หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ภาพยนตร์
 

'ตั้งวง' หนังรางวัลสุพรรณหงส์ ยอดเยี่ยม แต่แทบไม่มีใครรู้จัก!!

โดย อภินันท์ บุญเรืองพะเนา 24 กุมภาพันธ์ 2557 14:23 น.
คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
'ตั้งวง' หนังรางวัลสุพรรณหงส์ ยอดเยี่ยม แต่แทบไม่มีใครรู้จัก!!

'ตั้งวง' หนังรางวัลสุพรรณหงส์ ยอดเยี่ยม แต่แทบไม่มีใครรู้จัก!!

'ตั้งวง' หนังรางวัลสุพรรณหงส์ ยอดเยี่ยม แต่แทบไม่มีใครรู้จัก!!

'ตั้งวง' หนังรางวัลสุพรรณหงส์ ยอดเยี่ยม แต่แทบไม่มีใครรู้จัก!!

'ตั้งวง' หนังรางวัลสุพรรณหงส์ ยอดเยี่ยม แต่แทบไม่มีใครรู้จัก!!

'ตั้งวง' หนังรางวัลสุพรรณหงส์ ยอดเยี่ยม แต่แทบไม่มีใครรู้จัก!!

ถ้าไม่มีรางวัลสุพรรณหงส์ หลายคนก็คงไม่รู้ว่ามีหนังอย่าง “ตั้งวง” ขณะที่สามรางวัลใหญ่ที่หนังไทยฟอร์มเล็กๆ เรื่องนี้ได้รับ ทั้งผู้กำกับ-บท-ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ก็นำไปสู่คำถามว่าหนังเรื่องนี้มีดีอะไรนักหนา?
       
       ตามประสาของคนที่ติดตามหนังไทยอย่างใกล้ชิด ผมเคยพูดไว้ในบทความอย่างน้อย 2 ครั้งครับว่า นี่คือหนังไทยที่ผมรู้สึกประทับใจมากที่สุดแห่งปี และเมื่อมีการจัดอันดับหนังไทยแห่งปี ผมก็ให้ “ตั้งวง” ครองตำแหน่งอันดับหนึ่ง คำถามที่ตามมาก็คือ ทั้งๆ ที่เป็นหนังซึ่งอย่าว่าแต่จะมีคนได้ดู แม้กระทั่งคนรู้จักว่ามีหนังเรื่องนี้เข้าฉายในปีที่ผ่านมา ก็หาได้ยากเช่นเดียวกัน แล้วหนังที่ดูเหมือนจะเป็นหนังรำไทยเรื่องนี้มันยอดเยี่ยมตรงไหนอย่างไร ถึงสามารถเอาชนะใจกรรมการสุพรรณหงส์ได้
       
       หนังที่เข้าชิงถึง 13 สาขาอย่าง “พี่มาก...พระโขนง” นั้น ไม่ได้ขี้เหร่ในแง่ของการเป็นหนังเอนเตอร์เทนให้ความบันเทิงแก่คนดูครบรส ทั้งตลก โศก และซึ้ง แต่ถ้าจะวิเคราะห์เอาเชิงคุณค่าสาระของภาพยนตร์กันจริงๆ ผมว่ามันก็พูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำ ผมเห็นว่าเหตุผลที่หนังอย่างพี่มากฯ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมากขนาดนั้น มันเป็นการมองจากมุมของธุรกิจเป็นสำคัญ เพราะนานๆ ทีจะมีหนังทำเงินมหาศาลแบบนี้เสียที อย่าว่าแต่พันล้าน แม้สิบล้านยี่สิบล้านก็ยังลุ้นกันแบบหืดขึ้นคอ ดังนั้น แม้พี่มากฯ จะไม่ได้ดีมาก แต่ในเชิงอุตสาหกรรมภาพยนตร์ การทำเงินของหนังก็เป็นเรื่องที่ควรจารึกไว้
       
