หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มัจจุราชสีน้ำผึ้ง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
23 พฤษภาคม 2556 06:42 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 9
        มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 9 (ต่อ)
       
       ปัทม์นั่งกังวลใจอยู่ในห้องขัง คิดถึงเรื่องราวที่รจนาไฉนช่วยเหลือเขาตลอดเวลา ทั้งเหตุการณ์ที่เธอตรงเข้าไปห้ามไม่ให้ตำรวจทำลายชาบนรถบรรทุก เหตุการณ์ที่เธอเข้ามาปลอบเขาอย่างมีความหวังจนปัทม์รู้สึกสับสน...
       
        "รจนาไฉน ฉันกำลังจะแพ้ความดีของเธอ"
        ปัทม์ถอนหายใจยาว
       
        ในเวลากลางคืน รจนาไฉนถือข้าวของเตรียมจะไปเยี่ยมปัทม์ เปรมเดินเข้ามาหา
        "คืนนี้ไม่ต้องไปเฝ้าปัทม์หรอก หนูเหนื่อยและเพลียมากแล้ว"
        "ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ เพื่อนไม่อยากให้คุณปัทม์รู้สึกว่า โดดเดี่ยวไม่เหลือใคร เพื่อนไปก่อนนะคะ"
        รจนาไฉนจะออกไป แต่เซแล้วทรุดลงเพราะความล้าและเหนื่อยอ่อน
        "หนูเพื่อน"
        "เพื่อนไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะคุณแม่"
        รจนาไฉนยังคงฝืนจะไป แต่ก็ล้มลงอีก
       
        รจนาไฉนนอนอยู่ในห้อง เปรมเอายามาให้ทาน
        "ทานยาแล้วนอนซะนะจ๊ะ"
        "แต่ว่า..."
        "เป็นห่วงปัทม์ใช่มั้ย"
        รจนาไฉนอ้ำอึ้งไม่ตอบ ได้แต่หลบสายตาที่จ้องอย่างค้นหาของเปรม
        "เลิกห่วงคนอื่น แล้วหันมารักตัวเองบ้างเถอะจ้ะ ถ้าปัทม์เห็นหนูเป็นลมล้มพับไปต่อหน้า เขาจะสบายใจได้ยังไง หนูควรรักษาตัวเองให้แข็งแรง เพื่อจะสู้และอยู่เป็นกำลังใจให้กับเขา"
        "ค่ะ คุณแม่"
        รจนาไฉนยอมล้มตัวลงนอน แต่ภายในใจก็ห่วงปัทม์ เปรมมองรจนาไฉนก็ยิ่งรักเธอมากขึ้น และนึกเป็นห่วงปัทม์
       
        ปัทม์นั่งอยู่ในห้องขัง ชะเง้อมองละล้าละลังอยู่อย่างนั้น คอยรจนาไฉน พอได้ยินเสียงคนเดินมาจากทางหน้าห้องขัง ก็ยิ้มดีใจรีบลุกขึ้นทันที
        "รจนาไฉน"
        ปัทม์หันไปมอง เห็นเปรมเข้ามา
        "คุณแม่"
        ปัทม์เข้ามาจับมือแม่ไว้ ด้วยความรักและคิดถึง
        "คุณแม่ครับ ผมขอโทษที่เกิดเรื่อง ทำให้คุณแม่ต้องไม่สบายใจ"
        "ไม่ต้องขอโทษ แม่รู้ว่าลูกของแม่ไม่ผิด"
        "แต่ผมรู้สึกผิดที่จะไม่ได้อยู่ดูแลคุณแม่อีกแล้ว พรุ่งนี้ผมคงต้องถูกย้ายไปฝากขัง
       ผมอาจไม่ได้ดูแลคุณแม่อีกนาน"
        "ใครบอกล่ะ ถึงลูกไม่อยู่ แต่ตัวแทนความรักของลูกก็อยู่กับแม่เสมอ"
        ปัทม์ชะงักนิดหนึ่ง พอจะเดาออกว่าเปรมหมายถึงรจนาไฉน
        "รจนาไฉน ผู้หญิงคนนี้มีใจที่ประเสริฐ เขาไม่มีวันทิ้งแม่หรือทิ้งลูกเด็ดขาด"
        เปรมเดินเข้ามาจับมือปัทม์ไว้เพื่อให้กำลังใจ เปรมลูบหัวปัทม์
        "บุญใดที่แม่ได้กระทำไว้ในอดีตชาติและ ณ ปัจจุบัน จะคุ้มครองลูกของแม่ให้แคล้วคลาดพ้นภัย เชื่อแม่เถอะว่าพรุ่งนี้.. ลูกจะต้องปลอดภัย"
        ปัทม์กอดเปรมด้วยความรัก
       
