หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สาปพระเพ็ง

สาปพระเพ็ง ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 1 กันยายน 2556 10:49 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 7
        สาปพระเพ็ง ตอนที่ 7 
       

       ทางเดินไปน้ำตกในป่า รกเรื้อไปด้วยกิ่งไม้ และเถาวัลย์ ปันแสงเดินด้วยท่าทีเยือกเย็น รอยยิ้มฉาบอยู่บนใบหน้า ติสสาเดินตามด้วยใจร้อนรนราวไฟเผาผลาญ
       
       มรันมาดึงมือเจ้าแสงมินลงมาที่กลางน้ำ ละอองน้ำกระเด็นโดนใบหน้าเธอ แสงมินเลื่อนมือไปเช็ดให้เบาๆ อย่างทะนุถนอมและประคองใบหน้าไว้ เธอเลื่อนมือปลดผ้าคลุมไหล่ของตัวเองออกจนเผยผิวนวลขาวเนียน
       ปันแสงเดินนำติสสามาหยุดลง เขาตะลึงกับภาพที่คนรักปลดผ้าคลุมไหล่ทิ้งลงน้ำ ขยับเข้าใกล้เจ้าแสงมิน ปันแสงที่มองภาพเดียวกันด้วยรอยยิ้ม
       มรันมาเลื่อนมือไปปลดเสื้อคลุมของเจ้าแสงมินออกอย่างง่ายดาย ติสสามองอึ้ง ตะลึงเหมือนโดนสาป ปันแสงยิ้ม เอ่ยคำเน้นกรีดแผลลงบนหัวใจของแม่ทัพหนุ่ม
       "นี่สินะความรัก ความเสน่หา ที่มรันมาเต็มใจมอบให้... ชายคนรักที่แท้จริง"
       มรันมาวางมือไล้ลงบนอกเปล่าเปลือยของเจ้าแสงมิน
       "ข้าได้ยินเสียงหัวใจท่าน"
       "ไปกับข้านะ มรันมา ไปเป็นดวงใจของข้า ไปเป็นเจ้านางแห่งเมืองสีมิน"
       "ข้ารักท่าน ข้าจะไปอยู่กับท่าน เจ้าแสงมิน"
       เจ้าแสงมินดึงร่างมรันมาที่แนบกายเบียดเข้าหา แล้วก้มลงจูบอย่างดื่มด่ำ น้ำตกไหลแรง ละอองน้ำพร่างพรายเหมือนม่านหลังอันสวยงาม
       ติสสาราวคนที่ถูกกระชากหัวใจออกจากร่าง น้ำตาคลอ ปันแสงสุขสมใจกับแผนเหยียบย่ำหัวใจติสสาให้แหลกละเอียด ไม่เหลือชิ้นดี
       บริเวณสวนดอกไม้ตำหนัก เจ้านางอินยายืนเด่น ยิ้มอาบไปทั้งใบหน้า
        "เมื่อหัวใจถูกเหยียบย่ำ เจ้าจะต้องคลานกลับมาสู่อ้อมอกข้า"
        "จริงที่สุด แม่ทัพติสสาต้องมาสยบแทบเท้าเจ้านางคนเดียว" อุตลาว่า
        อินยาฟังแล้วยิ่งยิ้มหัวใจพองโต
       