       ส่วนอีกสามเรื่องที่เข้าชิงในสายหนังยอดเยี่ยมด้วย ทั้ง “เกรียน ฟิคชั่น”, “Mary Is Happy, Mary Is Happy” และ ประชาธิป'ไทย ว่ากันไปทีละเรื่อง “เกรียน ฟิคชั่น” นั้นก็หนังมาตรฐานแบบมะเดี่ยว-ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล เขาเคยทำรักแห่งสยามและสามารถทำหนังเกี่ยววัยรุ่นได้ดีกว่านี้อีกมาก Mary Is Happy, Mary Is Happy มวลสารวัตถุดิบน่าสนใจตรงที่หยิบเอาทวีตเตอร์ของผู้หญิงคนหนึ่งมาร้อยเรียงเป็นเรื่องราว เต๋อ-นวพล ดำรงรัตนฤทธิ์ ยังไปได้อีกไกลในเส้นทางการทำหนัง ผมคิดว่ารางวัลใหญ่ๆ จะตกเป็นของเขาสักครั้งเป็นแน่ ส่วนเรื่องสุดท้ายอย่าง ประชาธิป'ไทย แม้เนื้อหาจะน่าสนใจตรงที่หยิบจับเอาประวัติศาสตร์บ้านเมืองมาบอกเล่าผ่านปากคำของนักคิดนักวิชาการ แต่วิธีนำเสนอของหนัง ถ้าไม่อดทนหรืออยากฟังจริงๆ ก็อาจจะปิดทิ้งไว้ก่อนแล้วค่อยย้อนกลับมาดูอีกรอบ และอีกรอบ จนกว่าจะจบ
       
       ทีนี้ก็มาถึง “ตั้งวง” หนังเรื่องนี้กำกับโดยคุณคงเดช จาตุรันต์รัศมี ความดีที่ทำให้คุณคงเดชได้รับรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมนั้น อยู่ที่ว่าสามารถทำให้หนังซึ่งดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่าสนใจ ให้เป็นที่ประทับใจได้ หนังไม่มีแต้มต่ออะไรเลยในแง่ขององค์ประกอบ โดยเฉพาะทีมนักแสดงซึ่งแทบทุกคนล้วนแล้วแต่หน้าใหม่ ไม่ได้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก ขณะที่ในส่วนประเด็นเนื้อหาที่แยบยลคมคาย ก็น่าจะเป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้หนังเดินทางไปถึงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมได้ หนังสามารถหลอมรวมเอาแง่มุมอันหลากหลายมานำเสนอได้อย่างมีเอกภาพและแหลมคม มีลูกล่อลูกชนและสีสันชั้นเชิง รวมถึงการใช้สัญลักษณ์หลายอย่างเพื่อสื่อถึงประเด็นเนื้อหา
       
       ผมเคยวิจารณ์ไว้ว่า ถ้าเรานำเอาหนังเรื่องนี้มาวิเคราะห์และทำความเข้าใจกับมันจริงๆ จะทำให้เรามองเห็นภาพของสังคมไทยในหลากหลายมิติ และพลังของมันก็มากเพียงพอที่จะทำให้เรากลับมาสำรวจตรวจสอบกระทั่งตั้งคำถามต่อความเป็นไป เพื่อทำความเข้าใจในตัวของเราเอง หนังเรื่องนี้เหมาะกับคนไทยทุกคน และมันเป็นหนังที่ส่งเสริมการพัฒนาผู้คน สังคม และชาติบ้านเมืองได้
       
       
.............................................................................................

       
       ***ถัดจากนี้เป็นบทวิเคราะห์ที่จำเป็นต้องแตะต้องเนื้อหาเรื่องราวหลายส่วนของหนังเพื่อแจกแจงให้แจ้งกระจ่างในความเจ๋งของผลงานที่จะทำให้เราๆ ท่านๆ ตัดสินใจได้ว่า “ตั้งวง” นั้นเหมาะสมแล้วหรือยังกับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม***
       
       เรื่องย่อ : นักเรียนวัยรุ่นสี่คน “ยอง” กับ “เจ” เด็กเนิรด์ประจำโรงเรียนแม้จะดูเกรียนๆ แต่ก็เป็นเซียนด้านวิทยาศาสตร์ “เบส” นักกีฬาปิงปองผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นตัวแทนโรงเรียน และ “เอ็ม” เด็กหนุ่มผู้หลงรักการเต้นคัฟเวอร์เพลงเกาหลีเป็นชีวิตจิตใจ พวกเขาทั้งหมดถูกดึงเข้ามาสู่สถานการณ์เดียวกัน เมื่อไปบนบานศาลกล่าวต่อศาลเจ้าปู่แห่งหนึ่งซึ่งสุดท้ายจะต้องมารำแก้บน แต่เพราะไม่เคยรำมาก่อนเลย พวกเขาจึงไปเรียนกับ “พี่นัท” นางรำรับจ้าง โดยมีท่ารำที่ต้องทำให้ได้ก็คือ ท่า “ตั้งวง”
       
