หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายรัชชานนท์

สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
6 มิถุนายน 2556 08:57 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
        สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน (ต่อ)
       
       ณ ห้องโถงใหญ่ พ่อใหญ่นิ่งคิด ไม่อยากเชื่อว่าเจ้ารังสิมันตุ์กลับคืนสู่เวียงภูคำแล้ว เซกองเดินวนเวียนเหมือนคนบ้า แทบทึ้งหัวตัวเองด้วยความมึนงง แก้ไขหรือทำอะไรไม่ถูก
       
       "เจ้ารังสิมันตุ์...บ่จริง...ข้อยบ่เซื่อ ลูกชายของเจ้ากลับมาทวงบัลลังก์คืนอีหลีบ่ มันอยู่ไส มันยึดบัลลังก์ของข้อยไปได้จังได๋ ไอ้แก่! ไอ้รังสิมันตุ์ มันอยู่ไส! ถ้าบ่บอก กูสิยิงมึงทิ้งเดี๋ยวนี้"
       เซกองถือปืนจ่อไปที่พ่อใหญ่แล้วโบกปืนไปมาเหมือนคนบ้า
       "มันอยู่ไส บอกมา"
       เซกองเตรียมจะเหนี่ยวไกปืนยิงพ่อใหญ่ ชัชวีร์ยิงพุ่งไปที่มือของเซกองจนปืนหลุดกระเด็น เซกองร้องโอ๊ยกุมมือที่เลือดไหลอาบ ชัชวีร์ก้าวเข้ามา ทับทิมเดินตามหลังมาพร้อมกับจ่อปืนใส่ทหารคนที่ 9 เพียงคนเดียวที่มีปืน ทหารคนที่ 7และทหารคนที่ 8 ยกมือขึ้นยอมแพ้ถอยหลังหนีไปในทันที
       วีระวงส์ขี้ขลาดค่อยๆลัดเลาะเอาตัวแนบฝาผนังแล้วแอบหลบหนีออกไปทันทีเหมือนกัน
       "ฉันอยู่นี่ ฉันนี่แหละเจ้ารังสิมันตุ์ !"
       ทหารเวียงภูคำสามคนที่อยู่ด้วยคุกเข่าลงอย่างศิโรราบและยอมรับ คนที่มีปืนก็วางปืนลง
       ทับทิมพยักหน้าให้เป็นการส่งสัญญาณ ทหารทั้งสามหลบออกไป พ่อใหญ่หันไปมองชัชวีร์อย่างดีใจ เรื่องที่เคยแวบๆสังหรณ์เมื่อก่อนเป็นจริงขึ้นมาได้!!
       "คุณชัชวีร์เป็นลูกชายของพ่อใหญ่...บ่ใช่สิ...เป็นพระโอรสของฝ่าพระบาทพระเจ้าข้า" ทับทิมทูลรายงาน
       พ่อใหญ่กับชัชวีร์มองหน้ากันนิ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างมันอื้ออึงจนพูดไม่ออกด้วยกันทั้งคู่ เซกองตั้งสติได้วิ่งไปตรงเข้าเล่นงาน แต่ถูกชัชวีร์ซัดอีกสองสามหมัดจนเซล้มหมอบแทบเท้าของพ่อใหญ่แล้วหมดสติไปอย่างหมดสภาพ
       รัชชานนท์กับสร้อยรีบเร่งเข้ามา สร้อยวิ่งไปกอดพ่อใหญ่ไว้แน่นอย่างเป็นห่วงและโล่งใจเมื่อเห็นพ่อใหญ่ปลอดภัย
       "พ่อใหญ่ !"
       พลันสร้อยก็ชะงัก...
       "พ่อใหญ่เป็นเจ้าหลวงอีหลีบ่ !? พ่อใหญ่เป็นเจ้าหลวงได้จังได๋ เป็นหยังมันเป็นจังซี้ไปได้"
       "บ่ฮู้คือกัน เกิดมาพ่อกะมีคนเอิ้นว่าเจ้ารัชทายาท บัดใหญ่ขึ้นกะมีคนเปลี่ยนมาเอิ้นว่าเจ้าหลวง เจ้าคงต้องไปถามปู่เจ้าแล้วล่ะมั้ง"
       "พ่อใหญ่แล้วเป็นหยังบ่บอกข้อยว่า พ่อใหญ่เป็นเจ้าหลวง"
       "เจ้ากะฮู้แล้วตอนนี้ มันสิแตกต่างกันหม่องไหนล่ะ บ่ว่าจังได๋ พ่อกะเป็นพ่อใหญ่ของเจ้า พูดจากันคือเก่า"
       พ่อใหญ่พูดกับชัชวีร์ที่ยังท่าทางอึกอักอยู่
       "เอิ้นเฮาว่าพ่อใหญ่ คือน้องสาวเจ้า"
       "ครับ พ่อใหญ่"
       "น้องสาวของเจ้า..เจ้าสร้อยฟ้า..เจ้าหญิงเวียงภูคำ"
       รัชชานนท์ได้ยินคำว่า”เจ้าหญิง”ก็ค่อยๆถอยออกไปอย่างเงียบๆ
       