        ติสสาที่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเจ็บปวดสุดทน จึงพุ่งตัวเข้าไป ปันแสงคว้าร่างไม่ทัน
        "น้องน้อย"
        แสงมินยิ้มเยาะ สมเพช มรันมาเห็นสีหน้าโกรธของติสสา ก็ทำจริตตกใจ เบียดร่างชิดแสงมิน
        "เจ้าแสงมิน ช่วยข้าด้วย อย่าให้คนบ้ามันเข้ามาทำร้ายข้า"
        แสงมินกอดรัดร่างมรันมาไว้แน่น
        "น้องน้อย พวกมันทำอะไรน้องน้อย"
        "หยุดเพ้อเจ้อน่ารำคาญ ไป ไปให้พ้นหน้าข้าสักที"
        "น้องน้อย พี่ชายรักน้องน้อย"
        "แต่ข้าเกลียดเจ้ารู้ไว้ด้วย ดวงใจข้าเกิดมาเพื่อเจ้าแสงมิน ร่างกายข้าจะมีเจ้าแสงมินเป็นเจ้าของ เพราะข้ารักเจ้าแสงมินคนเดียว"
        "ไม่จริง น้องน้อยสัญญาว่าหัวใจรักจะเป็นของพี่ชายคนเดียว"
        ติสสาพุ่งจะเข้าไป ปันแสงรั้งร่างไว้
        "ปล่อยข้า ปล่อย... ข้าจะฆ่าแก ไอ้เจ้าแสงมิน"
        "ถ้าข้าตาย มรันมาก็จะตายตามข้าไปด้วย"
        ติสสาดิ้นด้วยแรงมหาศาลเพื่อพุ่งเข้าไปหามรันมา จนปันแสงแทบจะยื้อไม่ไหวต้องเตะเสยเข้าหน้า จนคว่ำไปกลางสายน้ำ ก่อนจะตะเกียกตะกาย ลุยน้ำตามไปอีก ปันแสงตามไปเอากริชจ่อกลางหลัง กรีดลงจนเลือดหยด ปันแสงจิกดึงผมติสสาขึ้นมามองภาพบาดสายตา แล้วพูดกรอกหูให้ติสสาเจ็บช้ำถึงที่สุด
        "ดูซะ ดูแล้วจำไว้ให้ถึงสำนึกสุดท้ายของชีวิต เจ้ามันเป็นได้แค่กรวดทรายไร้ค่าที่มรันมาเลือกเหยียบย่ำ เพื่อก้าวไปสู่อ้อมอกกษัตริย์แสงมิน"
        แสงมินมองเยาะติสสา แล้วหันมาถามมรันมาเสียงอ่อนโยน
        "เจ้าหนาวใช่มั้ย มรันมา ตัวเจ้าสั่น หัวใจเจ้าเต้นแรง"
        "ข้าหนาวเหลือเกิน เจ้าแสงมิน"
        "อยู่ในอ้อมกอดข้าแล้วจะอุ่นไปทั้งตัว"
        "งั้นท่านพาข้าไปจากที่นี่เถอะ"
        แสงมินประคองกอดมรันมาเดินจากไป
        "น้องน้อย น้องน้อย"
        ติสสาร้องเรียก จะเข้าไปรั้งมรันมา ปันแสงถีบซ้ำจนหน้าคว่ำก่อนตามแสงมินออกไป ติสสาเสียใจ
       
        ในเขตพระราชฐานชั้นใน จันทเทวีมองกาหลงที่ลอบมารายงาน
        "เราไม่เชื่อ พี่หญิงจะไปสนิทกับเจ้าแสงมินได้ยังไง พาเราไปตำหนักเจ้านางอินยาเดี๋ยวนี้"
       
        ด้านหน้าตำหนักเจ้านางอินยา จันทเทวีก้าวมาตรงหน้า อุตลาอยู่ตรงข้ามข้าหลวงของจันทเทวี อีกด้านกาหลงแอบหลบมองอยู่
        "ข้ารู้ว่าพวกท่านกำลังแยกพี่หญิงมรันมากับแม่ทัพติสสา ท่านไม่อยากให้ความรักของพวกเค้าสมหวัง"
        "แม่เจ้าไม่เคยสั่งสอนเหรอ จันทเทวี ว่ากิริยาที่เจ้าทำ มันไม่มีสกุลรุนชาติ" อินยาว่า "แม่ข้าสอนเสมอว่าให้รักษาทั้งกิริยา วาจา และใจให้บริสุทธิ์ ไม่คิดริษยาอาฆาตใคร เพราะมันจะทำให้จิตใจเราต่ำกว่าชาติกำเนิด"
        "จันทเทวี ก้มหัวลงขอโทษข้าเดี๋ยวนี้"
        "ไม่ ข้าไม่เหมือนพี่ปรันมา ข้าอดทนกับคนจิตใจหยาบช้าไม่ได้ และข้าก็จะไม่ขอโทษ"
        อินยาตบหน้าจันทเทวีอย่างแรง
        "ข้ารู้ว่าเด็กขาดพ่อขาดแม่อย่างเจ้า ยากที่จะสั่งสอนให้เติบโตขึ้นมาสง่างามได้สักเสี้ยวเดียวของเจ้าปันแสง อย่าให้ข้าต้องสั่งสอนแทนแม่ของเจ้าที่ตายไปเลย ข้าละอายที่สุดที่ศรีพิสยามีเจ้านางไร้ปัญญาอย่างเจ้า ไสหัวไป"
        จันทเทวีน้ำตาคลอ อุตลามองท้าทายกับข้าหลวงจันทเทวี กาหลงสีหน้าตกใจมาก เจ้านางจันทเทวีถูกตบแล้ววิ่งหันหลังออกไป ข้าหลวงวิ่งตามไป กาหลงรีบหลบหายไปจากตรงนั้น
        อุตลายิ้มเยาะ เจ้านางอินยายิ้มสะใจ