        ภายในห้องสอบสวน จ่าเข้ามารายงาน ปวุฒิสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก
        "ป่านนี้แล้วยังไม่ได้ตัวอีกเหรอ"
        "ผู้ต้องสงสัยชื่อ นายวันชัย เรานำกำลังไปที่บ้านแต่ไม่พบตัวครับ"
        "พวกคุณทำงานประสาอะไร อีกไม่กี่ชั่วโมงเราต้องนำตัวผู้ต้องหาไปฝากขังแล้ว ถ้าเราได้ตัวนายวันชัยมายืนยันว่าคุณปัทม์ไม่เกี่ยวข้องกับยาในกล่องนั้น คุณปัทม์กับคนขับรถก็พ้นผิดรึคุณอยากให้ผมจับแพะ"
        "ผมขอโทษครับสารวัตร"
        "รีบไปลากคอไอ้วันชัยมาให้ได้"
        "ครับผม"
        จ่าจะออกไป แต่ปวุฒิเรียกไว้เพราะรู้สึกว่า เมื่อครู่ใส่อารมณ์เกินไป
        "เดี๋ยวก่อนจ่า ผมขอโทษที่ใส่อารมณ์"
        "ผมเข้าใจครับ ผมเองก็เชื่อว่าคุณปัทม์เป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่ต่างจากสารวัตร"
        "ผมไปด้วย.. เราต้องนำตัวผู้ต้องหามาให้เร็วที่สุด"
        จ่ายิ้ม ปวุฒิและจ่าออกไปด้วยกัน
       
        เช้าวันใหม่ รจนาไฉนตื่นนอน จันทร์เจ้าเข้ามาหา
        "จันทร์กี่โมงแล้ว"
        "จะสิบโมงแล้วเจ้า"
        "สายมากแล้ว....ฉันต้องรีบไป"
        รจนาไฉนรีบลุกจากที่นอน
       
        "คุณรจนาไฉนจะรีบไปไหนเจ้า"

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 9
        รจนาไฉนเปลี่ยนชุดแล้ว จะรีบออกไปข้างนอก
        "คุณรจนาไฉนไม่ต้องไปหรอกเจ้า"
        "ใช่...ถึงไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ เกะกะเปล่าๆ"
        ปยงค์นึกได้ก็ตบปากตัวเอง
        "ปากเสียอีกแล้ว คือยิ่งไปเห็นภาพคุณปัทม์ถูกจับเข้าเรือนจำ มันจะสะเทือนใจนะคะ"
        "ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้ ฉันก็อยากให้เขารู้ว่าฉันอยู่เคียงข้างเขาเสมอ"
        รจนาไฉนยืนยันจะออกไปหาปัทม์ เธอเดินออกจากห้องโถง ทั้งจันทร์เจ้ากับปยงค์มองตาม
       
        ปัทม์ยืนอยู่ในห้องขังด้วยความกังวลใจ ตำรวจที่พาคนขับรถใส่กุญแจมือเดินมาที่หน้าห้อง
       เปิดประตูห้องขังใส่กุญแจมือปัทม์ แล้วเดินพาออกไปด้วยกัน
        "นาย...เขาจับเราไปฝากขังไว้ที่เรือนจำ เราต้องถูกตัดสินประหารชีวิตใช่มั้ยนาย"
        "ไม่หรอก เราไม่ได้ทำผิด เราต้องปลอดภัย"
        "เชิญครับ"
        ตำรวจพาคนขับกับปัทม์ออกไป
        รจนาไฉนดูนาฬิกา หันไปเร่งชิที่กำลังขับรถอยู่
        "เร็ว ๆ หน่อยสิ"
        "ครับ"
        ชิเร่งเครื่อง รจนาไฉนกังวลใจกลัวไปไม่ทันส่งปัทม์
       