       หลังจากที่ทุกคนช่วยเจ้าหลวงออกมาได้และจัดการกับเซกองได้สำเร็จ อนุพันธ์ได้เดินมาล่ำลาและวางดอกไม้ให้เจ้าส่องดาวเป็นครั้งสุดท้าย
       "ส่องดาว...เธอกำลังจะได้กลับบ้านแล้ว"
       
       อนุพันธ์แตะป้ายหินสลักหน้าหลุมศพเจ้าส่องดาวอย่างแผ่วเบา และยืนโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่ที่หลุมฝังศพนั้น

สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
        โพนโฮงกับทับทิมประกบเซกองที่ถูกใส่โซ่ตรวนซ้ายขวาเพื่อพาตัวจากห้องโถงไปที่ระเบียงของตึก เซกองถูกพาตัวผ่านหน้าชัชวีร์และสร้อยฟ้า พ่อใหญ่เตือน
       
       "เจ้าสร้อย"
       พ่อใหญ่ยังไม่ทันพูดต่อให้จบ สร้อยฟ้าก็ชกเปรี้ยงที่หน้าเซกองอย่างแรง พ่อใหญ่ได้แต่ส่ายหน้า
       ที่ระเบียง เซกองถูกจับให้มายืนอยู่จุดที่เคยยืนมองประชาชนถูกยิงตาย ทับทิมกับโพนโฮงควบคุมตัวอยู่ โพนโฮงพูดใส่ไมค์เสียงดังก้อง
       "เฮากำจัดกบฎของแผ่นดินได้แล้ว"
       ชาวเวียงภูคำนับร้อย นับพันโห่ร้องส่งเสียงดีใจ เซกองหมดแรงทรุดลงคุกเข่าก้มหน้า
       พ่อใหญ่นั่งอยู่ที่โถงมองเซกองที่เหมือนซากอะไรบางอย่าง ชัชวีร์กับสร้อยฟ้าอยู่ด้วย
       "เฮาสิเฮ็ดจังได๋กับไอ้เซกองดี พ่อใหญ่ จับมันตัดหัวเสียบประจานดีบ่" สร้อยฟ้าว่า
       "บ่ดี บ้านเมืองเฮามีขื่อมีแป บ่ใช่บ้านป่าเมืองเถื่อน"
       "เราควรจัดการตามกฎหมายครับ พ่อใหญ่ กฎหมายของเวียงภูคำมีการลงโทษที่เด็ดขาด เซกองต้องได้รับการลงโทษที่สาสมแน่"
       ไกสอนกับจ่อยเดินเข้ามา ไกสอนก้มหัวคำนับพ่อใหญ่ ชัชวีร์ และสร้อยฟ้า
       "บ่ต้องเฮ็ดจังซี้ดอก ลุงไกสอน"
       สร้อยหันมาพูดกับบักจ่อย
       "แต่เจ้าต้อง ! ตอนนี้ข้อยเป็นเจ้าสร้อยฟ้าแล้ว เป็นเจ้าหญิงเวียงภูคำ ฮู้แล้วบ่"
       "ฮู้แล้ว ! พระเจ้าข้า"
       จ่อยก้มโค้งให้อย่างเงอะงะให้สร้อยฟ้า
       สร้อยเดินไปตบไหล่จ่อยที่ทำหน้าจืด วางตัวไม่ถูก ทำให้สร้อยหัวเราะขำ
       "ข้อยล้อเล่นน่า แต่จังได๋ข้อยกะบ่เป็นอีสร้อยแล้วเด้อ พ่อใหญ่ ข้อยเป็นลูก
       สาวเจ้าหลวง เป็นน้องสาวเจ้ารังสิมันตุ์ แม่ข้อยกะต้องเป็น..."
       "เจ้านางส่องดาว...คือเจ้าแม่ของเรา" ชัชวีร์บอก
       "แม่นแล้ว...แม่ของเจ้าสองคน แม่ที่ประเสริฐที่สุดในโลก มีชื่อว่า เจ้านาง
       ส่องดาว พวกเจ้าไปฮับแม่กลับมาบ้านได้แล้ว"
       สร้อยฟ้ากับชัชวีร์มองหน้า เมื่อได้รับคำสั่งจากพ่อใหญ่
       