สาปพระเพ็ง ตอนที่ 7
        ติสสาน้ำตาไหลอาบแก้ม ตะโกนก้องระบายความเจ็บช้ำ ก่อนเซทรุดล้มลง สะอื้นไห้อย่างคนสูญสิ้นหัวใจไปแล้ว
       
        ห้องหนึ่งในตำหนักเจ้านางอินยา มรันมาหนาวสั่น เจ้าแสงมินเอาผ้าคลุมไหล่เปล่าเปลือยให้
       เจ้าแสงมินนั่งลงเบียดชิด
        "ยังหนาวอยู่ล่ะสิ ข้าทำให้เจ้าอุ่นขึ้นดีมั้ย"
        แสงมินโอบมรันมาแนบชิด ไล้มือไปที่แผ่นหลังนวลเนียน แสงมินก้มลงจูบมรันมา ปันแสงเดินเข้ามาหยุดมอง
        "มรันมาจะเป็นไข้ ถ้าไม่ได้รับความอบอุ่นจากข้า"
        แสงมินส่งสายตาให้ปันแสงออกไปจากตรงนั้น ปันแสงต้องการทอดเวลาให้แสงมินทำตามแผน จึงพูดเหมือนห่วงใย จริงใจ
        "เจ้านางเป็นห่วง กลัวว่าท่านกับมรันมาจะไม่สบาย"
        เจ้านางอินยาเดินเข้ามา อุตลาที่ถือเสื้อผ้าของแสงมินมาในมือตามหลังมา
        "ให้มรันมาไปแต่งเนื้อแต่งตัวใหม่ ต้อนรับท่านให้ดีกว่านี้เถอะเจ้าแสงมิน ข้าอยากให้เวลาสำราญของท่านซาบซึ้ง ติดตรึงใจที่สุด...ไปอุตลา"
        แสงมินจำต้องถอยห่าง มรันมาลุกขึ้นเดินไปยืนข้างเจ้านางอินยาอย่างเชื่อฟัง อุตลาวางเสื้อผ้าของแสงมิน แล้วเดินนำมรันมาเดินตามออกไป แสงมินที่มองตาม สีหน้าคลั่งจวนเจียนระเบิด
        "โว๊ย พิธีรีตองอะไรนักหนาวะ แต่งเนื้อแต่งตัวทำไมให้เสียเวลาถอด... คลั่งจะบ้าแล้วโว๊ย"
       
        ในห้องอาบน้ำเจ้านางอินยา เวลากลางคืน มรันมาเดินตามอุตลาเข้ามายืนกลางห้องอาบน้ำสวยงาม พออยู่กัน 2 คน อุตลาก็กระแทกเสื้อผ้าวางให้ตรงหน้า
        "วาสนาดีนักนะ แก อยู่ๆก็ได้ผัวหล่อ ผัวรวยซะขนาด"
        มรันมาปรายตามอง
        "ออกไปได้แล้ว"
        "หนอย... นังมรันมา กล้าดีนักนะ ตบให้หายสวยเลยดีมั้ย"
        "หรือจะให้ข้าเรียกทหารของเจ้าแสงมินมาลากเจ้าออกไปเฆี่ยน"
        อุตลาทั้งกลัวและโมโห จำใจต้องเดินสะบัดออกไป มรันมายิ้มสะใจ กาหลงลอบเข้ามา
        "มรันมา เจ้าเป็นอะไรไป เจ้ารักกษัตริย์แสงมินไม่ได้นะ เจ้ารักอยู่กับท่านแม่ทัพติสสา"
        มรันมาฟังแล้วโมโหพุ่งขึ้นมาทันที
        "อย่าเรียกชื่อนี้ให้ข้าได้ยิน"
        "อู๊ย... ผีเข้าสิงไปแล้วแน่ๆ มานี่ ข้าต้องพาเจ้าไปหาแม่ทัพติสสา"
        กาหลงคว้าข้อมือมรันมา แต่มรันมาดิ้นสะบัด เอามือฟาดกาหลงอย่างแรงไม่ยั้ง
        "โอ๊ย โอ๊ย มรันมา ข้าเจ็บ"
        "อุตลา อุตลา"
        อุตลาโผล่กลับเข้ามา มรันมาสั่ง
        "เอานังคนนี้ออกไป มันเป็นคนของติสสา"
        "มรันมา"
        กาหลงตกใจไม่ทันตั้งตัว อุตลาเข้ามากระชากผมกาหลง แล้วตบหน้าซ้ำทั้งแก้มซ้ายแก้มขวา
        "มานี่ ... นังกาหลง นังนกสองหัว ข้าสงสัยอยู่แล้ว มานี่ วันนี้ข้าจะตบให้ตายคามือเลย"
        "ไม่ไป ปล่อยข้า ปล่อย... มรันมาช่วยข้าด้วย มรันมา"
        "เอามันออกไปให้เจ้านางเฆี่ยน"
        กาหลงตะลึง มรันมาแววตาดุ สั่งซ้ำ
        "เอามันไปเฆี่ยนให้ตาย"
        อุตลากรีดหัวเราะ ฉุดกระชากกาหลงที่ทั้งดิ้น ทั้งยื้อออกไปจากห้อง เสียงกาหลงร้องครวญคราง
        "มรันมา เจ้าเป็นอะไรไป ข้าเป็นเพื่อนเจ้านะ มรันมา"
        อุตลากระชากกาหลงพ้นออกไปจากห้องพร้อมเสียงหัวเราะสะใจ มรันมาหันกลับมา ยืนมองตัวเอง ลูบไล้เนื้อตัว
        "ข้าต้องสวยที่สุด... เพื่อเจ้าแสงมิน ที่รักของข้า"
        เสื้อผ้ามรันมาหลุดจากร่าง กองลงบนพื้น
       
