มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6

โดย MGR Online   
14 พฤษภาคม 2556 17:01 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6
        มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6 (ต่อ)
       
       ปัทม์รั้งตัวรจนาไฉนเข้ามาประชิดอีกครั้ง
        “เธอต่างหากที่ควรจะระวังไว้ อย่าพิศวาสฉันเข้าจริง ๆ ล่ะ”
        “ฉันไม่มีวันเผลอปล่อยใจให้มัจจุราชอย่างคุณแน่ !”
        ปัทม์ยิ้มเหี้ยมกอดรจนาไฉนแน่น เขากดใบหน้าลงที่ซอกคอ ไซ้ลงไปที่แก้ม แล้วจูบอย่างแผ่วเบาที่แก้มเหมือนทะนุถนอม ผู้คนต่างชะงักมองภาพคู่รักกำลังกอดกันด้วยความรัก
        รจนาไฉนพยายามดิ้น แต่ไม่หลุดจากอ้อมกอด ปัทม์ยิ้มพอใจยังคงเต้นรำต่อไปด้วยท่าทางที่ตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่อยู่ในจิตใจ
       เวลาค่ำ ต่อเนื่องมา ปัทม์เดินนำเปรมเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน เปรมเดินและมองตามปัทม์
        “ถ้าวันนี้คุณแม่ไม่มีธุระ ผมขอตัวก่อนนะครับ เพลียมาทั้งวันแล้ว”
        “เรายังคุยกันไม่จบ”
        “ไม่จบ”
        “เรื่องหนูเพื่อน”
        “ยังมีเรื่องอะไรอีกล่ะครับ ผมทำตามความต้องการคุณแม่ทุกอย่างแล้ว คืนนี้ผมยกย่องผู้หญิงคนนั้น ว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายต่อหน้าทุกคน คุณแม่ก็เห็น"
        เปรมยิ้มบอก
        “แต่ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง สำคัญมากด้วย”
        “อะไรครับ”
        “นับจากวันนี้หนูเพื่อนต้องย้ายมาอยู่ที่เรือนใหญ่ ภรรยาของพ่อเลี้ยงปัทม์จะอยู่ที่เรือนคนใช้ไม่ได้”
        “ได้ครับ ผมจะให้ปยงค์จัดให้อยู่ที่ห้องรับรอง”
        “ได้ยังไงจ๊ะ หนูเพื่อนเป็นภรรยาพ่อเลี้ยงปัทม์ ก็ต้องนอนห้องเดียวกับสามีสิจ๊ะ”
        “อะไรนะครับคุณแม่”
        “แม่พูดชัดเจนแล้วนะจ๊ะ ลูกกับหนูเพื่อนต้องนอนอยู่ในห้องเดียวกัน ทานอาหารโต๊ะเดียวกัน ประพฤติและปฏิบัติให้สมกับเป็นสามีภรรยาที่ดีต่อกัน”
        “แต่...”
        “ไม่มีคำว่าแต่ เพราะแม่ไม่ได้ถามความสมัครใจ แต่นี่เป็นคำสั่งของแม่จ้ะ”
        ปัทม์พูดไม่ออก เปรมออกคำสั่งด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูเด็ดขาดเป็นอย่างยิ่ง
       