       เช้าวันใหม่ ที่สุสานเจ้าส่องดาว สร้อยฟ้าและชัชวีร์ในชุดเวียงภูคำระดับสูง แต่เรียบง่าย เดินตรงเข้ามาที่หลุมฝังศพส่องดาว
       สร้อยฟ้ากับชัชวีร์คุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพส่องดาว ทั้งสองก้มลงกราบพระมารดา
       ชัชวีร์ลุกขึ้นยืน แต่สร้อยฟ้ายังหมอบกระแตอยู่ที่หน้าหลุมฝังศพพลางสะอึกสะอื้นไม่หยุด
       "แม่...แม่ของสร้อย"
       "เจ้าสร้อย"
       ชัชวีร์ประคองสร้อยฟ้าให้ลุกขึ้น ทั้งสองยืนมองหลุมฝังศพของแม่อย่างเศร้าโศก ชัชวีร์เช็ดน้ำตาปลอบใจน้องสาว
       "เจ้า..เจ้าพี่จำเจ้าแม่ได้บ้างหรือเปล่า"
       ชัชวีร์หยิบรูปเจ้าส่องดาวที่หลุดรอดจากกองไฟที่ถูกดารณีนุชเผามาให้สร้อยฟ้าดู
       "นี่ยังไง แม่ของเรา"
       "แม่งามหลาย...งามกว่าแม่หญิงทุกคนในโลกนี้"
       "เจ้าแม่งามทั้งกายงามทั้งใจ เสียดายจริงๆที่พี่ไม่มีภาพความทรงจำของแม่หลงเหลืออยู่เลย สงครามที่โหดร้ายทำลายทุกอย่างจนหมดสิ้น แผ่นดินของเราต้องพังพินาศ ครอบครัวต้องแตกกระสานซ่านกระเซ็น ไม่รู้ว่ามีกี่ชีวิตที่ต้องมาสังเวยให้ไอ้เซกอง ไอ้เผด็จการขายชาติเพียงคนเดียว"
       "แต่มันก็ได้ผลของกรรมไปแล้ว คนอย่างไอ้เซกองตายไปอย่างไร้ความหมาย แต่เราจะต้องไม่ให้ชาวเวียงภูคำลืมคุณงามความดีของเจ้าแม่ที่มีต่อแผ่นดินเวียงภูคำ เราทุกคนจะระลึกถึงพระคุณของพระองค์ตลอดไป...เจ้าแม่คะ ลูกมาพาเจ้าแม่กลับไปด้วยกัน"
       "เราจะกลับเวียงภูคำกัน..กลับไปแผ่นดินบ้านเกิดของเรา"
       อนุพันธ์เดินมาหยุดที่เนินเขา มองลงมาที่ชัชวีร์และสร้อย อนุพันธ์ได้เห็นชัชวีร์ในชุดเจ้าชายเวียงภูคำก็เต็มตื้นอย่างปลื้มใจ
       "ในที่สุด...หน้าที่ของพ่อจบลงแล้ว"
       
       อนุพันธ์เดินออกไป ขณะที่สร้อยฟ้ากับชัชวีร์ยังยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของเจ้าส่องดาว

สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
        เช้าวันใหม่ สร้อยฟ้า ชัชวีร์และพ่อใหญ่ยืนอยู่ทางออกของวังพูคำวงศ์เพื่อส่งคุณชายทั้งสี่ ... ธราธร ปวรรุจ พุฒิภัทร และรณพีร์เดินออกไปจากวังพูคำ
       
       "เฮาขอขอบใจคุณชายทุกท่านที่ได้ช่วยลูกชายของเฮากอบกู้เวียงภูคำกลับมา คุณชายเป็นกำลังสำคัญที่ช่วยนำความสงบสุขกลับคืนมาสู่ชาวเวียงภูคำ เฮาอยากให้คุณชายเห็นเวียงภูคำเป็นบ้านอีกหลังนึง ขอให้มาแวะเยี่ยมเยียนกันได้ทุกเมื่อ เฮาถือว่า พูคำวงศ์กับจุฑาเทพ เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว"
       ธราธร ปวรรุจ พุฒิภัทร และรณพีร์หันมามองพ่อใหญ่กับชัชวีร์ คุณชายทั้งสี่ก้มคำนับถวายความเคารพอย่างจริงใจ
       
