หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายรัชชานนท์

สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
6 มิถุนายน 2556 08:57 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
        สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
       
       ในจอโทรทัศน์ปรากฏภาพข่าว โผน กิ่งเพชร ชก ชนะ เปเรซ โดยมีผู้ประกาศกำลังรายงานข่าว
       
       “โผน กิ่งเพชรแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทคนใหม่ ได้เดินทางมาถึงเมืองไทยแล้วครับ ได้รับการต้อนรับจากประชาชนอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง สมกับที่เป็นขวัญใจของชาวไทยในขณะนี้ ต่อไปเป็นข่าวต่างประเทศ”
       แต่ จู่ๆ จอโทรทัศน์เปลี่ยนเป็นรูปนายพลเซกองกับเจ้าวีระวงส์ โดยมีผู้ประกาศข่าว รายงานข่าว
       “พลเอกเซกอง วงศ์พูคำ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของประเทศเวียงภูคำยืนยันว่า เจ้าหลวงสุริวงศ์ทรงโปรดให้แต่งตั้งเจ้าวีระวงส์ขึ้นเป็นเจ้าหลวงพระองค์ใหม่ ส่วนหมายกำหนดการของพระราชพิธีบรมราชาภิเษกยังไม่ได้กำหนดเป็นที่แน่นอน”
       
       บริเวณโถง วังจุฑาเทพ หม่อมเอียดยืนดูรูปหม่อมเจ้าวิชชากรอยู่ ย่าอ่อนมองไปรอบๆตัวอย่างใจหาย
       "คุณพี่คะ ทำไมคุณพี่ถึงปล่อยให้หลานๆ ไปล่ะคะ น้องเพิ่งได้ฟังข่าวมาว่า ทางเวียงภูคำกำลังจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ดูท่าบ้านเมืองเขาจะต้องเกิดความวุ่นวายอีกแน่ แล้วชายใหญ่นึกยังไงถึงคิดไปดูงานที่นั่นตอนนี้ แล้วชายพีร์...ชายพีร์ของน้องไปด้วยหรือเปล่าคะเนี่ย"
       "ไปกันหมดทั้งห้าพี่น้อง"
       "ไปกันหมด ! ตายแล้ว คุณพี่ ! นี่มันเรื่องอะไรกันคะ เป็นเพราะแม่สร้อยฟ้าแน่ๆ มันคงคิดแผนการหลอกใช้คนของเรา"
       ย่าอ่อนคิดใหม่อย่างงงๆ
       "แต่มันเป็นแค่สาวชาวบ้านป่า มันหลอกให้ทุกคนไปเวียงภูคำทำไม"
       "แม่อ่อน ! เลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว ก็รู้กันอยู่ว่า หลานแต่ละคนเป็นยังไง ห้ามกันได้เสียที่ไหน ถ้าฉันไม่อนุญาตให้ไป ก็คงจะหนีไปกันเอง"
       "แต่น้องสงสัยว่า หลานๆของเราไปทำอะไรที่เวียงภูคำกันแน่"
       "ฉันก็ไม่แน่ใจนัก แต่ที่รู้แน่ก็คือ หลานๆของเราจะต้องไปทำสิ่งที่ถูกต้อง ไม่งั้นคงไม่ได้ชื่อว่าห้าสิงห์จุฑาเทพหรอก"
       หม่อมเอียดกับย่าอ่อนยืนอยู่ท่ามกลางวังจุฑาเทพที่ว่างเปล่า
       