       รากเหง้าที่ถูกท้าทาย
       อัตลักษณ์ที่เลือนราง

       
       ไล่ตั้งแต่ชื่อเรื่องซึ่งหมายถึงท่ารำไทยอันเป็นวัฒนธรรมรากเหง้าอย่างหนึ่งของบ้านเรา ผลงานชิ้นนี้มีเจตนาชัดเจนที่จะเล่นกับรากเหง้าความเป็นไทย ขณะที่ในภาพยนตร์ตัวอย่างก็มีถ้อยคำตั้งคำถามแบบตรงไปตรงมาว่าอะไรคือความเป็นไทยและคุณรู้จักความเป็นไทยดีพอแล้วหรือยัง นอกจากนั้น ตั้งแต่เริ่มเรื่อง หนังก็ใส่องค์ประกอบด้านภาพหลายจุดที่เป็นสัญลักษณ์แทนคำพูดว่ารากฐานสังคมไทยนั้นคือสังคมที่มีชีวิตผูกติดอยู่กับ “ความเชื่อในสิ่งที่เหนือธรรมชาติ” ภาพพระพรหมตรงสี่แยกราชประสงค์ ภาพสิ่งศักดิ์สิทธิ์หน้าเซ็นทรัลเวิลด์ ไปจนถึงศาลเจ้าปู่ หิ้งพระในบ้าน และอื่นๆ ทั้งหมดล้วนแต่สะท้อนให้เห็นถึงวิถีความเชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือไสยศาสตร์ที่ฝังอยู่ใต้ฐานรากของสังคมไทยทั้งสิ้น
       
       แต่ประเด็นของหนังนั้น ถูกจุดขึ้นมาอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ผ่านตัวละครตัวแรกๆ อย่าง “เจ” กับ “ยอง” สองเด็กเนิร์ดที่ไปแข่งขันตอบปัญหาทางวิทยาศาสตร์ แต่เมื่อเพลี่ยงพล้ำทำท่าจะแพ้ พวกเขาจึงคิดหวังพึ่งอำนาจลี้ลับ นั่นคือการบนบานศาลกล่าวต่อเจ้าปู่ช่วยพวกเขาให้ได้รับชัยชนะ แน่นอนว่าสิ่งนี้จะมองเป็นอื่นไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ความจงใจให้เกิดการมาปะทะกันระหว่างสองวัฒนธรรมซึ่งดูเหมือนจะเป็น “คู่ขัดแย้ง” กันโดยเข้าใจได้ คือไสยศาสตร์ความเชื่อกับวิทยาศาสตร์ เด็กชายสองคนที่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับการต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ไม่เพียงดูเป็นความน่าตลก หากแต่ยังก่อสงครามเล็กๆ ระหว่างสองคู่ขัดแย้ง และที่หนักข้อขึ้นไปอีก เมื่อทางโรงเรียนรู้ข่าว แล้วว่ากล่าวเด็กทั้งสองว่าไปทำสิ่งไร้สาระ หมายถึงว่า มีความรู้ทางวิทยาศาสตร์แล้ว ก็ยังจะไปงมงายอะไรอีกกับไสยศาสตร์
       
       อย่างไรก็ตาม หนังมีความพยายามที่จะไม่พิพากษาหรือตัดสินถูกผิดความคิดความเชื่อเหล่านั้น เท่าๆ กับที่มีความตั้งใจที่จะสะท้อนให้เห็นถึงอิทธิพลหรือกระทั่งการ “มอบตน” ต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทั้งโดยอิดออดไม่เต็มใจ เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง หรือเชื่อหมดใจ ที่มีอยู่ในวิถีปกติของคนไทย ฉากเล็กๆ ฉากหนึ่งซึ่งไม่ควรมองข้าม แต่ถือเป็นฉากสำคัญที่จะทำให้เราสะกดรอยตาม “ความเป็นไทย” ได้อย่างดี ก็คือฉากบนโต๊ะอาหารในบ้านของ “ยอง” ซึ่งทันทีที่พ่อแม่ของยองรู้ว่าเขาไปบนบานเจ้าปู่จนตนเองชนะการแข่งขัน ก็ตำหนิติเตียนลูกว่าไปเชื่ออะไรไร้สาระ แต่พอลูกเล่าความฝันเมื่อคืนที่ผ่านมาว่า เหมือนมีคนมาเอาของรางวัลคืนไปหมด พ่อแม่ของยองก็รีบบอกทันทีว่าให้รีบไปแก้บน เพราะ “ไม่เชื่ออย่าลบหลู่”!!
       