        ในเวลากลางคืนต่อเนื่องมา รจนาไฉนในชุดสวยเดินซึม ๆมาถึงหน้าเรือนคนใช้ จันทร์เจ้าอยู่หน้าห้องเรือนคนใช้ตกใจ
        “เพื่อน เอ๊ย คุณนายผู้หญิงเจ้า ข้ามาทำอะไรเจ้า”
        “เรียกชื่อฉันเหมือนเดิมเถอะ”
        รจนาไฉนเข้ามาเตะตัวจันทร์เหมือนเคย แต่จันทร์กระเถิบหนี
        “อย่าแตะเนื้อต้องตัวขี้ข้าค่ะคุณนายผู้หญิง เรามันคนระดับกัน”
        รจนาไฉนไม่อยากพูดอะไรต่อ เธอจะเดินเข้าไปที่เตียงนอน แต่จันทร์เจ้ารีบห้าม
        “เอ้อ...คุณรจนาไฉนนอนที่นี่ไม่ได้นะคะเจ้า”
        “ทำไมล่ะ”
        รจนาไฉนแปลกใจเห็นจันทร์เจ้ามองไปที่ประตูห้อง เธอมองตามสายตานั้นไปเห็นเปรมยืนอยู่
        “คุณแม่”
       เปรมเดินนำเข้ามา พลางหันไปบอกรจนาไฉนที่กำลังเดินตามเข้ามา
        “หนูเพื่อนต้องอยู่ในฐานะคุณนายผู้หญิงของบ้านหลังนี้”
        “แต่ว่าคุณปัทม์คงไม่...”
        “เลิกคิดถึงคนอื่นสักที นับจากนี้ไป หนูคือคุณนายผู้หญิงของไร่ปัทมกุล”
        “แต่ว่าเพื่อน”
        “ไม่มีคำว่าแต่”
        “คุณแม่คะ”
        “แม่ง่วงแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะจ๊ะ”
        เปรมเดินออกไปพร้อมกับเปรยยิ้มออกมา
        “บ้านหลังใหญ่ ถ้ามีเด็กตัวเล็ก ๆ มาอยู่ด้วย คงจะไม่เหงา”
        เปรมเดินออกไป รจนาไฉนใจสั่นทำตัวไม่ถูก ที่ต้องย้ายไปนอนในห้องเดียวกับปัทม์
       
        ในเวลาต่อมา รจนาไฉนยืนตัวแข็งอยู่หน้าห้องปัทม์ จะเคาะ แล้วเปลี่ยนใจไม่เคาะ ตัดสินใจจะเดินออกไป ปัทม์นุ่งชุดนอนมีเพียงกางเกงตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่า เขาเปิดประตูออกมา ทั้งสองประจันหน้ากัน เธอตกใจ รีบหันหน้าหนี
        “ขอโทษ เอ้อ ฉัน”
        ปัทม์ดึงมือรจนาไฉนเข้ามาในห้องนอนแล้วปิดประตูทันที ที่มุมหนึ่ง ชิกับจันทร์เจ้ากำลังแอบดูอยู่ต่างหัวเราะคิกๆ
        “ต้องใช้ไม้แข็ง ...ถ้าคุณท่านไม่กลับมาก่อนกำหนด เมียก็เหมือนไม่ใช่เมีย” ชิบอก
        “พี่ชินะ ไม่ยอมบอกเรื่องคุณรจนาไฉน” จันทร์เจ้าบอก
        “อยากบอกใจจะขาด แต่นายสั่งห้าม แต่ตอนนี้นายไม่ได้สั่งห้าม”
        “พี่ชิ เสียมารยาท”
        จันทร์เจ้าดึงชิออกไป แล้วเข้าไปแนบฟังเอง
        “เอ้า...ซะงั้น”
        ชิเข้ามาแนบฟังคู่กับจันทร์เจ้า