        สายน้ำที่ไหลแรงกระทบแสงจันทร์ ส่องประกายสะท้อนไปทั้งผิวน้ำ ติสสาหมดอาลัย ยืนขึ้น ก้าวไปข้างหน้า แต่ละก้าวมีแต่ความทุกข์ที่ต้องเห็นคนรักอยู่ในอ้อมอกชายอื่น เขาก้าวหายไปในม่าน
       
        ห้องอาบน้ำเจ้านางอินยา มรันมาในชุดใหม่ บางเบาสวยงาม แสงมินก้าวเข้ามาในห้อง มองอย่างตื่นตา
        "มรันมา ที่รักของข้า"
        มรันมายื่นมือมาสัมผัส แสงมินกุมมือขึ้นจูบแผ่วเบา ฝ่ายหญิงเขินอาย
        "คืนนี้จะไม่มีใครมาแยกความรักของข้าที่มีต่อเจ้าได้"
        ร่างมรันมาชิดร่างเจ้าแสงมิน ปันแสงที่ก้าวเข้ามา
        "อยู่ที่นี่เองหรือ มรันมา"
        แสงมินมองปันแสงอย่างขัดใจที่มาขัดจังหวะอีกครั้ง
        "อะไรอีกเล่า แผ่นดินถล่ม วังทะลายรึไง เข้ามาขัดข้าอีกแล้ว"
        ปันแสงเอ่ยสั่ง
        "มรันมา ออกไปหยิบเครื่องดื่มมาให้เจ้าแสงมิน"
        มรันมาเดินเยื้องย่างออกไป
        "เจ้าควรจะให้เวลาข้าตามลำพังกับเจ้าสาว" แสงมินบอก
        "ข้าก็อยากจะให้เป็นอย่างนั้น แต่ยังเป็นห่วงเรื่องสำคัญ"
        "มีอะไรอีก"
        "ข้ารู้จักติสสาดี"
        แสงมินมองปันแสงอย่างไม่เชื่อถือนัก
        "คลุ้มคลั่งอย่างติสสามันคงไม่ยอมให้มรันมาหลุดมือไปง่ายๆ ถึงเวลานี้มันบ้าเลือด พอที่จะบุกเข้ามาตัดหัวท่านได้นะ"
        ความหวาดกลัวเข้ามารุมล้อมแสงมินในทันใด
        ทางเดินเขตพระราชฐาน เวลากลางคืน กาหลงในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย วิ่งสูดปากมาด้วยความเจ็บ มุมปากมีคราบเลือด จากฝีมือการตบของอุตลา อีกทางหนึ่ง เมฆา มารุตเดินมาเห็นสภาพกาหลงก็มองหัวจรดเท้า
        "ไปกัดกับหมาที่ไหนมา กาหลง" เมฆาถาม
        "หมาอุตลาน่ะสิ เจ็บใจนัก ตบเอาตบเอา ...แต่ที่เจ็บใจกว่าคือมรันมา"
        "มรันมาทำไม" มารุตถาม
        "จะอะไรล่ะ ก็เป็นบ้าน่ะสิ หน้ามืดตามัวรักอยู่แต่เจ้าแสงมิน แล้วนี่แม่ทัพติสสาหายไปอยู่ไหน หรือว่ายอมยกคนรักให้เจ้าแสงมินไปกอดจูบได้ตามใจชอบ"
        กาหลงกระแทกเสียง ทั้งเจ็บใจ ทั้งโมโห เมฆา มารุตฟังแล้วมีสีหน้ากังวล