       ฝ่ายรัชชานนท์ยืนอยู่คนเดียวบนระเบียงชั้นล่าง มองออกไปที่สวนสวย ชัชวีร์กับสร้อยฟ้าเดินกลับมาจากส่งพวกธราธร มีข้าราชบริพารเดินตามาหลัง
       รัชชานนท์ยืนมองความเปลี่ยนแปลงของสร้อยฟ้าที่อยู่ในชุดเจ้าหญิงเวียงภูคำที่ยังไม่เต็มยศ แต่ไม่ใช่สร้อยคนเดิม สร้อยฟ้าหันมองซ้ายมองขวาด้วยรู้สึกว่า มีคนมองมา รัชชานนท์รีบหลบวูบโดยไม่รู้ตัวว่าทำไม
       "เจ้าสร้อยฟ้า...เจ้าหญิงเวียงภูคำ"
       ชัชวีร์กับสร้อยฟ้าเดินหายเข้าไปในตึกของวัง แฮรี่กับแม่เฒ่าเดินเข้ามาอีกทาง
       แฮรี่จับมือรัชชานนท์
       "คุณชายรัชชานนท์ ท่านไกสอนไม่เคยเชื่อคำทำนายของแม่เฒ่า แต่คนตะวันตกอย่างผมกลับเชื่อยิ่งกว่า แล้วคุณชายก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า คุณชายคือมงกุฎแห่งเทพจริงๆ"
       แม่เฒ่า บอก
       "ถ้าเฮาบ่มีคุณชายจุฑาเทพ เฮากะบ่มีมื้อนี้"
       "ผมคิดว่า จุฑาเทพทุกคนก็คือ มงกุฎแห่งเทพในคำทำนายของแม่เฒ่าล่ะครับ นี่พวกพี่ๆและน้องชายของผมต้องรีบกลับไปทำงานตามหน้าที่ ก็เลยเหลือผมคนเดียวเป็นตัวแทนเข้าร่วมพิธีบรมราชาภิเษกพรุ่งนี้"
       รัชชานนท์ยิ้มขื่นๆ อย่างขมใจบอกไม่ถูก แล้วจะเดินออกไปแล้วต้องชะงักหยุด เสียงแม่เฒ่าทักขึ้น
       "คุณชายรัชชานนท์ คุณชายเป็นมงกุฎแห่งเทพเพียงผู้เดียว"
       รัชชานนท์หันกลับมายืนฟังแม่เฒ่าอย่างนิ่งสงบ แต่ภายในใจสับสนคิดไม่ตก
       "คุณชายกำลังหลงทางอยู่เด้อ หาทางออกให้เจอ ฝ่าหมอกเมฆในหัวใจของคุณชายให้ได้ อย่าเฮ็ดอะหยังที่สิเฮ็ดให้โตเองเสียใจทีหลัง ใช้แต่ตาสิมองเห็นอะหยังกั๋น”
       รัชชานนท์หันกลับไปเดินทางเดิม ยังไม่เห็นทางออกเช่นเดิม
       