       บริเวณค่ายกองกำลัง ชายแดนไทย รัชชานนท์กับจ่อยสุมหัวคุยกันอยู่อย่างเคร่งเครียด จ่อยคุยไปก็จิบน้ำจากกระติกน้ำแบบทหารไป พลางพยักหน้างึกงักๆกับรัชชานนท์
       ทั้งสองมองไปที่สร้อยที่กำลังเช็ดทำความสะอาดปืนอยู่
       สร้อยหยิบกระติกน้ำขึ้นมา รัชชานนท์กับจ่อยมองอย่างลุ้นๆ สร้อยวางกระติกกลับที่เดิม รัชชานนท์กับจ่อยถอนใจเฮือก แต่รัชชานนท์อดเป็นห่วงสร้อยไม่ได้
       "ไม่ได้ทำเกินคำสั่งใช่มั้ย บักจ่อย พี่ชายภัทรบอกไว้ว่า ตัวเล็กๆอย่างนี้ แค่สองเม็ดก็สลบเหมือดแล้ว"
       จ่อยยิ้มแหะๆ
       "ข้อยจำบ่ได้ ! ว่าใส่ไปกี่เม็ด คุณชายๆ"
       จ่อยชี้ให้รัชชานนท์ดู สร้อยคว้ากระติกน้ำขึ้นมาดื่มอั๊กๆจนหมดกระติก สร้อยถือกระติกเดินอาดๆตรงมาหารัชชานนท์กับจ่อยc]h;โยนกระติกใส่รัชชานนท์จนรับแทบไม่ทัน
       "ข้อยกินน้ำเหมิดแล้ว พอใจแล้วบ่"
       รัชชานนท์คิดไม่ถึง
       "เธอพูดเรื่องอะไรของเธอ สร้อยฟ้า"
       "พวกเจ้าเฝ้าเบิ่งข้อย บ่ใช่คอยเบิ่งว่าข้อยสิกินน้ำกระติกนี้บ่ ยาสลบบ่กี่เม็ดขัดขวางข้อยบ่ได้ดอก"
       จ่อยงง
       "เจ้าฮู้แล้ว ฮู้ได้จังได๋ ฮู้แล้ว เป็นหยังเจ้ายังกล้ากินน้ำอีก อีสร้อย"
       "ข้อยฮู้ว่า คุณชายบ่ยอมให้ข้อยไปด้วยง่ายๆ เจ้าต้องมีแผนอะหยังอีหลี แต่บ่คึดว่าเจ้าสิใช้แผนสกปรกกับข้อยจังซี้"
       ชัชวีร์เดินเข้ามาเพราะเสียงดังด้วยความโมโหของสร้อย
       "คุณชัช ! คุณชัชร่วมมือกับพวกนี้ด้วยบ่"
       "ร่วมมือเรื่องอะไร ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะ"
       "กะเรื่องวางยาสลบข้อยน่ะซิ"
       รัชชานนท์ส่ายหน้ากับชัชวีร์ทำไม่รู้ไม่เห็น
       จ่อยเริ่มง่วงเบลอ
       "คุณชายๆ ข้อยจำได้แล้ว ข้อยแอบใส่ยาไปสามเม็ด"
       จ่อยชูขึ้นสามนิ้วให้ดูแล้วตาค่อยๆปิดลง ตัวอ่อนปวกเปียก ล้มพับไปนอนที่พื้น
       "คุณชายเล็กคึดวางยาสลบข้อย คุณชัชต้องจัดการเรื่องนี้ให้ข้อย"
       "ไม่ใช่ยาสลบ แค่ยาคลายเครียดที่ทำให้นอนหลับสบายเท่านั้นเอง"
       "ก็คือกันแหละ ถ้ามื้ออื่นไอ้บักจ่อยบ่ฟื้นขึ้นมา กะทิ้งมันไว้ที่นี่ คุณชัช ! คุณชัชสั่งให้ผู้ชายคนนี้ออกไปจากค่ายเฮาซะ คนที่แอบลอบแทงข้างหลังผู้อื่นจังซี้ ไว้ใจบ่ได้"
       สร้อยเดินฉับๆออกไป
       "ก็รีบตามไปซิครับ เดี๋ยวเรื่องก็ไปกันใหญ่หรอก พี่ชายเล็ก"
       รัชชานนท์เพิ่งรู้สึกตัวรีบจ้ำอ้าวตามไป ชัชวีร์มองตามอย่างขำๆ
       