        ปัทม์ถูกใส่กุญแจมือเดินมาถึงรถที่จะส่งไปยังเรือนจำ ปัทม์หันไปมอง เหลียวซ้ายแลขวาหวังให้รจนาไฉนมาส่ง แต่ไม่เจอใคร
        "ไปได้แล้ว"
        ปัทม์ถูกนำตัวขึ้นไปบนรถ รถวิ่งออกไป
       
        ฝั่งตรงข้ามกันรถของรจนาไฉนวิ่งเข้ามาในบริเวณสถานีตำรวจ รจนาไฉนมองไปยังสถานี
       รถขนย้ายผู้ต้องหาวิ่งสวนออกมาแล้ว รจนาไฉนหันไปจึงไม่ทันเห็น
       
        รจนาไฉนวิ่งเข้าไปในสถานีตำรวจ
        "คุณปัทม์ยังอยู่ไหม ฉันมาเยี่ยมคุณปัทม์"
        "ส่งไปฝากขังที่ศาลแล้วครับ"
        "คุณปัทม์"
        รจนาไฉนมีสีหน้าผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง
       
        ชิขับรถมาจอดส่งรจนาไฉนที่ไร่ เธอเดินลงจากรถ ชิวิ่งเข้ามาถาม
        "ทำไมไม่ตามไปส่งนายล่ะครับ"
        รจนาไฉนไม่ตอบ เดินออกไป...
        "นายรอคอยกำลังใจจากคุณรจนาไฉนนะครับ"
        รจนาไฉนไม่ตอบ เดินออกไป
       
        รจนาไฉนเดินผ่านไร่ชา...แล้วค่อยๆเอามือลูบไล้ใบชา ลม้ายคล้ายกับภาพในอดีต ตอนที่ปัทม์เดินเอามือลูบกล่องชาในโกดัง รจนาไฉนเดินสัมผัสใบชาด้วยความรัก ด้วยความอาลัย แล้วก็หยุดมองไร่ชาที่กว้างใหญ่ แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
        "คุณปัทม์.. ลาก่อน"
        รจนาไฉนเสียใจที่ช่วยอะไรปัทม์ไม่ได้
       
        ปัทม์นั่งอยู่ในรถขนย้ายผู้ต้องหา ทำใจยอมรับสภาพ คิดว่าคงไม่รอดแล้ว
        "นาย...ผมกลัว ผมไม่อยากติดคุกจนตาย"
        "อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด"
        แต่แล้วรถขนย้ายผู้ต้องหาต้องเบรกกะทันหัน ปัทม์แปลกใจมองไปหน้ารถ เห็นรถของปวุฒิเข้ามาจอดขวาง
        ปวุฒิลงจากรถเข้าไปคุยกับตำรวจที่คุมตัวปัทม์
       
