทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักคุณอีกทำไม”
       “แต่เพื่อนก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา”
       “มันก็เป็นแค่หัวโขนที่สร้างขึ้นมาทั้ง ๆ ที่คุณไม่ได้รักเขาเลย ผมจะพาคุณกลับกรุงเทพฯ แล้วให้คุณพ่อคุณแม่คุณทำเรื่องขอหย่า”
       ปวุฒิขับรถออกไปทันที
       
       รจนาไฉนนั่งอยู่ในรถ รจนาไฉนขอร้องปวุฒิ
       “คุณปวุฒิ เพื่อนขอร้องล่ะ...หยุดรถเถอะค่ะ”
       “ผมไม่ยอมให้คนรักต้องเจ็บปวดหรือเสียใจเป็นอันขาด คุณถูกรังแกจิตใจมากเกินไปแล้ว”
       “เพื่อนบอกคุณแล้วไงคะ เพื่อนเป็นภรรยาของเขาโดยถูกต้องตามกฎหมาย”
       “แต่เขาไม่มีสิทธิ์ทำร้ายจิตใจภรรยาเหมือนทาส คุณมีสิทธิ์ที่ฟ้องหย่า ผมจะช่วยเหลือคุณเอง”
       รจนาไฉนมองเห็นปัทม์ควบม้าสวนมาแต่ไกลก็ตกใจ
       “คุณปัทม์”
       ปัทม์ควบม้าตรงมายังรถปวุฒิ ปวุฒิตัดสินใจเบรกรถกะทันหัน ม้าของปัทม์ยกขาขึ้น ร้องเสียงดังลั่น
       ปวุฒิลงจากรถ ตามด้วยรจนาไฉน ปัทม์ยังคงนั่งอยู่บนหลังม้า
       “ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งครับคุณปวุฒิ นึกไม่ถึงเลยว่า รสรักรสสวาทจะรุนแรง ถึงขั้นข้ามดอยมาแย่งเมียคนอื่น !”
       “พูดดี ๆ นะ... คุณปวุฒิไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คุณพูด”
       “เลิกเข้าข้างชู้ซะทีได้มั้ย ! อย่าคิดว่าฉันจะโง่และตาบอดเหมือนผู้ชายคนอื่น เธอไม่รู้บ้างเลยรึไงว่าการเป็นภรรยาที่ดีควรทำตัวยังไง คบชู้สู่ชายในไร่ของผัวตัวเอง ทุเรศสิ้นดี”
       “หยุดก้าวร้าวคุณเพื่อนเดี๋ยวนี้”
       ปัทม์กระโดดลงจากหลังม้า มองหน้าปวุฒิ
       “คุณไม่มีสิทธิ์สั่ง !! เพราะแผ่นดินที่คุณเหยียบ มันคืออาณาเขตของไร่ปัทมกุล ออกไปจากไร่ผมเดี๋ยวนี้ !!”
       “คุณปวุฒิกลับไปเถอะค่ะ”
       ปวุฒิบอกปัทม์
       “ไม่”
       
       ปัทม์ชักปืนออกจากด้านหลังขึ้นมาจ่อปวุฒิ...
        

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 5
         
       รจนาไฉนบอกปัทม์
        
       “อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ ปวุฒิ คุณกลับไปเถอะ เพื่อนขอร้อง”
       “คุณไม่ต้องห่วง เขาไม่กล้าหรอก”
       ปัทม์กระชากลูกเลื่อนขึ้นลำกล้องทันที
       “คุณปวุฒิกลับไปเถอะค่ะ”
       “ยิงสิ...ผมเจอคนจริงมาก็เยอะ แค่ดูแววตา ผมก็รู้ว่ามันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด !”
       ปัทม์มองปวุฒิด้วยความเกลียดชังมากขึ้น รจนาไฉนรู้นิสัยปัทม์ดีว่าไม่ชอบให้ใครมาท้าทายเธอ รีบเข้าไปห้ามปวุฒิ
       “หยุดเถอะ อย่าไปท้าทายเขาเลย”
       ปวุฒิมองเย้ยและท้าทายปัทม์มากขึ้นไปอีก
       “ผู้ชายคนนี้ทำได้แค่ใช้อำนาจข่มขู่คนอื่นไปวัน ๆ พอทุกคนกลัวก็เลยได้ใจ คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ความเป็นจริงแล้ว ในใจของเขากลับกลวง ไม่มีความกล้า”
       ปัทม์ยิงปืนใส่ปวุฒิทันที ปวุฒิหลบได้ ปืนเฉี่ยวไปโดนรถ...
       “คุณรู้จักผมน้อยเกินไป”
       ปัทม์จะยิงซ้ำ รจนาไฉนตกใจ ปวุฒิตัดสินใจพุ่งเข้าไปชาร์ต ทั้งสองแย่งปืนกันจนปืนตกอยู่ที่พื้นใกล้กับที่รจนาไฉนยืนอยู่ ปัทม์ตะโกนบอก
       “ส่งปืนมาให้ฉัน”
       รจนาไฉนลังเล หยิบปืนขึ้นมา
       “ฉันบอกส่งปืนมา”
       รจนาไฉนตัดสินใจโยนปืนทิ้ง ปวุฒิเข้าต่อยและเตะปัทม์ ทั้งสองต่อสู้กันด้วยมือเปล่า ทั้งสองก็กลิ้งลงไปยังทางลาดชันด้านล่าง รจนาไฉนตกใจ
       “คุณปวุฒิ”
       