สาปพระเพ็ง ตอนที่ 7
        รันมาที่เดินถือแก้วเจียระไนสีสวยใส่เครื่องดื่มกลับเข้ามา แสงมินมองจ้องด้วยสายตาปรารถนา ปันแสงเอ่ย
        "เชื่อข้า เจ้าแสงมิน กษัตริย์อย่างท่านไม่สมควรจะให้คนระดับแม่ทัพอย่างติสสามันมาท้าทายเหมือนวันนี้อีก มันเป็นมนุษย์โหดเหี้ยมใจทราม"
        แสงมินหันมองปันแสง
        "จงรีบพาเจ้าสาวของท่านไปจากศรีพิสยาให้เร็วที่สุด"
        แสงมินหันกลับไปมองมรันมาด้วยแววตาปรารถนารุ่มร้อนเต็มที
       
        เช้าวันใหม่ ขบวนเสลี่ยงของสีมินตั้งแถวรอหน้าบันไดทางขึ้นเขตพระราชฐาน ทหารสีมินพร้อมเดินทาง เจ้าแสงมินยืนรออยู่ มรันมาในชุดพระราชพิธีงดงามก้าวออกมาจากด้านบน เจ้าแสงมินเงยมองด้วยสายตาปลาบปลื้ม ปันแสงกับอินยาที่ก้าวมายืนมองจากด้านหลัง
        "ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ข้ารอคอยมาทั้งชีวิต ภาพนี้ที่ข้าอยากเห็น ไล่นังมรันมาลูกทาสไปให้พ้นจากศรีพิสยา"
        "แสงมินที่ได้มรันมาไป จะต้องตอบแทนด้วยกองทัพที่หนุนบัลลังก์ศรีพิสยาของข้า"
        เจ้าแสงมินยื่นมือไป มรันมาส่งมือให้กุม ปันแสง อินยายิ้มสมใจที่อีกเพียงอึดใจเดียว ความหวังกำลังจะสำเร็จลงแล้ว
       
        น้ำตกยามเช้า แดดสีทองทาบทอเป็นประกายทั่วบริเวณ ติสสาที่นิ่งงัน เหมือนร่างไร้วิญญาณ
       เมฆา มารุตวิ่งตามหามา
        "ท่านแม่ทัพ เกิดอะไรขึ้น"
        มารุตดึงแขนติสสา แต่โดนปัด
        "ท่านแม่ทัพ ไปเร็ว มรันมาเป็นคนรักของท่าน ไปเอากลับคืนมา"
        ติสสายังเฉย เมฆาทนไมได้
        "อย่ายอมแพ้พวกมันสิ หรือจะยอมให้มรันมาเป็นของคนอื่น"
        "แล้วจะให้ข้าทำยังไง ต่อให้น้องน้อยมาอยู่กับข้า แต่หัวใจเค้าร่ำร้องหาแต่เจ้าแสงมิน"
        เมฆา มารุตมองอึ้ง ติสสาเสียงดัง
        "น้องน้อยอยากเป็นเจ้านางของเจ้าแสงมินทุกลมหายใจ"
        "มรันมาไม่ใช่หญิงใจโลเล" มารุตบอก
        "น้องน้อยไม่ผิดหรอก ที่จะทิ้งผู้ชายที่เคยทำร้าย ย่ำยีหัวใจน้องน้อย"
        "แต่ท่านไม่ได้ตั้งใจ" เมฆาว่า
        "จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ข้าก็ทำลงไปแล้ว... แล้วนี่คือสิ่งตอบแทนที่สาสมที่สุด ข้าต้องเสียน้องน้อยไปเพราะความโง่ที่ไม่มีวันจะให้อภัยได้ของข้าเอง"
        กาหลงที่วิ่งพลางตะโกนมาแต่ไกล
        "โอ๊ย...มัวแต่แช่น้ำตกกันอยู่นั่นแหละ"
        กาหลงวิ่งกระหืดกระหอบมาใกล้
        "ท่านต้องไปห้ามมรันมา"
        ติสสามองสงสัย
        "ตอนนี้เจ้าแสงมินกำลังจะเอาตัวมรันมาไปจากท่านตลอดชีวิตแล้ว"
        ติสสาตกใจ วิ่งออกไปทันที เมฆา มารุต กาหลงวิ่งตามไป
       