       สร้อยเดินหนีมาที่มุมสงบของค่าย โมโหฮึดฮัดอยู่คนเดียว รัชชานนท์เดินตามมาทัน
       "สร้อยฟ้า"
       สร้อยหันขวับกลับมามองแล้วพุ่งเข้ารัวหมัดใส่พุงรัชชานนท์ด้วยความโมโห
       "เป็นหยังเฮ็ดกันจังซี้"
       รัชชานนท์ยอมเจ็บตัวปล่อยให้สร้อยเตะต่อยจนพอใจแล้วจับตัวสร้อยให้หยุด
       "ฟังฉันก่อน สร้อยฟ้า ฟังฉันก่อน ฉันไม่ได้คิดทำร้ายเธอนะ ฉันทำไปก็เพราะความหวังดี ฉันไม่อยากให้เธอต้องไปเสี่ยงตาย เข้าใจคำว่าเสี่ยงตายมั้ย ถ้าเธอไปด้วย เธออาจจะไม่ได้เห็นหน้าพ่อใหญ่อีก"
       "เป็นหยังเจ้าไปตายได้ แต่ข้อยไปตายบ่ได้ ข้อยมีสายเลือดเวียงภูคำเต็มโต ในฐานะข้าของแผ่นดิน ข้อยมีหน้าที่ต้องไปช่วยเจ้าหลวง แล้วเจ้าล่ะ เจ้าบ่ใช่ชาวเวียงภูคำ เจ้ามาเกี่ยวข้องอะหยังด้วย"
       "ฉันเกี่ยวข้องอะไรด้วยงั้นเหรอ จนป่านนี้แล้ว เธอยังไม่รู้อีกหรือว่า ทำไม ฉันถึงได้เป็นห่วงเธอนัก ทำไมฉันถึงหาทุกวิถีทางที่จะไม่ให้เธอมา"
       สร้อยเริ่มเอะใจแต่ทำเฉไฉ
       "ข้อยบ่ฮู้ !"
       "ไม่มีผู้ชายคนไหนหรอก ที่จะยอมให้คนที่เขารักต้องไปเสี่ยงตาย ถ้าต้องตาย เราก็ต้องตายด้วยกัน"
       "คุณชาย"
       "ฉันไม่ใช่ชาวเวียงภูคำ แต่เมียฉันเป็นชาวเวียงภูคำ อย่างที่เธอเคยพูดไว้ ยังไงล่ะ ผัวไปไหนเมียก็ต้องไปด้วย ถ้าหากว่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน"
       "บ่ เฮาสิต้องรอดชีวิตกลับมา ข้อยบ่ยอมให้คุณชายต้องมาตายเพราะข้อย เฮาต้องได้กลับมาอยู่ด้วยกันคืนเก่า แล้วข้อยสิดีกับคุณชายหลายๆ คือกับที่คุณชายดีกับข้อย ถ้าบ่จำเป็น ข้อยสิบ่เฮ็ดให้คุณชายเจ็บโตอีก"
       "ถึงวันนี้แล้ว เธอจะบอกว่ารักฉันซักคำไม่ได้เลยเหรอ"
       "คนอย่างอีสร้อยบ่บอกฮักไผง่ายๆดอก คนเฮาฮักกัน บ่ต้องเว้า กะฮู้ได้ว่าฮักเด้อ"
       สร้อยเฉไฉแล้วจะรีบเดินไปด้วยความขวยเขิน แต่รัชชานนท์ดึงตัวสร้อยเข้ามากอด
       "เธอหมายความว่า คำพูดไม่สำคัญเท่ากับการกระทำใช่มั้ยล่ะ"
       "แม่นแล้ว แต่บ่ใช่เฮ็ดอย่างที่คุณชายกำลังเฮ็ดอยู่นี่ ! เจ้าเล่ห์แสนกลนัก คุณชายรัชชานนท์"
       
       สร้อยพยายามดิ้น แต่ดิ้นไม่หลุดต้องอยู่ในอ้อมกอดของรัชชานนท์

สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
        บริเวณด่านตรวจคนเข้าเมืองของประเทศ เวียงภูคำ ในเช้าวันใหม่ ธราธร ปวรรุจ พุฒิภัทร และรณพีร์เดินเรียงแถวเข้าไปยังจุดตรวจพาสปอร์ต
       
       ธราธรเดินเข้าไปยื่นพาสปอร์ตของตัวเอง และของน้องชายทุกคนให้เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง เจ้าหน้าที่เปิดพาสปอร์ตดู เห็นนามสกุล “จุฑาเทพ” ก็เงยหน้ามองธราธรและคนอื่นๆ ทันที พร้อมส่งเสียงดุห้วน
       "คนไทย...มากันกี่คน"
       "พวกผมมากันทั้งหมดสี่คน ตามพาสปอร์ตนี่แหละ แล้วนี่ครับ จดหมายรับรองจากทางเวียงภูคำ คือผมเป็นเจ้าหน้าที่โบราณคดีที่มีหน้าที่ตรวจสอบโบราณวัตถุของเวียงภูคำที่ถูกลักลอบขนข้ามไปฝั่งไทย ผมก็เลย..."
       เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้ามเมืองหันไปพยักหน้าให้ทหารเวียงภูคำ 5-6 คนที่ยืนประจำการอยู่ เหมือนรออยู่นานแล้ว ทหาร 2 คนเข้าประกบธราธรไว้ก่อนที่เขาจะพูดจบ ปวรรุจ พุฒิภัทร และรณพีร์กรูกันเข้าไปหาพี่ชาย
       "นี่มันเรื่องอะไรกัน ผมเป็นเจ้าหน้าที่การฑูตของไทย คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอย่างนี้กับพวกผม ผมมีเอกสิทธิ์ที่กฎหมายของเวียงภูคำบังคับใช้กับผมไม่ได้ คุณต้องปล่อยพี่ชายของผมเดี๋ยวนี้"
       "ไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่ในแผ่นดินของเวียงภูคำ ก็ต้องอยู่ใต้กฎหมายของเวียงภูคำ ไม่มีการยกเว้นใดๆทั้งสิ้น เอาคนพวกนี้ไปกักตัวไว้ก่อน"
       ทหารอีก 3 คนเข้ามาช่วยคุมตัวคุณชายทั้งสี่คน
       "เฮ้ย ! นี่มันบ้านป่าเมืองเถื่อนหรือเปล่า คิดจะจับก็จับกันง่ายๆอย่างนี้เหรอ บอกมาก่อนว่า มีเหตุผลอะไรถึงต้องกักขังกัน" รณพีร์ถาม
       "ใจเย็นๆ สถานการณ์อย่างนี้ เขาคงไม่ปล่อยให้ใครผ่านเข้าไปง่ายๆ เรามีเอกสารทุกอย่างครบถ้วน อย่างมากก็กักตัวเราไม่กี่ชั่วโมง" พุฒิภัทรบอก
       ทหาร 5 คนคุมตัวคุณชายทั้งสี่เดินไป ใครเดินช้าก็มีการเอาปืนยาวกระทุ้งหลังเป็นระยะๆ
       คุณชายทั้งสี่ถูกคุมตัวเดินเลยห้องสอบสวนไปและเดินต่อไปยังทางเดินที่มืดลงๆทุกที
       "ผมว่า...พวกเราคงไม่ได้แค่ถูกกักตัวไว้เพื่อสอบสวน เราอาจจะถูกกักตัวเพื่อปิดปาก ! ไม่ได้กลับออกไปแน่" รณพีร์บอก
       ทุกคนมองไปที่ทางเดินข้างหน้าอันมืดมิดและหน้าตาทะมึนของพวกทหารเวียงภูคำชวนให้ขนหัวลุกเป็นอย่างยิ่ง
       