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6
        รจนาไฉนยืนอยู่ที่มุมห้อง เห็นปัทม์สาละวนกับการหยิบหมอนและผ้าห่มจากเตียงใหญ่เอามาวางไว้ที่โซฟา
        “ขอบใจ”
        “ขอบใจทำไม”
        “ก็ขอบใจที่อุตส่าห์มีน้ำใจ หอบเครื่องนอนมาให้ฉัน”
        ปัทม์ไม่ตอบ กระชากเธอออกจากบริเวณโซฟา จนเซถลา ๆ ไปตามเขามาที่เตียง
        “คุณจะทำอะไร”
        “คิดว่าฉันพิศวาสอยากนอนร่วมเตียงกับเธอรึไง”
        “ฉันนอนที่โซฟาก็ได้ คุณนอนบนเตียงเถอะ”
        ปัทม์ชะงัก
        “เลิกเล่นบทนางเอกละครผู้เสียสละซะทีได้มั้ย ฉันเลี่ยนจนจะอ้วก”
        รจนาไฉนเดินไปหยิบถังผงที่อยู่ริมห้องมาแล้วยื่นให้ ปัทม์มองอย่างงง ๆ
        “อะไร”
        “จะอ้วกก็อ้วกซะ อย่าอ้วกรดที่นอน สงสารคนซัก”
        ปัทม์เริ่มฉุน
        “นี่เธอกวนฉันเหรอ”
        “เอ๊า ฉันไปรู้ได้ไงว่า ตอนไหนจริง ตอนไหนไม่จริง”
        รจนาไฉนจะเดินไปที่โซฟา ปัทม์ตะโกนดุ
        “รจนาไฉน”
        “ลับหลังคนอื่นไม่ต้องมาทำดีกับฉันหรอก พญามัจจุราชอย่างคุณคงฝืนใจที่ต้องมาทำดีกับฉัน ฉันนอนโซฟาเอง"
        รจนาไฉนจะล้มลงนอนที่โซฟา แต่ปัทม์ยืนมอง
        “มองอะไร ไปนอนที่ของคุณสิ”
        ปัทม์เดินตรงเข้ามาจนเธอรู้สึกกลัว
        “คุณจะทำอะไรนะ อย่านะ ว้าย!”
        ปัทม์จะคว้าตัว แต่รจนาไฉนวิ่งหนี
       ชิกับจันทร์เจ้ากำลังแอบฟังอยู่ที่ประตูหน้าห้องนอนปัทม์ ทั้งคู่สะดุ้งเฮือกและหัวเราะกันคิกคัก
        “สวรรค์ชั้นเจ็ด” ชิบอก
        “รู้ได้ไงว่า...เขาผ่านชั้นหนึ่งถึงหกไปแล้ว” จันทร์เจ้าถาม
        “หยุดนะ อย่า!” เสียงรจนาไฉนดังออกมา
        ชิบอก
        “เสียงแบบนี้ ไม่ได้ผ่านหนึ่งถึงหกหรอก กระโดดไปชั้นเจ็ดเลย”
        เสียงประตูถูกกระแทกดังโครม ชิกับจันทร์เจ้าตกใจ เด้งหายออกไปจากประตูทันที
       ภายในห้อง ปัทม์ประชิดตัวอุ้มรจนาไฉนขึ้นมา เธอตกใจกลัว จึงใช้มือเหนี่ยวคอปัทม์เอาไว้ “ปล่อยฉันนะ”
        “อยู่เฉยๆ”
        รจนาไฉนเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะใกล้ชิดพอดี ทั้งคู่ต่างอึ้ง เกิดสภาวะสูญญากาศ ลืมหายใจหวั่นไหวใจสั่น เหมือนมีแม่เหล็ก ดึงดูดหนุ่มสาวเข้าหากัน ใกล้มากขึ้น ใกล้มากขึ้น
        จู่ๆ ปัทม์ก็รู้สึกตัว กระชากตัวเองตื่นออกจากภวังค์ ทุ่มรจนาไฉนลงบนเตียงอย่างแรง
        “โอ๊ย!”
        ปัทม์หอบหมอนผ้าห่มไปวางบนโซฟาแล้วทิ้งตัวลงนอนทันที โดยไม่สนใจรจนาไฉนอีกต่อไป
       ส่วนเธอนั่งนิ่งด้วยหัวใจเต้นแรง จากเหตุการณ์เมื่อครู่ มองไปที่โซฟา เห็นแต่เพียงด้านหลังของเขา
        ปัทม์ที่หลับตาไปแล้วกลับลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกภายในปั่นป่วน สายตาอ่อนแสงลง
       