        เจ้าแสงมินประคองมรันมามาใกล้เสลี่ยง เจ้านางอินยากับปันแสงเดินลงมามองเจ้าแสงมินยืนเคียงกับมรันมา แสงมินยิ้มหวาน แววตาวิบวับ มีความสุขเต็มที่
        "เราจะไม่ลืมน้ำใจของท่านสองคน เจ้านางอินยา เจ้าปันแสง"
        "เรายินดีจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กษัตริย์ผู้ชาญฉลาด" อินยาบอก
        ปันแสงยิ้มบอก
        "ข้าจะรอเวลาที่เหมาะสมที่สุด เพื่อขอไมตรีตอบแทน"
        "กองทัพสีมินของข้าพร้อมเสมอสำหรับเจ้าปันแสงผู้ยิ่งใหญ่ หนึ่งเดียวแห่งศรีพิสยา"
        ทั้งสามยิ้มแย้มให้กัน มรันมายิ้ม ย่อตัวเคารพเจ้าปันแสงกับเจ้านางอินยาอย่างอ่อนช้อย
        "ขอบคุณเจ้านาง... เจ้าปันแสง ที่ให้ความรัก ความปรารถนาดีกับข้า"
        "ไปเถอะ มรันมา ถือว่าเป็นความเมตตาครั้งสุดท้ายจากแม่กับข้า"
        เจ้าแสงมินดึงมรันมาไปที่เสลี่ยง เจ้าปันแสง เจ้านางอินยายิ้มสมใจ
        ติสสาที่วิ่งมาจากอีกด้าน ร่ำร้องเรียก
        "น้องน้อย"
        ทุกคนชะงัก หันไปมอง ปันแสงกับอินยาชักสีหน้าทันที ติสสาวิ่งมาอย่างเร็ว เมฆา มารุตตามมาติดๆ
        "น้องน้อย อย่าไป น้องน้อย"
        "ใครไม่เกี่ยว อย่าให้มันมาขวาง"
        อสุนีกับทหารพุ่งเข้าไปขวางติสสาไว้ เมฆา มารุตที่ตามหลังติสสาเจอทหารปันแสงขวางเต็มที่
       ติสสาไม่ยอมจะพุ่งเข้าไปให้ได้ อสุนีจ่อหอกพร้อมแทง ปันแสงเสียงกร้าว
        "หยุดอยู่ตรงนั้น ติสสา ต่อหน้าองค์กษัตริย์ จงเจียมตัวว่าเป็นแค่แม่ทัพ ทำผิดวินัยทหาร ก็ถูกตัดหัวเสียบประจานได้เหมือนกัน นี่หรือคนระดับขุนพล ไร้เกียรติ... ทำตัวโซเหมือนหมา"
        แสงมินเห็นแล้วยิ่งย่ามใจ
        "พอแล้ว เมตตาสุนัขอกหักเถอะเจ้าปันแสง อย่าใจร้าย อย่าให้เกิดสิ่งอัปมงคลในวันแห่งความสุขของเรา"
        แสงมินหัวเราะเย้ยหยันเสียดแทง
       
        จันทเทวีสีหน้าไม่พอใจมาก เมื่อฟังกาหลงเข้ามารายงานเรื่องมรันมา นันทวดียืนมองด้วยความกังวล
        "เราไม่ยอมให้พี่หญิงไปกับเจ้าแสงมิน"