       กลุ่มรัชชานนท์แล่นแพข้ามแม่น้ำมาอย่างช้าๆ ทุกคนหมอบแนบแพไว้ ดูไกลๆเห็นเหมือนแพเปล่าๆสองสามลำที่ค่อยๆลอยตามๆกัน แล้วก็ลอยข้ามมาถึงฝั่งชายแดนเวียงภูคำ
       ทุกคนค่อยๆเคลื่อนไหวลงจากแพ มีจ่อยที่เดินโซเซกว่าใครเพื่อนเพราะยังเมายานอนหลับอยู่ ทับทิมจับตัวจ่อยให้ยืนอย่างมั่นคง รัชชานนท์กับชัชวีร์มองไปรอบๆที่เงียบสงบ
       ชัชวีร์ สร้อย จ่อย ทับทิมและทหารชาวเวียงภูคำทั้งหลายยืนมองแผ่นดินเกิดของตัวเอง ที่เพิ่งได้กลับมาเหยียบเป็นครั้งแรก
       "นี่หรือแผ่นดินเวียงภูคำของเฮา" สร้อยบอก
       "ในที่สุดเฮากะได้เหยียบผืนแผ่นดินบ้านเกิดของเฮา"
       ชัชวีร์มองแผ่นดินเกิดไปรอบๆด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
       "ตอนนี้พวกพี่ชายใหญ่คงไปถึงจุดนัดหมายแล้ว" รัชชานนท์บอก
       ชัชวีร์ได้สติ
       "งั้นเรารีบไปสมทบกับพวกพี่ชายใหญ่ รีบเดินทางกันต่อได้แล้ว"
       ทับทิมบอก
       "ข้อยนำทางเอง"
       ทับทิมเดินนำทางออกไปแล้วทุกคนต้องตกใจ เพราะทหารของโพนโฮงโผล่พรวดมาฟาดหัวทับทิมด้วยด้ามปืนอย่างแรง ทับทิมล้มลงสลบเหมือดนอนคว่ำหน้า
       ในทันทีโพนโฮงและทหารกองกำลังที่มีผ้าปิดปากและใส่ชุดเหมือนโจรกรูเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมอาวุธครบมือ ล้อมรอบพวกรัชชานนท์ไว้ทันที
       พวกรัชชานนท์จะชักปืนขึ้นสู้แต่ก็ช้าไปแล้ว พวกโพนโฮงถือปืนจ่อไว้อยู่ก่อนแล้ว
       "จับพวกมันไว้"
       
       โพนโฮงและทหารกองกำลังพุ่งเข้าประชิดตัวกลุ่มรัชชานนท์โดยทันที

สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
        ส่วนที่วังกิตติวงศ์ ดารณีนุชถือซองเงินหน้าปึกพร้อมกับคุยโทรศัพท์ไปด้วย
       