        "ผมจับตัวผู้ต้องหาคนสำคัญได้แล้ว ขอเวลาสอบสวนเพิ่มเติมอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนส่งตัว"
        ปัทม์ได้ยินก็รู้สึกดี มีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 9
        ในเวลาต่อมา ปัทม์และคนขับรถเข้ามายืนอยู่ในห้องสอบสวน พ.ต.ท. ปวุฒิ ไตรพงษ์รัชตะกำลังพาวันชัยที่ถูกใส่กุญแจมือเข้ามายืนมอง ทั้งนี้โดยไม่ให้ปัทม์กับคนขับรถเห็น
        ปวุฒิถามวันชัย
        "สองคนนี้เป็นคนจ้างให้นายเอากล่องชาไปใส่ไว้ในรถรึเปล่า"
        "ไม่ใช่"
        "รู้จักสองคนนี้มั้ย"
        "ไม่เคยรู้จักครับ"
        ปวุฒิพยักหน้าพอใจ จ่านำตัวปัทม์และพล คนขับรถออกมาจากห้องสอบสวน ปวุฒิบอก "เราจับตัวผู้ต้องหาที่แอบเอากล่องชาที่มียาบ้าไปใส่รถคุณได้แล้ว เค้าให้การว่าพวกคุณไม่เกี่ยวข้อง คุณพ้นจากข้อกล่าวหา"
        ปวุฒิไขกุญแจมือของปัทม์ ปัทมกุลออก จ่าไขกุญแจมือของคนขับรถออก ตำรวจกำลังนำตัววันชัยเข้าไปในห้องสอบสวน ปัทม์พุ่งตรงเข้าไปกระชากตัววันชัยถาม
        "ใครเป็นคนบงการให้แกใส่ร้ายฉัน"
        "ผมไม่รู้จัก"
        "โกหก!"
        "ใจเย็นครับ เรื่องนี้ปล่อยให้ทางตำรวจสืบสวนเอง เค้าเป็นแค่ชาวบ้านที่ถูกหลอก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในกล่องมียาบ้า"
        ปัทม์ปล่อยตัววันชัยออก ตำรวจนำวันชัยเข้าไปในห้องสอบสวน ขณะที่คนขับรถเดินออกไป
        "พวกมันเลวจริงๆ ชาวบ้านต้องมารับกรรมแทน" ปัทม์บอก
        "ผมจะตามจับตัวการมาลงโทษให้ได้" ปวุฒิว่า
        "สารวัตรน่าจะรู้ว่าเป็นใคร"
        "ผมต้องการพยานหลักฐานมากกว่านี้ แต่ยังไงซะผมก็ไม่ปล่อยให้มันลอยนวลแน่"
        ปัทม์หันมาขอบคุณปวุฒิด้วยความจริงใจ
        "ขอบคุณมาก"
        "ก็แค่ทำไปตามหน้าที่"
        "ถึงยังไงผมก็ต้องขอบคุณแทนคนไทยทุกคน ขอบคุณที่ทำให้เรารู้ว่ายังมีตำรวจซึ่งทำหน้าที่เพื่อประชาชนอย่างแท้จริง"
        ปัทม์ยื่นมือไปเพื่อจับมือกับปวุฒิ...
        "ขอบคุณสำหรับกำลังใจ"
        ปวุฒิมองปัทม์แล้วยื่นมือมาจับ ทั้งสองแสดงออกถึงมิตรภาพที่ดีต่อกันมากขึ้น
        "ผมยอมจับมือกับพ่อเลี้ยงเพราะเรื่องนี้เรื่องเดียวนะ สำหรับเรื่องอื่นเราคงยอมกันไม่ได้"
        ปัทม์มองหน้าปวุฒิ รู้ดีว่าเขาหมายถึงเรื่องรจนาไฉน
       
        ในเวลาต่อมา จันทร์เจ้าวิ่งตะโกนเข้ามาในบ้าน
        "ป้า... นายออกจากคุกแล้ว พี่ชิกำลังรับนายกลับมา"
        ปยงค์ยกมือไหว้ท่วมหัว
        "คุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง เจ้าที่เจ้าทางนางไม้เทวดา"
        "ป้าไปบอกคุณเปรม จันทร์จะรีบไปบอกข่าวดีกับคุณรจนาไฉน"
        "แกรู้เหรอว่าคุณรจนาไฉนอยู่ไหน ก็ไอ้ชิมันบอกว่าเมื่อเช้ากลับจากโรงพัก ส่งหน้าไร่ชาแล้วก็หายไปเลย"
        จันทร์เจ้าคิดนิดหนึ่งแล้วเสียใจ
        "รึว่า...คุณรจนาไฉนจากพวกเราไปแล้ว"
       
        บริเวณไร่ชา ปัทม์ยืนอยู่ที่หน้าเขตทางเข้าไร่ชา เขายืนมองอาณาจักรไร่ชาเห็นแต่ความว่างเปล่าที่ไม่มีคนงานหลงเหลืออยู่เลย ชิเข้ามารายงานปัทม์
        "หลังจากนายถูกจับ พวกคนงานก็ลาออกจนหมด"
        "แล้วเค้าล่ะ"
        "คุณรจนาไฉนหายไปตั้งแต่เช้าแล้วนาย ที่บ้านก็ไม่อยู่ บางทีคุณรจนาไฉนอาจจะ..."
        ปัทม์รู้ดีว่า เธอคงจะไปแล้ว..ปัทม์เดินเข้าไปที่ไร่ชา
        "ชิเสียใจด้วยนาย"
       