        พระจันทร์ดวงกลมโตบนฟากฟ้าทอแสงนวลตา ภายในห้องนอนปัทม์ รจนาไฉนยังนอนลืมตา ยังนอนไม่หลับเพราะไม่คุ้นเคยในห้องใหม่ อีกทั้งยังพะวงกลัวปัทม์ เธอลุกขึ้นมานั่งมองไปที่โซฟา เห็นปัทม์นอนดิ้นจนผ้าห่มตกพื้น
        “ผู้ชายอะไรร้ายตลอดเวลา ขนาดนอนยังน่ากลัว”
        รจนาไฉนมองไป มั่นใจว่า ปัทม์หลับสนิท
        “หลับแล้ว คงไม่มีพิษไม่มีภัย”
        รจนาไฉนล้มตัวลงนอน แต่กลับลืมตา เธอคิดทำอะไรบางอย่าง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6
        บนโซฟา ปัทม์ นอนกอดตัวเองด้วยความหนาวโดยไม่มีผ้าห่ม รจนาไฉนเดินเข้ามาพร้อมเอาผ้าห่มมาคลุมให้ เขาคว้าผ้าห่มมาคลุมทันที เธอตกใจ รีบถอยห่าง
        “ฮึ...สิ้นลายมัจจุราช”
        เธอมองดูปัทม์ที่นอนหลับอยู่
        “ถ้าชีวิตจริงของคุณอ่อนโยน สุภาพอย่างตอนนี้ก็คงจะดี”
        ปัทม์นอนพลิกตัวมาทางรจนาไฉน เธอตกใจรีบลุกหนี วิ่งกลับไปนอนที่เตียงแล้วห่มผ้า นอนหันไปอีกทาง ปัทม์ลืมตาขึ้น รับรู้ว่ารจนาไฉนมาห่มผ้าให้ก็กอดผ้าห่มด้วยความสุขใจ....
       
        วันใหม่ ท่ามกลางบรรยากาศสดชื่นของภูเขา และชุมชน ปัทม์รู้สึกตัวตื่น สะดุ้ง หันมองไปรอบๆ ภายในห้องอันว่างเปล่า บนเตียงถูกจัดเก็บอย่างเรียบร้อย เขามองนาฬิกา 9.00 น. สายมากแล้ว
        “เฮ้ย เก้าโมง !”
        ปัทม์รีบลุกขึ้นจะไปเข้าห้องน้ำ ผ่านเตียงก็ชะงัก ถอยหลังกลับมาดูบนเตียงอีกที เห็นบนเตียงมีเสื้อ กางเกง กางเกงชั้นในของปัทม์ถูกวางเตรียมเอาไว้อย่างเรียบร้อย เขาเผลอยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหุบยิ้ม ปั้นหน้าเข้มเหมือนเดิม
       รจนาไฉนกำลังจัดโต๊ะทำงานของปัทม์ เขาเอาเสื้อผ้าที่เธอจัดเตรียมไว้มาปาใส่
        “ว้าย...อะไรของคุณ”
        “ต่อไปไม่ต้องมายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน อย่าคิดว่าพ่อแม่ฉันเปิดตัวเธอเป็นเมียแล้วจะเข้ามายุ่มย่ามกับชีวิตฉันได้”
        “ถ้ามันทำให้คุณลำบากใจ ฉันขอโทษ คิดซะว่าฉันทำในฐานะคนรับใช้ก็แล้วกัน”
        “ไม่ต้อง ฉันไม่ต้องการให้เธอแตะต้องของส่วนตัว เพราะฉันรังเกียจเธอ”
        “ค่ะ”
        รจนาไฉนบ่นลับหลัง
        “รู้งี้น่าจะปล่อยให้นอนหนาวตายไปซะ”
        ปัทม์เดินออกไป รจนาไฉนจะทำงานต่อ แต่คิดอะไรบางอย่างได้ก็ตกใจ
        “ว๊าย... แล้วเขาจะมาด่าฉันอีกมั้ยเนี่ย”
       
        ปัทม์เดินอารมณ์เสียกลับมาในห้องน้ำ เขาเอื้อมมือไปไปหยิบแปรงสีฟันแล้วก็ต้องชะงัก เห็นแปรงสีฟันที่มียาสีฟันบีบใส่ลงไปแล้วเรียบร้อย เขาจะโยนทิ้งลงถังขยะ แต่ยั้งมือไว้...และรู้สึกอบอุ่นในหัวใจขึ้นมา แต่ก็รีบไล่ความรู้สึกโกรธแค้น ชิงชัง ลงมือแปรงฟันทันที
       