       "ท่านฑูตทองสินไม่ได้ถามอะไรใช่มั้ย ก็คงไม่ถามอยู่แล้ว ข้อมูลที่ฉันให้ไป ได้ใช้ประโยชน์แน่ ดีกว่าข้อมูลของหน่วยข่าวกรองไหนๆ แต่แกไม่ได้บอกใช่มั้ยว่า ได้ข้อมูลมาจากฉัน ฉันเตรียมเงินไว้แล้ว ยัง...ข่าวไอ้ชัชวีร์ตายออกมาเมื่อไหร่ แกก็มารับเงินเมื่อนั้น"
       ดารณีนุชวางโทรศัพท์แล้วหันขวับกลับมาเจออนุพันธ์ยืนหน้าทะมึนอย่างโกรธอยู่ ศินีนุชเดินช้าๆตามมาอีกคน เธอมองแม่อย่างผิดหวังและเสียใจที่สุด
       "ท่านฑูตทองสิน...ท่านฑูตเวียงภูคำ..คุณทำอะไรลงไป ! คุณรู้มั้ย ชัชวีร์เป็นใคร"
       "ฉันรู้ ! ฉันรู้ว่า มันเป็นใคร มันเป็นเจ้ารัชทายาทเวียงภูคำ แล้วยังไง มันคิดจะไปกู้บ้านกู้เมือง มันตั้งใจไปฆ่าตัวตายชัดๆ ฉันก็แค่ช่วยให้มันตายเร็วขึ้น ก็เลยให้คนไปบอกท่านฑูตทองสินว่า เจ้ารังสิมันต์กำลังจะกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดเมืองนอน"
       "คุณแม่...ทำไมคุณแม่ใจคออำมหิตอย่างนี้ ยังไงพี่ชัชก็เป็นคนในครอบครัวเรา เราอยู่ด้วยกันมากี่ปี"
       ดารณีนุชหันไปตอบอนุพันธ์คนเดียว
       "สิบห้าปี ! ฉันต้องทนเห็นหน้าไอ้ลูกกาฝากมาสิบห้าปี เพราะมีไอ้ชัช คุณถึงลืมแม่ของมันไม่ได้ คุณคิดถึงมันทุกลมหายใจเข้าออก คุณรู้มั้ยว่า ฉันต้องอยู่อย่างทรมานใจแค่ไหน"
       ดารณีนุชหันไปจ้องหน้าอนุพันธ์ ไม่กลัวอะไรหน้าไหนอีกแล้ว
       "ถึงเวลาที่คุณจะต้องทรมานใจบ้างแล้ว นี่แหละผลของการที่คุณทำให้ฉันต้องเจ็บปวด นี่เป็นโอกาสที่ฉันจะได้กำจัดทั้งไอ้ชัช ทั้งนังสร้อยฟ้า เสี้ยนหนามในชีวิตของเราสองแม่ลูก ถ้าฉันไม่ฉวยโอกาสนี้ ฉันก็โง่เต็มทนแล้ว"
       "แล้วพี่ชายเล็กของนุชล่ะคะ พี่ชายเล็กไปกับพี่ชัชด้วยนะคะ แล้วยังพี่ๆคนอื่นอีก หลานชายของหม่อมย่าทั้งห้าคน ! ทุกคนจะต้องมาตายเพราะความเกลียดชังไร้เหตุผลของคุณแม่หรือคะ"
       ดารณีนุชนิ่งอึ้งไป
       "แม่...แม่ไม่ทันคิด"
       อนุพันธ์มองดารณีนุชอย่างเกลียดเข้าถึงกระดูก ถ้าฆ่าได้ คงฆ่าไปแล้ว
       "คุณไม่เคยคิดต่างหาก ไม่เคยคิดดี คิดแต่ไปทางที่ชั่ว แล้วก็เอาเรื่องเลวๆ ยัดใส่หัวสมองลูก แต่ลูกยังรู้จักคิดมากกว่าหัวหงอกอย่างคุณอีก ถ้าเจ้ารัชทายาทเป็นอะไรไป"
       "ใคร? ใครจะมาทำอะไรฉันได้ ไม่มีหลักฐาน ไม่มีพยาน ใครก็ทำอะไรฉันไม่ได้"
       "ผมนี่แหละที่จะลากคุณเข้าคุกเอง หรือถ้ากฎหมายทำอะไรคุณไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร ใครทำกรรมดีกรรมชั่ว อีกไม่นานก็จะเห็นผลแห่งกรรมเอง"
       อนุพันธ์เดินเร็วๆกลับเข้าไปในบ้าน ศินีนุชเดินหนีไปอีกทาง ดารณีนุชเริ่มหวาดหวั่น
       