       ทั้งหมดนี้ ไม่ใช่อะไร หากแต่เป็นมุมมองของหนังที่ชวนให้ตั้งคำถามว่า ในยุคสมัยที่ดูจะรุดหน้าไปไกล ทั้งในเชิงรูปแบบการดำเนินชีวิตและวิทยาการความรู้ แต่อีกมุมหนึ่ง เรายังคงสถิตอยู่กับความคิดความเชื่อกับเรื่องเหนือธรรมชาติ (Supernatural) แบบยากที่จะบอก “พิกัดจุดเวลา” ที่ยุคสมัยซึ่งเราดำรงอยู่ได้อย่างชัดเจน คล้ายกับว่าเรากำลังมีชีวิตอยู่ในหลายๆ ยุคในเวลา มากกว่าจะเป็นยุคใดยุคหนึ่งจริงๆ เหมือนกับที่นักวิชาการทางสังคมหลายคนบอกว่า เรามีองค์ประกอบจากหลายยุคอยู่ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ เราสามารถเห็นสิ่งที่ย้อนยุคสุดๆ (ผมไม่อยากใช้คำว่า “ล้าหลัง”) เท่ากับสามารถเห็นสิ่งที่ก้าวล้ำสุดๆ ในมืออาจถือไอโฟนหรือหิ้วกระเป๋าปราด้า แต่เราคนไทยก็พร้อมจะเดินไปหาหมอดูให้เช็กดวงหรือทำพิธีบวงสรวงโน่นนี่ มองในแง่ดี สังคมแบบนี้คือสังคมแบบพหุวัฒนธรรมที่มีวัฒนธรรมหลายแบบรวมกันอยู่ แต่ใช่หรือไม่ว่า ความหลากหลาย บ่อยครั้งก็กลับกลายเป็นความสับสนอลหม่าน ทำให้ผู้คนไม่เชื่อมั่นในสิ่งที่ตนเองเป็นหรือรู้สึกนึกคิดจริงๆ เหมือนกับที่ตัวละครเด็กชายทั้งสี่คนในเรื่องที่เกิดความสับสนไม่รู้ว่าตนควรจะ “เชื่อ” หรือ “ทำ” อย่างไร
       
       ในยุคสมัยแบบนี้ หนังเหมือนจะแสดงความเห็นออกมาเบาๆ ว่ามันทำให้เราดำรงอยู่อย่างไม่มั่นคงด้วย ผ่านภาพจากกล้องที่ดูจงใจให้เป็นภาพสั่นในหลายครั้ง ซึ่งจะว่าไปก็คล้ายเป็นสัญลักษณ์ทางใจของผู้คนในยุคที่สับสนอลหม่านไม่มั่นคง กระทั่งสรุปไม่ได้ว่าตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเป็นเช่นไร เหมือนกับที่ตัวละครเกิดความสงสัยในตัวเองว่าตกลงแล้ว ตนเชื่อหรือไม่เชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์จริงๆ สุดท้ายก็สั่งสมเป็นปมสับสนขัดแย้งอยู่ในใจ จะอยู่กับรากเหง้าของตัวเองก็ลังเลสงสัย จะถอดรื้อสิ่งเก่าๆ แล้วโบยบินสู่วิถีแบบใหม่อย่างอิสระ ก็รู้สึกไม่มั่นใจ เช่นเดียวกับตัวละครเด็กชายทั้งสี่คนที่ไม่รู้จะ “เอาอย่างไร” กับตัวเองจริงๆ จะวิ่งไปข้างหน้าแบบไม่ต้องแคร์สายตาของไสยศาสตร์ความเชื่ออะไรเลย? จะอยู่กับรากเหง้าวิถีแบบเดิมๆ อย่างเต็มที่? หรือจะเงอะๆ งะๆ เก้ๆ กังๆ อยู่กลางทาง เหมือนคนซึ่งทำทีว่าจะตั้งท่า “ตั้งวง” ได้ แต่ก็ไม่สำเร็จสักที
       
       ในส่วนนี้ ผมคิดว่าสิ่งหนึ่งซึ่งหนังนำเสนอออกมาและน่าถูกพูดถึงเป็นอย่างมาก คือ “เนื้อหารอง” (Sub-Text) ที่ซ้อนเข้ามา แต่ทว่าเป็นเนื้อหารองที่มองข้ามไม่ได้ เพราะไหนๆ ก็แตะสังคมไทยในหลายด้านแล้ว หนังก็ไม่หลงลืมที่จะพูดประเด็นการศึกษาไปจนถึงครอบครัวผู้หลักผู้ใหญ่ที่ควรจะยืนเป็น “เสาหลัก” หรือ “ที่พึ่ง” ให้กับเยาวชนคนรุ่นใหม่...สถาบันการศึกษานั้นต่อต้านอย่างรุนแรงต่อเรื่องไสยศาสตร์ กราดเกรี้ยวต่อเรื่องเหนือธรรมชาติ แน่นอนว่า นี่ย่อมไม่ใช่วิถีทางของการเรียนรู้ที่จะนำไปสู่ความเข้าอกเข้าใจอะไรได้ คำว่า “สิ่งศักดิ์สิทธิ์มันเป็นเรื่องไร้สาระ” ที่ผู้หลักผู้ใหญ่หรือครูบาอาจารย์พยายามบอกเด็กๆ นั้น ไม่เพียงพอต่อการจะทำให้พวกเขาเกิดภูมิปัญญาที่จะหาวิธีอยู่ร่วมหรือทำความเข้าใจสิ่งเหล่านั้นได้
       