        ภายในครัว รจนาไฉนตักข้าวต้ม ควันฉุยใส่ถ้วยแล้วลงวางบนจานรอง
        “คุณนายผู้หญิงไม่ต้องลงมาทำเองก็ได้นะเจ้า” จันทร์เจ้าบอก
        “จันทร์!” รจนาไฉนดุ
        “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ขี้ข้าเถอะ คุณรจนาไฉนเป็นภรรยาคุณปัทม์ ก็ควรทำเฉพาะหน้าที่ภรรยาเจ้า”
        จันทร์เจ้าแอบหัวเราะขำ “ฮิ ๆ” กับเรื่องเมื่อคืน
        “ขำอะไร”
        “ไม่มีอะไรเจ้า... ฮิ ๆ ๆ”
        “บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ขำอะไร”
        รจนาไฉนรุกถาม จันทร์ไม่กล้าตอบ แต่แล้วปยงค์เข้ามาลอยหน้าลอยตาจิกกัดเหมือนเดิม
        “มัวเล่นกันอยู่ได้ เสร็จหรือยัง”
        “เรียบร้อยแล้วค่ะ ป้าปยงค์”
        “ว้าย... คุณรจนาไฉน ปยงค์ขอโทษนะคะ ไม่ได้คิดจะด่าว่าคุณรจนาไฉนเลยนะคะ”
        “แหม วันนี้พูดซะเพราะเชียว” จันทร์เจ้าแซว
        “ข้าจะบอกอะไรให้นะนังจันทร์ ข้านะรู้มาตั้งนานแล้วว่า แท้จริงคุณรจนาไฉนเป็นใคร"
        “รู้ได้ไง”
        “รู้เอง... ดูสิผิวพรรณผุดผ่องเป็นยองใย สวยสง่ามีราศี เอื้อนเอ่ยวจีแต่ละคำเพราะพริ้งยิ่งกว่านกการะเวก"
        “แล้วทำไมป้าถึงจิกใช้คุณรจนาไฉนล่ะ”
        “ก็ข้ารู้ว่าคุณปัทม์คิดลองใจ ก็เลยช่วยคุณปัทม์โขกสับ เพื่อวัดใจคุณรจนาไฉน”
        ปยงค์หันมาบอกรจนาไฉน
        “แต่ความจริงแล้วป้าฝืนใจมาก ป้าต้องกลับไปนอนร้องไห้แทบทุกคืน ที่ต้องทำร้ายจิตใจคุณรจนาไฉนนะเจ้าคะ”
        จันทร์มองด้วยความแปลกใจ ไม่เชื่อในความตอแหลของปยงค์
        “ช่างมันเถอะจ้ะ ฝากยกอาหารไปให้คุณปัทม์ด้วยนะจ๊ะ”
        รจนาไฉนเดินออกไป จันทร์หันมาแขวะปยงค์ต่อ
        “เก่งจริงจริ๊ง รู้ไปซะทุกเรื่อง ชอบกินสตรอเบอรี่ใช่ปะ” จันทร์เจ้าพูดพลางแกล้งสะกิดปยงค์
        “ใช่ หอมหวานอร่อย”
        แล้วปยงค์ก็นึกได้
        “แกหลอกด่าว่าฉันตอแหล นังจันทร์”
        “เจ้า”
        จันทร์เจ้ารีบยกอาหารออกไป ปยงค์เจ็บใจ
       
        “และฉันก็ยังรู้อีกว่า ฉันควรจะสวามิภักดิ์กับใคร”

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6
        อุรารัตน์ก้าวฉับ ๆ เข้ามาที่หน้าบ้านปัทมกุล นงนุชกางร่มเอาใจให้สุดฤทธิ์ ปยงค์เดินเข้ามาต้อนรับอย่างเคย
        “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอุรารัตน์ขา”
        “จะมาเอาใจฉันทำไม ตอนนี้แกมีคุณนายผู้หญิงคนใหม่แล้วนี่”
        “ปยงค์ไม่สนใจมันหรอกค่ะ เพราะปยงค์เชื่อว่ามันก็คงเป็นแค่ในนาม ว่าที่คุณนายผู้หญิงตัวจริงยืนเด่นเป็นสง่าอยู่นี่แล้วไงคะ”
        ปยงค์ชื่นชม อุรารัตน์ควักเงินให้ปยงค์อย่างเคยปฏิบัติ ปยงค์เปิดปากทันทีอย่างรู้งาน
        “คุณเปรมกลับไปสำนักปฏิบัติธรรมตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ กว่าจะกลับก็อีกหลายวัน”
        “ดี!”
        อุรารัตน์ถามนงนุช
        “ตอนที่ฉันเจอหน้ามัน ฉันควรจะพูดอะไรเป็นประโยคแรก”
        นงนุชพูดหน้าตาใส่อารมณ์มาก
        “นังหน้าด้าน ไร้ยางอาย ผู้ชายเขาไม่รัก ไม่สนใจยังจะตามตื้ออยู่ได้!”
        อุรารัตน์ชักจะงง
        “นี่แกกำลังด่าฉันหรือเปล่า”
        “ด่านังนั่นค่ะ ลุยเลยค่ะคุณแอรี่ขา”
       