       บริเวณหน้าตึกวังกิตติวงศ์ ทหารรับใช้และคนรับใช้ยกกระเป๋าคนละสองใบ
       ดารณีนุชโผเผออกมาดูคนรับใช้ขนกระเป๋าหลายใบ เรียกได้ว่า เก็บข้าวของเกลี้ยงอนุพันธ์เดินตามออกมา เขาถือชุดเครื่องแบบทหารติดมือมาด้วย
       ดารณีนุชแทบกระโจนเข้าไปขวางอนุพันธ์ทันที
       "คุณ...คุณจะไปไหน ทำไม ขนกระเป๋าไปมากมายขนาดนี้"
       "คุณก็น่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว แล้วผมจะส่งทนาย คุณเตรียมเอกสารทุกอย่างไว้ให้พร้อมก็แล้วกัน"
       "เอกสาร...เอกสารอะไร"
       "ก็เอกสารเพื่อจดทะเบียนหย่าน่ะซิ ผมขอหย่ากับคุณ"
       "หย่า ! คุณจะหย่ากับฉันเหรอ ไม่ได้นะ ฉันไม่ยอมหย่า ฉันไม่ยอมเป็นแม่ม่ายผัวหย่าให้ต้องอับอายขายขี้หน้าคน ฉันจะไม่หย่าเด็ดขาด ฆ่าฉันให้ตายซะดีกว่า"
       "คุณไม่ยอมหย่าตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ผมรอได้ ไม่ว่าคุณจะยื้อยุดด้วยวิธีไหน ผมก็จะไม่มีวันใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคุณอีกต่อไป"
       "ยกโทษให้ฉันด้วย...ฉันผิดไปแล้ว ฉันทำอะไรก็ผิดไปหมด ฉันต้องมีคุณอยู่ด้วยไว้คอยเตือนสติฉัน เรามีลูกด้วยกันนะ คุณ... คุณต้องอยู่ช่วยดูแลลูกกับฉัน คุณต้องทำหน้าที่ของคนเป็นพ่อ ! คุณใจร้ายใจดำกับฉันได้ แต่อย่าใจร้ายกับลูก ไม่คิดถึงฉันก็ต้องคิดถึงลูกนุชของเรา"
       ดารณีนุชปากคอสั่นอ้างเหตุผลที่ฟังดูดีไปหมด แต่ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น!!
       ศินีนุชน้ำตาไหลเดินออกมากอดอนุพันธ์
       "ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อ นุชดูแลตัวเองได้ คุณพ่อไปเถอะค่ะ นุชโตแล้ว นุชเข้าใจเป็นนุช นุชก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน"
       "ขอบใจ ลูก"
       อนุพันธ์กอดศินีนุชอีกครั้งแล้วเดินออกไป
       "คุณชาย...อย่าไป...ได้โปรด"
       "ผมผิดเอง...ผมไม่ควรเห็นแก่ผู้ใหญ่ ยอมแต่งงานกับคุณ ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องอยู่อย่างทรมานมานานนับสิบปี นับตั้งแต่วันนี้เราจะได้มีชีวิตที่เราเลือกเอง ชีวิตผมที่จะไม่มีคุณอีกต่อไป"
       
       อนุพันธ์เดินออกไป ศินีนุชยืนมองดารณีนุชทิ้งตัวลงเกลือกกลิ้งกับพื้นอย่างใจสลาย

สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
        บริเวณสุสานส่องดาว อนุพันธ์ยืนนิ่ง ก่อนเดินไปเดินมาอย่างกระสับกระส่ายด้วยเป็นห่วงชัชวีร์และคุณชายทุกคนที่กำลังตกอยู่ในอันตรายเพราะดารณีนุชแจ้งข่าวทางเวียงภูคำเรื่องกลุ่มชัชวีร์ข้ามไปเวียงภูคำ
       