       ในขณะเดียวกัน ค่านิยมทางการศึกษาบางอย่างก็ดูจะไม่ใช่การนำทางไปสู่ฝั่งแห่งสติปัญญาอย่างที่ควรจะเป็น เหมือนกับพ่อแม่ของเด็กคนหนึ่งในเรื่องซึ่งสนับสนุนให้ลูกไปเรียนสิงคโปร์ เนื่องจาก “ไปเรียนสิงคโปร์ก็ไม่ต่างจากไปเรียนที่อังกฤษ เพราะสิงคโปร์เคยเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ” คือถ้าผู้ใหญ่คิดกันได้ขนาดนี้ ก็คงไม่ต้องไปสนใจว่าอะไรจะตามมา
       
       เมื่อเรื่องการมุ้ง
       สะท้อนเรื่องการเมือง

       
       ในส่วนนี้ ผมคิดว่าเรื่องราวหนึ่งซึ่งควรหยิบยกมาพูดถึง ก็คือตัวละครอย่าง “เอ็ม” เด็กหนุ่มนักเต้นคัฟเวอร์เพลงเกาหลี ตอนแรกๆ ผมพยายามมองหาความเชื่อมโยงว่าหนังใส่มาทำไม ทั้งที่เนื้อหาในส่วนของยองกับเจก็น่าจะตอบโจทย์ได้แล้วในเชิงการปะทะระหว่างสองวัฒนธรรม กระนั้นก็ดี พอนั่งลงวิเคราะห์กันจริงๆ กลับพบว่า เนื้อหาในส่วนของเอ็ม ไปไกลกว่าแค่การนำเสนอให้เห็นถึงการปะทะระหว่างสองวัฒนธรรม (ไทย-เกาหลี) หากแต่มันเกี่ยวข้องโยงใยกับเรื่องใหญ่อย่างความเป็นชาติ ถ้าเรายอมรับว่าศิลปวัฒนธรรมคืออวัยวะส่วนหนึ่งของชาติ หนังเรื่องนี้ก็แสดงให้เห็นว่าความเป็นชาติไทยของเรานั้นกำลังถูกรุกคืบโดยวัฒนธรรมของชาติอื่นๆ โดยมีเพลงเกาหลีเป็นเพียงตัวอย่างหนึ่ง
       
       กระนั้น น้ำเสียงของหนังก็ไม่ได้ออกไปในทางเรียกร้องให้คนไทยต้องหันมาฟังเพลงไทย นุ่งสไบ ใส่หมวก เหมือนกับอดีตผู้นำบางท่าน ตรงกันข้าม หนังชวนตั้งคำถาม (อีกแล้ว) และพยายามทำความเข้าใจว่าเราควรจะวางตัวอย่างไร ท่ามกลางการหลั่งไหลถ่ายเทเข้ามาของวัฒนธรรมต่างๆ ตัวละครประกอบตัวหนึ่งซึ่งหนังใส่เข้ามาเพียงฉากเดียว แต่พูดสิ่งที่กระทบใจของเอ็มได้อย่างมหาศาล ด้วยคำว่า จะเต้นเพลงเกาหลีไปทำไม ไร้สาระ ตั้งใจเรียนแล้วจบออกไปทำมาหาเลี้ยงพ่อแม่ไม่ดีกว่าเหรอ...แน่นอนว่า กิริยาแบบนี้ก็ไม่ต่างไปจากครูของโรงเรียนที่พูดกับเจและยองเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ลำพังแค่เพียงตะคอกบอกว่า “เต้นเกาหลี เป็นสิ่งที่ไร้สาระ” นั้นไม่เพียงพอต่อการจะทำให้ใครตะหนักรู้ถึงคุณค่า ไม่ว่าจะคุณค่าของชีวิตหรือกระทั่งวัฒนธรรม
       
       ขยับออกไปอีกสักนิด เนื้อหาในส่วนของเอ็ม ดูจะมีประเด็นต่อยอดให้คิดต่อได้อีก เมื่อไปถึงจุดที่เอ็มรู้ว่าเด็กสาวที่เขาคั่วอยู่ “ส่ออาการว่าท้อง” ซึ่งสามารถนำไปตีความสอดคล้องกับเรื่องของการใส่ฉากการเมืองเข้ามา
       