        ปัทม์เดินมาที่โต๊ะรับประทานอาหาร มองไปรอบๆ เจอแต่จันทร์เจ้า
        “คุณเพื่อนอยู่ด้านนอกเจ้า”
        “ไม่ได้ถาม”
        “แต่ถ้าเรารักใครชอบใคร ก็ต้องอยากอยู่ใกล้คนนั้นนะเจ้า”
        ปัทม์มองหน้าจันทร์เจ้าอย่างรำคาญ แต่ความจริงก็เป็นแบบที่จันทร์เจ้าพูดนั่นแหละ
        “ให้ไปตามมามั้ยเจ้า”
        รจนาไฉนเดินถือแจกันดอกไม้เข้ามาวางไว้ที่โต๊ะ
        “อุ๊ยมาแล้วเจ้า ดอกไม้ส๊วยสวย คุณรจนาไฉนคงตั้งใจจัดดอกไม้มาให้สุดที่รักโดยเฉพาะ"
        ปัทม์ทำทีไม่สนใจ ไม่มอง รจนาไฉนลงนั่งข้างๆปัทม์ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย จันทร์เจ้าตักข้าวต้มเสิร์ฟให้รจนาไฉน แล้วรีบออกไป
        “จันทร์ไปไหน”
        “ไปเก็บครัวเจ้า นายจะได้ทานกันสองต่อสอง ช่วงข้าวใหม่ปลามัน ฮิ ๆ ๆ”
        ปัทม์มองดุ จันทร์เจ้าคิดว่าต้องการให้ไปเร็วๆ
        “ไปแล้วล่ะนาย แหม..เร่งจัง ฮิ ๆ ๆ”
        ปัทม์บอกกับรจนาไฉน
        “ทีหลังอย่าให้ฉันต้องรอกินข้าวแบบนี้อีก”
        “ฉันนึกว่าคุณไม่อยากทานพร้อมฉัน”
        “แล้วมาร่วมโต๊ะทำไม”
        “มันเป็นหน้าที่...เราควรทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด”
        “ก็ดี...แต่จำไว้ หน้าที่ของเธอคือแสดงตัวเป็นภรรยา แต่บทบาทของเธอคือ คนรับใช้”
        “ฉันทราบหน้าที่และบทบาทของฉันดีค่ะ...เจ้านาย”
        อุรารัตน์เข้ามาทันที นงนุชและปยงค์ตามมาประกบ
        “ปัทม์คะ”
        ปัทม์และรจนาไฉนตกใจที่อุรารัตน์ยังเข้ามากวนไม่เลิก
        “สวัสดีค่ะ มาแต่เช้าเชียว เชิญทานอาหารด้วยกันนะคะ”
        “ไม่ต้อง...ฉันไม่ได้มาทานอาหาร ฉันมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับปัทม์”
        “ค่ะ งั้นเชิญคุณอุรารัตน์ตามสบายนะคะ”
        “เธอจะไปไหน” ปัทม์ถาม
        “ไปทำตามบทบาทของฉัน”
        จนาไฉนเดินออกไป อุรารัตน์ยิ้มพอใจที่รจนาไฉนหลีกทาง เธอเข้าไปอ้อนปัทม์ทันที
        “ปัทม์ขา เรื่องมันเป็นยังไงกันคะ แอรี่ไม่เข้าใจเลย ปัทม์ต้องเคลียร์นะคะ”

จำนวนคนโหวต 44 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 43 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017