       รัชชานนท์ สร้อย ชัชวีร์ และจ่อย ทุกคนถูกจับไขว้หลังมัดมือไว้ทุกคน ทหารของโพนโฮงผลักเข้าไปในห้องทึบทีละคน ทับทิมถูกโยนเข้ามาเป็นคนสุดท้ายและยังไม่ได้สติ แล้วพวกทหารเดินออกไป
       "พวกมันต้องฆ่าเราอีหลี" สร้อยว่า
       "กลัวอะหยัง มีมือมีตีนคือกัน ลุยโลด" จ่อยบอก
       "คุยคำโต เฮาถูกมัดไว้จังซี้ สิไปเฮ็ดอะหยังมันได้"
       "พวกเราอยู่นิ่งๆดูท่าทีพวกมันไปก่อน พวกนี้ไม่น่าจะใช่ทหารของเซกอง ถ้าใช่ ป่านนี้มันคงเอาตัวสร้อยฟ้าไปแล้ว" รัชชานนท์บอก
       "พวกมันอาจจะเป็นพวกโจรเรียกค่าไถ่ ชาวเวียงภูคำคงอดอยากจนกลายเป็นโจรกันหมดแล้ว" ชัชวีร์บอก
       โพนโฮงเดินปึงปังเข้ามา ชัชวีร์รีบเข้าไปเผชิญหน้ากับโพนโฮง
       "พวกทหารคนอื่นๆของฉันอยู่ที่ไหน"
       โพนโฮงไม่สนใจหันไปสั่งทหารที่ตามหลังมา
       "เอาตัวแม่หญิงไปขังไว้อีกห้อง"
       รัชชานนท์ ชัชวีร์ และจ่อยรีบเอาตัวเข้าบังปกป้องสร้อยไว้
       "แกต้องข้ามศพฉันไปก่อน"
       "พวกเราทุกคนพร้อมที่จะเอาชีวิตปกป้องผู้หญิงคนนี้ แกปล่อยผู้หญิงไปก่อน แล้วแกต้องการเงินเท่าไหร่ ก็บอกมาได้เลย ว่ายังไงล่ะ" ชัชวีร์บอก
       "เฮ้ย ! เปิดหน้ามาคุยกันซิวะ ไอ้พวกขี้ขลาด นี่คงฮู้โตว่า ชั่วช้าสามานย์จนบ่กล้าให้ไผเห็นหน้า"
       "บักจ่อย..พวกมันเป็นโจรเรียกค่าไถ่ ถ้าพวกมันให้เราเห็นหน้า พวกมันได้ฆ่าเราปิดปากแน่"
       จ่อยหน้าจ๋อยที่คำพูดอาจจะพาให้ทุกคนตายหมด
       "ไผบอกว่า ข้อยเป็นโจร !? เว้าจังซี้มันหยามหน้ากันโพดๆ จังซี้มันต้องสั่งสอนซักหน่อยแล้ว" โพนโฮงขยับปืนในมือข่มขู่
       "ถ้าแกไม่ใช่โจร แล้วแกเป็นใคร จับพวกเรามาทำไม หรือว่าพวกแกเป็นทหารขี้ข้าของไอ้เซกอง"
       โพนโฮงโกรธจนหน้ามืดเงื้อมือจะตบหน้าชัชวีร์ด้วยด้ามปืน
       "เฮ้ย ! เซา ! ห้ามเฮ็ดฮ้ายเจ้ารัชทายาท"
       โพนโฮงตกใจ มีอาการงง ลดมือที่เงื้ออยู่ลงทันทีพลางดึงผ้าที่ปิดหน้าออกเพื่อจ้องชัชวีร์ให้ถนัด
       "เจ้ารัชทายาท"
       ทับทิมเพิ่งได้สติโผเผลุกขึ้นยืน และเพิ่งเห็นหน้าโพนโฮง
       "ไอ้โพนโฮง"
       โพนโฮงหันขวับไปเพิ่งเห็นว่าเป็นทับทิม
       "บักทับทิม"
       "เจ้ากำลังเฮ็ดอะหยัง อยากถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรบ่ เป็นหยังคือกล้าแตะต้องเจ้ารังสิมันตุ์ เจ้ารัชทายาทของเฮา"
       "เจ้ารัชทายาท ! เพิ่นเป็นเจ้ารัชทายาทอีหลี"
       รัชชานนท์ ชัชวีร์ สร้อยและจ่อยโล่งใจไปได้ โดยเฉพาะจ่อยโล่งใจสุดๆ
       