       ฉากการเมืองที่ว่า คือภาพการชุมนุมที่สี่แยกราชประสงค์เมื่อไม่กี่ปีก่อน ซึ่งผู้ที่ชุมนุมนั้นก็คือกลุ่มคนเสื้อแดง คำถามก็คือ เพราะอะไร หนังจึงจงใจใช้เพียงภาพการชุมนุมของกลุ่มเสื้อแดง ทั้งที่จะว่าไป จะใช้ภาพทางฝ่ายเสื้อเหลืองด้วยก็ได้ ในความเข้าใจส่วนตัว คิดว่าส่วนหนึ่ง หนังกำลังจับ “คู่ขัดแย้ง” (ที่ไม่ใช่ “แดง” กับ “เหลือง”) ขึ้นมาอีกคู่หนึ่ง เหมือนกับที่เคยจับเอาวิทยาศาสตร์ไปปะทะกับเรื่องพลังลี้ลับเหนือธรรมชาติ เพราะอย่าลืมว่า “นปช.” นั้นเป็นคำย่อของ “แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ” ใจความสำคัญมันอยู่ที่คำว่า “ประชาธิปไตย” หนังอาจมีประโยคจิกกัดกลุ่มคนเสื้อแดงบ้างที่บอกว่า ไปชุมนุมได้เงินเท่าไหร่กันเชียว...แต่ลึกลงไปกว่านั้น ผมคิดว่าหนังกำลังพูดถึงความความอลหม่านอีกด้านหนึ่งของสังคมเรา เหมือนกับที่พูดเรื่องความเชื่อกับวิทยาศาสตร์ มันคือความสับสนอลหม่านต่อการที่จะก้าวไปข้างหน้า ท่ามกลางการครอบงำของคำว่า “ประชาธิปไตย” และสังคมก็ปะทะกระแทกกระทั่งแตกแยกเพราะคำคำนี้
       
       สิ่งที่ถือเป็นหัวใจของหนัง ก็เหมือนกับตอนที่ไม่ได้ตัดสินว่าสิ่งใดยิ่งใหญ่หรือสิ่งใดเหลวไหลต่ำต้อยเมื่อพูดถึงความเชื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์กับวิทยาศาสตร์ เพราะกับเรื่องอย่าง “ประชาธิปไตย” หนังก็ไม่ได้ชี้ถูกชี้ผิด และที่สำคัญ ไม่ได้จะบอกว่าการเมืองแบบไหนดีหรือไม่ดี แต่นำเสนอให้เห็นความเป็นจริงทางการเมืองในภาพรวมของบ้านเราที่เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา เราโหยหาอยากได้อะไรบางอย่างจนถึงขั้นยอมเสียเลือดเสียเนื้อ เหมือนกับที่เอ็มอยากได้แฟนสาวจนยอมประนีประนอมกับความเชื่อเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้วไปบนบานศาลกล่าว แต่เมื่อแฟนสาวของเขาบอกว่าท้อง เอ็มก็ออกอาการอิดออด เปลี่ยนไปในท่าทีอย่างทันควัน
       
       ตลอดระยะเวลามากกว่า 80 ปีบนเส้นทางการเมืองแบบประชาธิปไตย ต้องยอมรับว่าสังคมไทยเราล้มลุกคลุกคลานและสมบุกสมบันกับสิ่งนี้อย่างสาหัสสากรรจ์ ความคิดหนึ่งซึ่งจับต้องได้ผ่านหนังเรื่องนี้ อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ แต่น่าจะเป็นการตั้งคำถามที่ดี นั่นก็คือ เราก็ดูเหมือนไม่ต่างไปจาก “เอ็ม” ที่โหยหาอยากได้ในคนรัก และไม่ต่างไปจากตัวละครอีกหนึ่งตัวอย่าง “เจ” ที่ไปกอด “พี่นัท” ด้วยคิดว่าชอบ แต่พอพี่นัทบอกว่าเธอเป็นกะเทย เจก็เปลี่ยนท่าทีราวพลิกฝ่ามือ เช่นเดียวกัน ประชาธิปไตยที่เราเรียกร้องต้องการกันนักหนา สุดท้ายแล้วเรากระทำต่อมันอย่างไร เพราะประชาธิปไตยก็มีปัญหาในแบบของมัน ดังนั้น หลักใหญ่ใจความควรจะเป็นอย่างไร ใช่ต้องประคับประคองไป ดูแลกันไปหรือไม่? หรือว่าได้ “ฟัน” แล้ว สุขสมแล้ว พอมีปัญหาก็คิดจะวางมือ เหมือนกับเด็กหนุ่มอย่างเอ็มที่พอรู้ว่าสาวท้องก็ออกลาย หรือเหมือนกับเจที่พอรู้ว่าคนที่ตนเองปล้นกอด (มันคือการ “ปล้นกอด” ชัดๆ) ไปเมื่อครู่ ไม่ใช่ผู้หญิง ก็ชิ่งออกไปอีกทาง?
       