       ทั้งสองกลิ้งลงมาด้านล่าง ปัทม์ลุกขึ้นต่อย ปวุฒิพยายามป้องกันตัวเอง ปัทม์จะเข้าไปซ้ำอีก แต่รจนาไฉนเข้ามาคว้าแขนไว้
       “หยุดเถอะ”
       “ฉันบอกให้ปล่อย”
       ปัทม์ผลักรจนาไฉนล้มลงไปกระแทกกับต้นไม้
       “โอ๊ย”
       ปัทม์ตกใจหันไปมองรจนาไฉนด้วยความเป็นห่วง แต่แล้วปวุฒิเข้ามาต่อยปัทม์ ทำให้ปัทม์พลาดท่า เสียที ปัทม์ลุกขึ้นมาตั้งหลักต่อสู้ต่อจนกลายเป็นฝ่ายเหนือกว่า ปัทม์ทำท่าจะเข้าไปซ้ำอีก แต่รจนาไฉนดึงตัวปัทม์ไว้
       “พอแล้ว หยุดเถอะ”
       ปัทม์เสียหลัก ปวุฒิเข้ามาต่อยแล้วจับปัทม์ไพล่หลัง คว้ากุญแจมือมาคล้องข้อมือปัทม์ทั้งสองข้าง ปัทม์ตกใจที่เสียทีให้ปวุฒิ
       “ก่อนหน้านี้ผมตกเป็นจำเลยในข้อหาบุกรุก แต่ตอนนี้คุณตกเป็นจำเลยในข้อหาพยายามฆ่า !”
       รจนาไฉนตกใจ ไม่คิดว่าจะปวุฒิจะเอาเรื่อง
       
       โรงพักชนบทเชียงรายในเวลาต่อมา ตำรวจพาปัทม์เข้าห้องขัง ตำรวจเดินสวนกับปวุฒิที่เดินเข้ามาพอดี
       “ในเกมที่มีรจนาไฉนเป็นเดิมพัน ถ้าแข่งด้วยฐานะทางสังคม ผมอาจจะแพ้คุณขาดลอย แต่ถ้าแข่งกันด้วยวุฒิภาวะทางอารมณ์ ผมชนะขาด”
       “จะแจ้งข้อหาอะไรก็ว่ามา ฉันจะสู้คดีให้ถึงที่สุด”
       “ถ้ายังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้...คุณไม่มีวันชนะ”
       ปวุฒิมองเย้ยเดินออกไปอย่างผู้ชนะ ยิ่งทำให้ปัทม์เจ็บใจมากยิ่งขึ้น...
       ปวุฒิเดินออกจากบริเวณห้องขัง .รจนาไฉนยืนอยู่ที่มุมหนึ่ง เธอคิดตัดสินใจ
       
       ผ่านเวลาเล็กน้อย ปัทม์เครียดและหงุดหงิดอยู่ในห้องขัง เขาเงยหน้ามอง รจนาไฉนเดินเข้ามาเยี่ยมพร้อมกับเบือนหน้าหนี
       “คุณเป็นยังไงบ้าง”
       “สะใจเธอรึยัง พาชู้เข้ามาเล่นงานฉันถึงบ้าน ตั้งใจจะให้ฉันโดนจับแล้วเธอจะได้ทำเรื่องหย่าไปเสวยสุขกับมันใช่มั้ย”
       “ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะ”
       
       “เธอจงใจช่วยมัน ทำให้ฉันพลาดท่าโดนจับ ยังกล้ามาตีหน้าเศร้า เธอมันแพศยา ไร้ยางอาย”

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 5
         
       รจนาไฉนเสียใจที่ปัทม์มองเธอในแง่ร้าย แต่ก็อดทนอดกลั้น
        
       “ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันไม่ได้ร่วมมือกับปวุฒิทำร้ายคุณ”
       “ออกไปได้แล้ว....ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวของกากี ! ออกไป”
       รจนาไฉนเดินหน้าเศร้า น้ำตาตกในที่ถูกปัทม์ด่าอย่างหยาบคาย ปัทม์มองอย่างเชื่อมั่นว่า รจนาไฉนวางแผนร่วมกับปวุฒิ
       