        ปัทม์เดินผ่านต้นชา มองดูอาณาจักรชาอันเวิ้งว้างด้วยความเสียใจที่ไม่มีใครดูแล เขายืนมองน้ำตาคลอด้วยความเสียใจ ปัทม์หันหลังจะเดินกลับ แต่พบรจนาไฉนที่กำลังใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งใบชา
       เขาเฝ้ามองเธออย่างชื่นชม เธอตัดแต่งกิ่งใบชาคนเดียวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
        "ต้นชาก็มีชีวิตเหมือนกับคนที่ต้องการดูแลเอาใจใส่ การตัดแต่งกิ่งจะทำให้ใบชาผลิยอดออกใบและเติบโตเป็นต้นชาที่สมบูรณ์"
        รจนาไฉนแปลกใจหันกลับมามอง เห็นปัทม์ก็ตกอยู่ในภวังค์
        "คุณปัทม์"
        เขาน้ำตาคลอมองเธอ แล้วโผวิ่งเข้าไปกอด เธอแปลกใจและตกใจที่ปัทม์เข้ามาสวมกอด
        ปัทม์กอดรจาไฉน หมุนตัวเป็นวงกลมกลางไร่ชา เรื่องราวของเขากับเธอวนเวียนผ่านเข้ามา
       
        เหตุการณ์ตอนที่รจนาไฉนวิ่งเข้าไปห้ามตำรวจ ไม่ให้ตากใบชาทิ้งไว้
        "อย่าทิ้งชาไว้ อย่าทำลายชา"
        ปัทม์หันไปมอง รู้สึกอึ้งที่รจนาไฉนเข้าไปปกป้องชา เธอเข้าไปกอบชาใส่กล่อง
        "ฉันปล่อยให้พวกคุณทำลายชาและความรักของชาวไร่ปัทมกุลไม่ได้ ฉันต้องรักษาชาไว้ ไม่ให้มันเสียหายไปมากกว่านี้" รจนาไฉนใช้สองมือโกยใบชาเพื่อใส่กล่องคืน
        เหตุการณ์ตอนรจนาไฉนเอาอาหารมาให้ พยายามจะป้อนปัทม์ แต่เขาปัดช้อน หยิบห่อข้าวปาทิ้ง
        "ออกไป!"
        "คุณปัทม์ !"
        เหตุการณ์ตอนที่รจนาไฉนนอนหลับอยู่หน้าห้องขัง... ปัทม์รู้สึกตัวตื่นหันไปมองรอบๆ อย่างแปลกใจที่เห็นเธอนอนหลับอยู่ด้านหนึ่ง
        เหตุการณ์รจนาไฉนเอาน้ำชามาให้ เมื่อเธอยื่นแก้วชาให้ปัทม์
        "ฉันชงชาให้คุณ คุณดื่มเถอะ มันจะทำให้คุณคลายความเครียดแล้วรู้สึกสดชื่นขึ้น"
       
        ปัทม์รับแก้วชา เธอยิ้มดีใจคิดว่าปัทม์อารมณ์ดีขึ้นแล้ว แต่เขากลับสาดชาใส่เธอ
        เหตุการณ์ตอนรจนาไฉนฉีกหนังสือหย่าของปัทม์ทิ้ง...

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 9
        ปัทม์กอดเธอกลางไร่ชาด้วยความรักอย่างเต็มเปี่ยม เธอรู้สึกอบอุ่นใจ สัมผัสได้ว่าเป็นการสวมกอดที่เต็มเปี่ยมด้วยความรัก จนเธอเผลอกอดตอบเช่นเดียวกัน
       
        "ขอบคุณ... ขอบคุณมาก"
        เธออึ้งเมื่อได้ยินปัทม์พูดแบบนี้
        "ขอบคุณที่ทำทุกอย่างเพื่อฉัน"
        รจนาไฉนไม่อาจแสดงความรู้สึกภายในออกมาได้รีบถอยห่าง
        "ฉันทำไปตามหน้าที่ ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ทิ้งคุณจนกว่าคุณจะออกมา"
        เธอเดินออกไป เขาตะโกนไล่หลัง
        "จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม...ฉันขอบคุณจริงๆ ขอบคุณ"
        รจนาไฉนหยุดยิ้มด้วยความแปลกใจที่ปัทม์พูดขอบใจเธอ แล้วก็เดินออกไป เขาเฝ้ามองเธอที่เดินออกไปท่ามกลางบรรยากาศของไร่ชาที่สวยงามมาก
       