       อย่างไรก็ตาม ประเด็นเกี่ยวกับความสงสัยในตัวตนของตัวเอง ก็ถูกแทรกเข้ามาในส่วนนี้ด้วย เมื่อกลุ่มผู้ชุมนุมต้องเผชิญหน้ากับ ศอฉ. (ศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน) ซึ่งหนังก็แช่ภาพ ศอฉ.ประกาศทางทีวีอยู่นานหลายนาที และอย่างที่บอกว่าหนังไม่ได้ต้องการจะวิพากษ์วิจารณ์อะไรว่าใครดีใครไม่ดีในทางการเมือง แต่ต้องการสะท้อนให้เห็นถึงการซ้อนทับกันอยู่ของวัฒนธรรมการเมืองสองแบบที่ยังคงดำรงอยู่ในบ้านเรา ผลลัพธ์ของมันก็เหมือนวิทยาศาสตร์กับไสยศาสตร์ คือสร้างความงุนงงสงสัยในตัวตน (Identity) ของตัวเองว่าแท้ที่จริงเราเป็นเช่นใด หรือสังกัดยุคไหนสมัยใดกันแน่?
       
        ‘ตั้งวง’ ไม่ใช่ ‘โหมโรง’
       ไม่เชิดชู แต่ตั้งคำถาม

       
       เนื่องจากหนังเรื่องนี้มีองค์ประกอบที่เกี่ยวกับรำไทย จึงเป็นไปได้ยากที่จะคิดเปรียบเทียบก่อนดูว่ามันเหมือนกับหนังไทยก่อนหน้านี้อย่างเรื่อง “โหมโรง” หรือเปล่า กล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม โหมโรงนั้นเป็นหนังดีที่พยายามสื่อให้เห็นถึงความสำคัญของศิลปวัฒนธรรมแห่งชาติ โดยมีระนาดเป็นสัญลักษณ์และเครื่องมือให้คนสนใจกลับมามอง “ของดี” ที่มีอยู่ในเมืองไทย แต่นี่ไม่ใช่วิธีนำเสนอในแบบของหนัง “ตั้งวง” นั่นหมายความว่า ดูหนังเรื่องนี้จบแล้ว คงไม่มีใครไปซื้อชุดสไบมาใส่เดินตามท้องถนน (แค่คิดก็น่าขนลุกแล้ว) หรือเกิดกระแสเด็กๆ ไปสมัครเรียนรำไทย เหมือนกับที่เคยไปซื้อระนาดและไปเรียนตีระนาดหลังจากดูเรื่องโหมโรง เพราะสิ่งที่ตั้งวงปรารถนาให้เกิดกับคนดู เท่าที่จับน้ำเสียงได้ คือการหันกลับมาตรวจสอบตั้งคำถามต่อความเป็นไปในสังคมเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อัตลักษณ์หรือเอกลักษณ์รากเหง้าของเราเอง
       
       คงคล้ายๆ กับเรื่องไสยศาสตร์ความเชื่อ ความเป็นไทยที่ถูกสื่อผ่านการรำไทยหรือชุดไทย ฉาบเคลือบไปด้วยความสงสัย ไม่แน่ใจ กระทั่งเห็นว่าเป็นเรื่องเชย ล้าสมัย หรือ “ไร้สาระ” อย่างที่ตัวละครในเรื่องว่า และไม่ใช่เพียงแค่นั้น นอกเหนือไปจากความขลังความศักดิ์สิทธิ์ (ไม่ว่าจะของศาลเจ้าหรือรำไทย) ที่ดูจะกลายเป็นเรื่องตลกในสายตาผู้คนจำนวนไม่น้อยไปแล้วนั้น สิ่งเหล่านี้ยังดูเหมือนจะเหลือคุณค่าเพียงแค่เครื่องมือในการทำมาหากินหรือถูกทำให้เป็นธุรกิจตามวิถี “แปลงวัฒนธรรมให้เป็นทุน” มันก็ไม่ต่างอะไรจากที่เราเห็นคนสวมใส่ชุดสไบรำไทยอยู่ตามโรงแรมหรูๆ แล้วเรียกขานว่านั่นคือเอกลักษณ์ความเป็นไทย แน่นอน มันไม่ผิด แต่คงไม่ใช่ทั้งหมด
       