       เรือนหม่อม วังจุฑาเทพ เช้าวันใหม่ หม่อมเอียดโล่งใจเป็นอันมาก มองธราธร ปวรรุจและพุฒิภัทรที่กลับมาอย่างปลอดภัย ย่าอ่อนกอดรณพีร์แน่น กอดแล้วกอดอีกเพื่อเรียกขวัญกลับมา
       "ย่าขอสั่งห้าม ! ห้ามหลานๆทุกคนทำตัวกล้าบ้าบิ่นอย่างนี้อีก ห้ามเด็ดขาด ไม่ใช่เรื่องของชาติบ้านเมืองของเราซักหน่อย ไปสู้รบตบมือกับพวกทหารได้ยังไง เรารู้เรื่องการรบการศึกกับเขาซะที่ไหน" ย่าอ่อนบอก
       "ย่าอ่อนครับ ผมครับ ผมเป็นทหารที่ผ่านการฝึกรบมาแล้ว"
       "ส่วนพวกผมก็เคยลุยกับพวกทหารเวียงตอนอยู่ป่ามาแล้ว ชายรุจ...ก็ใช้ความสามารถด้านการฑูตด้วยการเจรจาต่อรอง พวกเราถึงผ่านพ้นทุกอย่างมาด้วยดี" ปวรรุจบอก
       "ดีเกินคาดเลยล่ะครับ เราช่วยกอบกู้ประเทศที่อยู่ใต้อำนาจของเผด็จการมานับสิบปี เราไม่ได้ช่วยแต่เจ้ารังสิมันตุ์นะครับ เราช่วยชาวเวียงภูคำทั้งประเทศเลยนะครับ"
       ปวรรุจเห็นหม่อมเอียดที่ดีใจก็โล่งใจ แต่ยังทำฟอร์มนั่งนิ่งอยู่ ปวรรุจเข้าไปกราบที่ไหล่หม่อมเอียด
       "ผมขอเป็นตัวแทนของทุกคน กราบขอโทษหม่อมย่าแล้วก็ย่าอ่อนนะครับ ที่ทำให้เป็นห่วง ผมเป็นคนบอกทุกคนเองว่า อย่าเพิ่งบอกเหตุผลที่ไปเวียงภูคำให้หม่อมย่ารู้ มันเป็นเรื่องของความปลอดภัยน่ะครับ"
       รณพีร์หลุดปาก
       "ขนาดเราระวังตัวขนาดนี้ ตอนไปถึงเวียงภูคำยังเฉียดฉิวเกือบถูกพวกเซกองจับตัวไป มีคนตั้งใจส่งข่าว.."
       รณพีร์ชะงัก เมื่อเห็นสายตาพี่ๆมองดุมา หม่อมเอียดชะงัก ฟังรับข้อมูลตรงนี้อย่างสนใจ จันทาเดินมาหยุดฟังก็ชะงักเมื่อยินชื่อชัชวีร์
       "ย่าเข้าใจ ชัชวีร์เป็นเพื่อนรักของชายพีร์ เพื่อนเดือดร้อนก็ต้องช่วยเหลือกัน ถ้าหากคุณชายอนุพันธ์รับรู้เรื่องนี้ด้วย ย่าก็เชื่อว่า ทุกคนตัดสินใจไม่ผิดที่ไปในครั้งนี้ เรียกว่าทำความดีครั้งยิ่งใหญ่เลยล่ะ"
       "เราต้องเรียกพระองค์ว่า เจ้าหลวงรังสิมันตุ์แล้วนะคะ คุณพี่ วันนี้แล้วไม่ใช่เหรอที่มีพิธีบรมราชาภิเษกน่ะ ไม่อยากเชื่อเลยว่า ชัชวีร์จะกลายเป็นเจ้าผู้ครองแผ่นดินไปได้" ย่าอ่อนว่า
       จันทารู้สึกเจ็บแปลบเสียใจจนต้องถอยออกไปทำใจ
       "ยังมีเรื่องที่ไม่น่าเชื่ออีกเรื่องครับ...เรื่องของสร้อยฟ้า"
       รณพีร์รีบขัด
       "ผมว่า...เรารอให้เจ้าตัวมาเล่าเองดีกว่านะครับ เรื่องที่เกินคาดเหลือเชื่ออย่างนี้ ถ้ารู้ก่อนก็ไม่ตื่นเต้นน่ะซิครับ จริงมั้ยล่ะครับ"
       รณพีร์มองพี่ๆ เป็นเชิงขอร้องให้ปิดเรื่องสร้อยฟ้าไปก่อน
       
       หม่อมเอียดกับย่าอ่อนมองอย่างสงสัย เรื่องอะไรกัน! 

สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
        เช้าวันเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศพิธีบรมราชาภิเษกของเจ้ารังสิมันตุ์ พ่อใหญ่นั่งอยู่ที่บัลลังก์เจ้าหลวง ชัชวีร์ในชุดเจ้าหลวงก้าวเดินช้าๆ มาตามทางเดินกลางห้องโถงใหญ่ ตามด้วยคนอื่นๆ พร้อมเพียง
       