       ในตึกกองกำลัง เวียงภูคำ โพนโฮงคุกเข่าลงต่อหน้าชัชวีร์ ทหารของโพนโฮงต่างคุกเข่าตามเป็นแถวๆ
       "ยกโทษให้หมู่เฮา..เอ๊ย...พวกเกล้ากระหม่อมด้วยเถอะ พระเจ้าข้า เกล้ากระหม่อมสมควรตาย สมควรตายอีหลี"
       รัชชานนท์ สร้อย จ่อยและทับทิมมองโพนโฮงอย่างไม่ถือโทษ แต่แอบสะใจเล็กน้อย
       "ลุกขึ้นมาเถอะ โพนโฮง คนที่ไม่รู้ย่อมไม่ผิด เอาเป็นว่า ฉันยกโทษให้ ลุกขึ้นมาให้หมดทุกคน เรามีงานสำคัญรออยู่ เราต้องรีบไปช่วยเจ้าหลวงให้เร็วที่สุด"
       โพนโฮงรีบลุกขึ้น พร้อมๆกับทหารคนอื่นๆที่กล้าลุกขึ้นยืนตาม
       "เจ้าหลวงถูกจับอยู่ในคุกใต้ดินอย่างบ่ต้องสงสัย จังได๋ไอ้เซกองกะต้องให้เจ้าหลวงอยู่ใกล้ตัวไว้ มันได้ข่าวว่า เจ้ารัชทายาทลอบกลับเข้ามาเวียงภูคำ มันกะเลยดิ้นพล่านหาทางแต่งตั้งเจ้าหลวงองค์ใหม่โดยเร็ว"
       "มันรู้เรื่องเจ้ารัชทายาทได้ยังไง" รัชชานนท์บอก
       "มีคนแจ้งข่าวเฮื่องเจ้ารัชทายาทไปทางฑูตเวียงภูคำประจำประเทศไทย ข้อยกะนึกว่าเจ้ารัชทายาทสิมาทางด่านตรวจคนเข้าเมือง กะเลยให้คนไปดักพาตัวมาก่อนที่คนของไอ้เซกองไปฮอด แต่บ่คึดว่า เจ้ารัชทายาทสิเข้ามาทางชายแดนที่เป็นป่าเป็นเขา"
       "ไผสิโง่เข้ามาทางด่านเล่า คนของศัตรูเต็มไปเหมิด"
       "แล้วเจ้ารัชทายาทของเฮากะเป็นนายทหารที่แข็งแกร่งอดทน ต่อให้ต้องเดินป่าข้ามภูเขาเป็นลูกๆ เพิ่นกะบ่ย่าน" สร้อยว่า
       "แล้วนายคิดว่าพวกเราเป็นใคร ถึงได้จับตัวมา"
       "ข้อยกะคึดว่า พวกเจ้าเป็นทหารรับจ้างที่ไอ้เซกองจ้างมาจากฝั่งไทย ข้อยต้องคอยส่งคนไปดักจับไว้เพื่อตัดกำลังพวกศัตรู ตอนนี้พอฮู้ว่าเจ้าหลวงยังมีชีวิตอยู่ ทุกคนกะหันมาร่วมมือร่วมใจกัน ทั้งทหารและตำรวจกว่าทั่วประเทศลุกฮือกันต่อต้านไอ้เซกอง สถานที่ราชการสำคัญๆเฮากะยึดคืนได้เกือบเหมิดแล้ว คุณชายท่านฑูตแนะนำว่า เป้าหมายสำคัญต่อไปคือ กรมโฆษณาการ เฮาสิได้ปิดกระบอกเสียงของไอ้เซกองมัน"
       "เดี๋ยวๆนะ คุณชายท่านฑูตคนไหน" รัชชานนท์ถาม
       "กะคุณชายที่ข้อยจับตัวมา บ่แม่น... คุณชายที่ข้อยซ่วยพาตัวออกมาจากด่านก่อนที่สิถูกพวกไอ้เซกองจับตัว พวกคุณชายจุฑาเทพ เจ้าบ่ฮู้จักดอก อ้อ ! ฝ่าพระบาท คุณชายคนโตเพิ่นให้มากราบทูลว่า เพิ่นกับน้องๆสิไปเฮ็ดตามแผนที่วางไว้ ฝ่าพระบาทบ่ต้องเป็นห่วง ไปซ่วยเจ้าหลวงได้โลด" โพนโฮงบอก
       "นี่บักโพนโฮง คุณชายที่นายพูดถึงยังไม่ได้เป็นท่านฑูต เขายังเป็นเลขานุการโทประจำอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์"
       "บ่ใช่เวลาที่สิมาเถียงเฮื่องนี้เด้อ คุณชายเล็ก" ทับทิมบอก
       "ถ้าอย่างนั้นเราต้องรีบลงมือแล้ว บักโพนโฮง เราจะต้องเข้าไปในวังพูคำวงศ์ในวันนี้ คุณชายเล็กคนนี้จำแบบแปลนวังได้หมดแล้ว"
       "จำได้กะบ่มีประโยชน์ เฮาต้องมีแผนการที่รัดกุมก่อน เกล้ากระหม่อมมีแผนที่สิเสนอฝ่าพระบาท พระเจ้าข้า"
       ทับทิมจ้องโพนโฮง
       "บ่ได้ !"
       ทับทิมรู้ว่า แผนของโพนโฮงเป็นยังไง เพราะทับทิมเป็นสายข่าวให้พ่อใหญ่ รู้จักที่ทางในเวียงภูคำ และรู้จักโพนโฮงและมีเวลาช่วงหนึ่งที่อยู่ที่ค่ายกองกำลัง จึงพอรู้แผนจากโพนโฮงในตอนนั้น
       ทับทิมสำทับกับรัชชานนท์
       "บ่ได้อีหลี"
       
       รัชชานนท์มองทับทิมอย่างสงสัย แล้วหันไปมองสร้อยตามสายตาของทับทิมแต่ยังไม่เข้าใจ
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 11
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 10
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 9
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 196 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 186 คน
95 %
ไม่เห็นด้วย 10 คน
5 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | ASTV ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2015