สาปพระเพ็ง ตอนที่ 7
        ทางขึ้นเขตพระราชฐาน ติสสาส่งสายตาวิงวอนคนรัก
       "น้องน้อย ... อย่าไปเลยนะ อย่าไปจากศรีพิสยา อย่าไปจากพี่ชาย"
       เจ้าปันแสง เจ้านางอินยามองความเจ็บปวดของติสสาด้วยรอยยิ้มน้อยๆ มรันมาขยับมาด้านหน้าสองสามก้าว ทหารสีมินเปิดทางให้ แต่ยังตั้งแถวระวังภัย
       "ต้องให้ข้าด่าว่าเจ้าอีกกี่ครั้ง ติสสา เจ้าถึงจะจำว่าข้าไม่ใช่น้องน้อยของเจ้า"
       "พวกมันกำลังหลอกน้องน้อย"
       "ไม่มีใครหลอกข้า ข้าเต็มใจจะไปเอง เพราะข้ารักเจ้าแสงมิน ข้ารักผู้ชายที่ดีพร้อมคนนั้นมากที่สุด มากจนข้าไม่มีหัวใจให้ชายคนไหนอีกแล้ว"
       ติสสาเจ็บเสียยิ่งกว่าถูกคมหอกคมดาบแทง
       "สายตาของน้องน้อยเกลียดพี่ชายถึงเพียงนี้"
       "ไม่ใช่แค่สายตา ... หัวใจข้าก็เกลียดท่าน"
       
       ในท้องพระโรงศรีพิสยา ปรันมามองจันทเทวีที่เข้ามาเล่าเรื่องมรันมา กาหลงยืนอยู่ห่างออกไป
       "เกิดเรื่องเลวทรามอย่างนี้ในศรีพิสยาของข้าอีกได้ยังไง"
       ปรันมาคำรามแล้วเดินเร็วออกไป จันทเทวี กาหลงมองตามอย่างหวาดหวั่น
       ติสสาที่พยายามยื้อมรันมาในขบวนเสลี่ยงไว้ แววตาตัดพ้อ เสียใจ คร่ำครวญไม่รู้สิ้น
       "มีทางไหนที่น้องน้อยจะเห็นความรักของพี่ชายอีกครั้ง ที่ผ่านมาพี่ชายผิดจนน้องน้อยไม่สมควรให้อภัย"
       ติสสาทรุดลงตรงหน้ามรันมา
       "แต่ขอให้น้องน้อยรู้เถิดว่า หัวใจในร่างกายตรงหน้านี้ ... มันจะเป็นของน้องน้อยจนลมหายใจสุดท้าย"
       "ข้าไม่ต้องการหัวใจรักของท่าน"
       มรันมามองด้วยแววตาเย็นชา แล้วหันหลังจะเดินออกไป ติสสาเอื้อมมือไปคว้าได้เพียงอากาศ
       มรันมากำลังก้าวขึ้นเสลี่ยง ติสสาแทบขาดใจ
       "มรันมาเป็นน้องนางของข้า ใครจะพาตัวออกไปจากศรีพิสยาไม่ได้ทั้งนั้น"
       เสียงปรันมาดังก้องสะกดทุกคนในที่นั้นให้เกรงขาม เจ้าปันแสง เจ้านางอินยามองหน้ากัน สีหน้าผิดหวังในเสี้ยวนาทีที่ทุกอย่างจะสำเร็จแล้ว
       ปรันมาเดินลงมาจ้องมองเจ้าปันแสง เจ้านางอินยาที่ยืนหน้าเชิดอยู่ ติสสารีบลุกขึ้นยืนต่อหน้าเจ้าปรันมา
       แสงมินกับมรันมาต้องก้าวมายืนตรงหน้าปรันมา
       "มรันมาเต็มใจไปกับข้า ข้าไม่ได้ลักพาตัวน้องนางของท่านไป"
       "ถึงเต็มใจ แต่ขนบธรรมเนียมประเพณีโบราณมีไว้ประพฤติปฎิบัติตาม ท่านเองก็รู้ น้องกษัตริย์ต้องได้รับเกียรติอย่างสูง ขบวนของท่านมีเพียงเท่านี้เองหรือ เจ้าแสงมิน"
       "ข้ายินดีจัดขบวนมาใหม่เพื่อต้อนรับเจ้านางแห่งสีมิน"
       ปรันมาทวนคำ
       "เจ้านางแห่งสีมิน มรันมาจะไปเป็นเจ้านางแห่งสีมินได้ยังไง ในเมื่อข้าเอ่ยปากยกมรันมาให้แต่งงานกับแม่ทัพติสสาแล้ว"
       ติสสามีแววความหวังวูบขึ้นทันที ตรงข้ามกับแสงมินที่กำลังสะกดความไม่พอใจเอาไว้
       "ข้อนั้นข้าไม่รู้มาก่อน"
       "คงมีคนในที่นี้ จงใจไม่บอกให้ท่านได้รู้"
       ปันแสง เจ้านางอินยารู้ว่า ปรันมากำลังเอาเรื่องมาถึงตัวเอง
       "เจ้าแสงมิน เชิญท่านไปพักในเขตพระราชฐานของข้าก่อน เรามีเรื่องที่จะต้องคุยกับท่านในฐานะเจ้าครองแคว้นด้วยกัน หวังใจว่าท่านคงไม่ปฏิเสธ"
       แสงมินมองมรันมาอย่างเสียดาย แต่ก็ขัดขืนมากไปกว่านั้นไม่ได้ ติสสาทอดสายตาไปที่คนรัก แต่มรันมามองเมิน ไม่สนใจ ปันแสงมองติสสาด้วยความแค้นที่มีปรันมามาช่วยไว้อีกครั้ง
       