       เริ่มด้วยสร้อยสวยสง่าในชุดเจ้าหญิงเต็มยศ จ่อยหล่อล่ำในชุดทหารยศ ร.ต. ไกสอน ในชุดทหารพลเอก แฮรี่ แม่เฒ่า ทับทิมในชุดทหารยศร.อ. รวมทั้งนายทหารและข้าราชการเต็มงาน
       ทุกคนอยู่กันพร้อมพรั่งชื่นมื่น แต่ยังมองไม่เห็นรัชชานนท์
       สร้อยชะเง้อมองแล้วเห็นรัชชานนท์ยืนอยู่ด้านหลังกับพวกเหล่าทหารและข้าราชการ
       จ่อยกับทับทิมยืนเยื้องหลังของสร้อยฟ้า จ่อยชะเง้อมองไปที่รัชชานนท์อีกคน
       "เป็นหยังคุณชายถึงไปยืนอยู่หม่องพู้น"
       "บ่ฮู้"
       ไกสอนมองรัชชานนท์ยืนอยู่ไกลออกไปอย่างพอใจ พิธีแต่งตั้งเจ้าหลวงเป็นไปอย่างเรียบง่าย พ่อใหญ่ส่งมอบแหวนเจ้าหลวงให้กับชัชวีร์
       ชัชวีร์รับแหวนมาสวม พ่อใหญ่ขยับตัวลุกจากบัลลังก์ ชัชวีร์แตะแขนเป็นเชิงห้าม
       ชัชวีร์ยืนอยู่ข้างพ่อใหญ่ที่ยังคงนั่งอยู่เป็นเหมือนเสาหลักของแผ่นดิน
       รัชชานนท์เห็นสร้อยฟ้าในชุดเจ้าหญิงเวียงภูคำเต็มยศ ตอกย้ำให้เห็นว่าสูงส่งเพียงไหน
       
       ท่ามกลางบรรยากาศของเวียงภูคำที่เป็นอาณาจักรเล็กๆที่สุขสงบ อนุพันธ์ยืนอยู่บนเนินเขาเวียงภูคำมองไปลงเป็นสุสานที่ฝังเจ้าส่องดาว พ่อใหญ่เดินมาคนเดียวมายืนข้างอนุพันธ์ อนุพันธ์รีบโค้งคำนับอย่างเคารพสูงสุด
       "เจ้าหลวง...ใต้ฝ่าพระบาท"
       "อดีต..อดีตเจ้าหลวงต่างหากล่ะครับ คุณชาย ผมปลดระวางตัวเองแล้ว ตอนนี้ผมเป็นได้แค่พ่อใหญ่ล่ะครับ คุณชายน่าจะเข้าไปร่วมพิธีด้วย"
       "เกล้ากระหม่อม"
       พ่อใหญ่กระแอมเสียงขัดคอ
       "ผมขอชื่นชมพระบารมีอยู่ห่างๆ อย่างนี้จะดีกว่าครับ แล้วอีกอย่างผมอยากจะดูอาณาจักรเวียงภูคำให้เต็มตาซักครั้งในชีวิต"
       "คุณคงอยากเห็นแผ่นดินบ้านเกิดของส่องดาวมานานแล้ว ผมเองก็อยากไปเห็นกรุงเทพฯซักครั้งในชีวิตเหมือนกัน ช่วงชีวิตที่ส่องดาวอยู่ที่นั่น เป็นช่วงชีวิตที่เธอไม่เคยลืม...ผมต้องขอบคุณคุณชาย ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชาย... ส่องดาวคงไม่ได้กลับบ้าน และต้องขอบคุณ เป็นอย่างยิ่งที่คุณชายเลี้ยงลูกของเราได้ดีเหลือเกิน"
       "ผมยินดีและเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ ผมไม่รู้เหมือนกัน ถ้าเจ้าหลวงรังสิมันตุ์ไม่เข้ามาอยู่ในชีวิตผม ผมจะเป็นยังไง..ชีวิตผมไม่มีความสุข...แต่ก็ยังมีความหวังก็เพราะมีเจ้าหลวง"
       "ตอนนี้ความหวังก็บรรลุผลแล้ว ส่วนเรื่องความสุข...ขอเพียงรักษาแผ่นดินบ้านเกิดของเราไว้...มีผู้ปกครองแผ่นดินโดยธรรม เราทุกคนก็จะได้อยู่เป็นสุขทุกลมหายใจ"
       พ่อใหญ่กับอนุพันธ์มองไปเบื้องหน้า... แผ่นฟ้ากว้าง ภูเขาสูงตระหง่าน ป่าเขียวในบรรยากาศอบอวลไปด้วยสุขที่สงบ
       
       สองผู้ที่เคยยิ่งใหญ่เหลือเพียงสองคนตัวเล็กๆในโลกกว้าง
       
       อ่านต่อหน้า 4

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 11
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 10
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 9
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 196 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 186 คน
95 %
ไม่เห็นด้วย 10 คน
5 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | ASTV ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2015