        กลางวันต่อเนื่องมา รจนาไฉนกลับเข้ามาในห้อง เธอยืนนิ่ง หัวใจสับสนไม่ยอมรับว่าตัวเองรักปัทม์และปัทม์ก็รักเธอ
        "เป็นไปได้ยังไงที่มัจจุราชอย่างเค้าจะกอด...จะขอบคุณฉัน"
        รจนาไฉนนิ่งคิดเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง
       
        ปัทม์เข้ามาไหว้แม่
        "หมดเคราะห์หมดโศกนะลูก" เปรมบอก
        "เป็นเพราะบุญกุศลที่คุณแม่ทำไว้ครับ ผมถึงรอดมาได้"
        "มันเป็นเพราะความดีของลูกต่างหาก ความดีเท่านั้น... ที่เป็นเกราะป้องกันภัยคุ้มครองเรา"
        "เป็นเพราะปยงค์ด้วยค่ะ ปยงค์บนหัวหมูไว้กับศาลเจ้าพ่อสักทอง" ปยงค์บอก
        "จันทร์ก็บนเจ้า" จันทร์เจ้าบอก
        "น้องจันทร์บนอะไรจ๊ะ" ชิถาม
        "แก้ผ้าฟ้อนในคืนเดือนเพ็ญเจ้า" จันทร์เจ้าว่า
        "จะฟ้อนวันไหนบอกพี่ชิด้วยนะ"
        "ทะลึ่ง"
        ทุกคนหัวเราะชิกับจันทร์ เปรมหันมาคุยกับปัทม์
        "เจอรจนาไฉนรึยัง ลูกควรขอบใจและรักเธอให้มาก ตอนที่ลูกไม่อยู่ เธอทำทุกอย่างเพื่อไร่ปัทมกุล.. ดูแลทุกคนเป็นอย่างดี"
        ปัทม์ยิ้มคิดจะไปหารจนาไฉน
       
        ปัทม์เดินเข้าไปเปิดประตูเข้ามาหารจนาไฉนด้วยความดีใจ แต่กลับเจอเธอกำลังเก็บเสื้อผ้าชุดสุดท้ายใส่กระเป๋า แล้วปิดกระเป๋าเดินทาง และกำลังจะเดินออกไป
        "จะไปไหน"
        "ฉันเคยบอกคุณแล้วไง ในวันที่คุณกลับมา ฉันจะไป"
        เธอยกกระเป๋าจะเดินออกไป แต่ปัทม์ขวางไว้
        "ออกไปนะ อย่ามาขวาง"
        ปัทม์ยังคงขวาง เธอพยายามจะดันตัว แต่ปัทม์เข้าช้อนอุ้มเธอไว้
        "ปล่อยฉันนะ"
        เขาอุ้มเธอโยนลงบนเตียงแล้วเอากระเป๋าของเธอเปิดออก เทเสื้อผ้ากองกับพื้น
        "คุณจะทำอะไร"
        "เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น"
        รจนาไฉนมองหน้าเขา ก่อนจะรวบเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไว้ตามเดิม เธอดื้อจะไปให้ได้
        "ฉันไม่ให้เธอไป"
        รจนาไฉนกับปัทม์ยื้อยุดกระเป๋าอยู่อย่างนั้น ทั้งสองยื้อกระเป๋ากันไว้สุดแรง
        "ฉันไม่เอากระเป๋าไปก็ได้"
        จู่ ๆ เธอปล่อยกระเป๋าทำให้ปัทม์หงายหลังล้มลง เธอชะงักตกใจก้มลงประคองปัทม์
        "เป็นยังไงบ้าง"
        ปัทม์ยิ้ม
        "เธอห่วงฉันด้วยเหรอ"
        "กะล่อน"
        เธอผลักตัวปัทม์ล้มลงแล้วจะลุกหนีไป
        "ยังไงฉันก็ไม่ปล่อยให้เธอไป"
       
        ปัทม์เข้ามาขวางประตู ใส่กลอนล็อกประตูแน่นหนา
       
       จบตอนที่ 9
       
       อ่านต่อตอนที่ 10 เวลา 17.00น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 14
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 12
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 150 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 97 คน
65 %
ไม่เห็นด้วย 53 คน
35 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | ASTV ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2015