       มุมหนึ่งบริเวณโรงพัก พ.ต.ท. ปวุฒิ ไตรพงษ์รัชตะนั่งอยู่ รจนาไฉนเดินเข้ามาหา ปวุฒิรู้ดีว่าเธอจะพูดอะไร
       “ถอนแจ้งความได้มั้ย เขาไม่ได้ตั้งใจ”
       “คุณก็เห็นว่าเขาคิดฆ่าผม”
       “เขาวู่วามจนขาดสติ ถ้ามีสติเขาคงไม่ทำอย่างนั้น ปวุฒิคะ ฉันขอร้องล่ะ ” รจนาไฉนพูดพลางจับมือปวุฒ
       “ทำไมคุณถึงต้องดีกับเขานัก ทั้ง ๆ ที่เขาใจร้ายกับคุณ...รึว่าคุณรักเขา”
       ปวุฒิมองอย่างค้นหา รจนาไฉนสะอึกเก็บความรู้สึกสับสนไว้ภายใน
       “ฉันจำเป็นต้องช่วย...เพราะเขาได้ชื่อว่าเป็นสามีของฉัน”
       ปวุฒิมองหน้ารจนาไฉน
       “ผมจะพยายามยอมรับและเข้าใจว่านี่คือหน้าที่ของภรรยา”
       ปวุฒิเสียงแข็งขึ้นบอก
       “แต่ตัวผมกำลังทำหน้าที่ผู้รักษากฎหมาย !”
       ปวุฒิยังแข็งขันในความคิด รจนาไฉนจะเข้าไปอ้อนวอนอีกครั้ง
       “พ่อเลี้ยงปัทม์จะถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่าเจ้าพนักงาน คุณกลับบ้านไปเตรียมของใช้ให้เขาเถอะ เพราะเขาคงต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน ถ้าไม่ได้ประกันตัว”
       ปวุฒิเดินออกไป รจนาไฉนเสียใจที่ไม่สามารถช่วยเหลือปัทม์ได้
       
       ปัทม์นั่งนิ่งในห้องขัง เครียดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น รจนาไฉนเดินเข้ามามองด้วยความสงสารที่มุมหนึ่ง
       เสียงการสนทนาของรจนาไฉนกับปวุฒิดังซ้อนเข้ามา
       “ทำไมคุณถึงต้องดีกับเขานัก ทั้ง ๆ ที่เขาใจร้ายกับคุณ... รึว่าคุณรักเขา”
       รจนาไฉนมองปัทม์ในห้องขัง
       “ฉันเพียงแต่ทำตามหน้าที่ของฉัน... ก็เท่านั้นเอง”
       
       ในเวลาต่อมา รจนาไฉนจะเดินเข้าบ้าน พวกชิกรูวิ่งเข้ามา
       “นายเป็นไงบ้างครับ”
       “คุณปัทม์จะถูกยิงเป้ารึเปล่าเจ้า”
       ชิและปยงค์หันไปดุจันทร์เจ้า
       “นังจันทร์!!”
       จันทร์เจ้าขานรับเสียงอ่อย
       “เจ้า...”
       ชิชิงถาม
       “แล้วแฟนเก่าคุณรจนาไฉนยอมช่วยมั้ยครับ”
       ปยงค์และจันทร์เจ้าหันควับไปทางชิทันที
       “แฟนเก่า”
       “ฉันขอตัวก่อนนะ ต้องรีบไปเก็บของให้คุณปัทม์”
       รจนาไฉนเดินเข้าบ้านไป ชิจะตามไป แต่ปยงค์และจันทร์เจ้ากระชากเสื้อไว้
       “มานี่!”
       “เมื่อกี้แกพูดว่าแฟนเก่าใคร!” ปยงค์ถาม
       “แล้วทำไมเรียกรจนาไฉนว่าคุณ!” จันทร์เจ้าถามบ้าง
       “ก็..ก็....อ๋อ...ต้องไปเตรียมรถ พารจนาไฉนไปโรงพัก ไปก่อน!”
       ชิรีบชิ่งวิ่งหนีไป ปยงค์และจันทร์เจ้ามองหน้ากันด้วยความสงสัยแล้ววิ่งตามไป
       
       รจนาไฉนเดินมาเก็บของใช้จำเป็นในห้องนอนปัทม์ เธอเปิดตู้หยิบเอาเสื้อ เปิดลิ้นชักหยิบกางเกง...แต่เจอภาพถ่ายใส่กรอบรูปซุกอยู่ รจนาไฉนหยิบภาพแสงจันทร์ที่ถ่ายเดี่ยวขึ้นมาดูด้วยความแปลกใจว่า เป็นภาพของใคร
       
       มุมหนึ่งบริเวณมุมรถ ชิจะวิ่งหนี แต่โดนปยงค์และจันทร์เจ้ากระชากคอเสื้อกลับมา
       “ทำไมต้องเรียกนังเพื่อน ว่าคุณรจนาไฉน” ปยงค์ถาม
       “แล้วพูดถึงแฟนเก่า แฟนเก่าใคร” จันทร์เจ้าถาม
       “ชิพูดไม่ได้ นายสั่งไว้”
       ชิตัดสินใจจะบอกความจริงทั้งหมด แต่แล้วเปรมเข้ามา
       “ทำอะไรกันอยู่”
       ทุกคนหันควับไป...
       “คุณเปรม”
       “ตาปัทม์อยู่ไหน”
       
       ทุกคนอึกอัก ไม่กล้าบอกความจริง

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 14
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 12
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 13 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 13 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาแค่นี้! !!! เพื่อ
เด็กติดเกมส์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น้อยมากเลยอ่ะใจหายจริงๆรอมาตั้งนาน
kik
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014