       ในท้องพระโรงศรีพิสยา แสงมินยืนอยู่กับปรันมา ติสสายืนห่างออกไป
       "ข้าไม่เคยบังคับใจให้มรันมารักข้า"
       "ข้อนั้นข้าเชื่อ คนอย่างกษัตริย์แสงมินไม่จำเป็นต้องบังคับใจหญิงใดทั้งนั้น แต่ท่านคงไม่รู้ว่า มรันมารักกับติสสามาก่อน"
       "ข้าไม่ถือหรอก "
       แสงมินหันไปมองเหยียดติสสา
       "มรันมาเคยเล่าให้ข้าฟังแล้ว ว่าความรู้สึกที่เกิดกับติสสา มันเกิดจากความว้าเหว่ ต้องการหาที่พักพิงใจ แต่พอพบข้า มรันมาก็รู้ดีว่า ความรักที่แท้จริงเป็นยังไง และยอมเป็นเจ้านางของข้า ข้าถือว่านั่นคือคำสัญญาสำคัญที่สุด"
       แสงมินมองเย้ย ติสสาอย่างมั่นใจว่า ยังไงก็ต้องหาทางเอามรันมาไปให้จนได้
       
       ปันแสงก้าวเข้ามาในวิหารร้าง อสุนีตามหลังมา ปันแสงเดินเลี้ยวไปทางที่แม่เฒ่าถูกกักตัวไว้ สภาพแม่เฒ่ายังอ่อนระโหย พิงร่างกับผนังเก่าของวิหาร
       "ถึงเวลาทำงานให้คุ้มกับอากาศที่หายใจได้แล้ว นังแม่เฒ่า"
       "ท่านจะให้ข้าทำอะไรอีก เจ้าปันแสง"
       "มรันมา ... แกต้องทำให้มรันมามันจะเป็นจะตาย ให้มันคลั่งเพ้อหาแต่เจ้าแสงมิน"
       "มนตร์ที่ข้าทำ ยังไม่เสื่อมเลยนะท่าน"
       "แต่กูต้องการให้มรันมามันเป็นบ้า ทุรนทุราย อยากไปกับเจ้าแสงมินวันนี้ เดี๋ยวนี้ หน้าไหนก็ห้ามมันไม่ได้"
       ปันแสงเหวี่ยงแม่เฒ่าที่งกเงิ่นไม่ทันใจไปทางที่ทำพิธี ก่อนง้างเท้าเตะข้าวของเฉียดหน้าแม่เฒ่า
       "จะทำเร็วๆ หรือจะตาย"
       แม่เฒ่ารีบคว้าเทียนมาจุดลงในน้ำมนต์ดำทำพิธี ปันแสงสีหน้างุ่นง่าน
       "ทำให้สำเร็จเร็วๆด้วย ก่อนที่ปรันมามันจะตามกูกับแม่ไปถามเรื่องทั้งหมด"
       "ท่านไปจากที่นี่ก่อนเถอะ เจ้าปันแสง ข้าจะเฝ้ามันทำพิธีให้เอง"
       ปันแสงมองอสุนีแล้วหันขวับไปมองแม่เฒ่าที่เริ่มบริกรรมคาถา
       ปันแสงหน้าเครียด เดินออกไปด้วยความหงุดหงิดเพราะทุกอย่างมาผิดแผนไปอีก
       
       อ่านต่อหน้าที่ 2


1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 11
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 10
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 9
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 12 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 10 คน
84 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
16 %
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โพสแล้วมัยไม่ขึ้นล่ะ
อ่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คดีมรดกเลือดเจ้าของตลาดยิ่งเจริญชัดๆเห็นๆ
แอร์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนุก ชอบเจ๊วิกกี้
เล่นได้โล่ห์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นาน
iOS
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังหนุกเลย
ขอบคุณนะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่โพสต์ต่อจริงๆ หรอ เค้ารออ่านอยู่น๊าาา
บัว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | ASTV ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2014