       พูดแบบตรงไปตรงมา คงต้องบอกว่า ประเด็นของหนังไม่ได้โฟกัสหรือเรียกร้องให้ใครลุกขึ้นมาเก็บกวาดปัดฝุ่นศิลปวัฒนธรรมไทย หากแต่สื่อให้เห็นถึง “ความเป็นไทย” ของผู้คนในยุคสมัยที่ “หลากหลายจนสับสนอลหม่าน” ในหลายด้าน
       
       ขณะที่ในทางการเมือง เราก็ดูวุ่นวายสับสน เหมือนเด็กชายสี่คนที่แม้จะมีความตั้งใจอันดีในการที่จะ “ตั้งวง” อย่างพร้อมเพรียงให้ได้ นักเรียนตัวอ้วนอย่างเจพยายามเปรียบเทียบกลุ่มของเขาว่าเหมือนพวกการ์ตูนฮีโร่ญี่ปุ่นที่รวมตัวกันเพื่อทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ (ไม่แปลกที่ฟอนท์ตัวหนังสือบนโปสเตอร์หนังก็ถูกดีไซน์ให้มีสไตล์คล้ายฟอนท์ที่เราเห็นในการ์ตูนญี่ปุ่นอย่างพวกอุลตร้าแมน) แต่สุดท้าย ภารกิจตั้งวงของพวกเขาก็ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะตั้งกันคนละทีสองที แถมทุ่มเถียงขัดแย้งกันไปมา ชนิดที่ไม่สามารถใช้คำว่า “เป็นวง” ได้ และที่เลวร้ายไปกว่านั้น ยังมีใครบางคน ดันแอบไป “ตั้งวง” รำแก้บนศาลเจ้าก่อนคนเดียวเสียด้วยซ้ำ
       
       คำว่า “ตั้งวง” จึงกินความหมายมากไปกว่าการเป็นแค่ชื่อของท่ารำ หากแต่ตอกย้ำว่า ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา หรืออย่างน้อยๆ ก็ในช่วงเกือบหนึ่งทศวรรษที่ผ่านพ้น การเมืองไทยไม่เคย “ตั้งวง” ได้สำเร็จ แม้ล่าสุดจะมีการตั้งวงสภาปฏิรูปอะไรสักอย่าง ก็เชื่อได้ว่าจะเป็นแค่วงปาหี่ อย่างที่วิพากษ์กันว่ามันก็คือการปฏิรูปเพื่อรักษาโครงสร้างอำนาจเดิมไว้ให้ตนเองและคนบางกลุ่มสามารถทำมาหารับประทานต่อไปได้ แต่ไม่ช่วยให้ประเทศชาติโดยรวมดีขึ้น องค์ประกอบภาพอีกอย่างที่หนังใส่เข้ามาอย่างจงใจ ก็คือถ้อยคำซึ่งสกรีนอยู่บนเสื้อยืดของตัวละครตัวหนึ่งในเรื่อง อย่างคำว่า “สามัคคีประเทศไทย” ก็ดูเป็นการเสียดสีเย้ยหยันมากกว่าจะบอกว่าประเทศไทยเรา “ตั้งวงกันได้ดี”
       
       ส่วนในทางวัฒนธรรม ก็มีเรื่องราวน่าขำแต่หัวเราะไม่ออก กับฉากท้ายๆ ในหนังที่มีไทยมุงไปรุมหัวเราะเยาะการรำของเด็กๆ ว่าไม่ได้เรื่อง ก็นับเป็นความเจ็บปวดสะท้อนใจในแบบหนึ่งว่า จริงๆ แล้ว เราก็ไม่ได้อะไรนักหรอกกับ “รากเหง้า” ของเราเอง จะเป็นคนที่ “มีวัฒนธรรม” สักหน่อย ก็ต้องให้ “อ่อนช้อยสวยงาม” ผิดจากนี้จะดูเป็นเรื่องตลกน่าขบขันไปทันที
       
       เท่าๆ กับที่เริ่มต้นอย่างอลหม่าน หนังเรื่องนี้ก็ดูจะเดินทางไปถึงจุดจบที่ไม่ได้พบกับความราบเรียบเช่นกัน และมันคงเป็นการกระทำที่โง่เขลาเกินไปถ้าจะตัดสินว่าหนังสรุปไว้อย่างนั้นอย่างนี้ อย่างไรก็ดี สิ่งหนึ่งซึ่งผมมองว่าน่าคิดก็คือ หลังจากผ่านพบเรื่องราวหลากหลายมาแล้ว ตัวละครทั้งหมดในเรื่อง (เด็กชายทั้งสี่คน) ก็ดูเหมือนจะกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง มันไม่ใช่การเปลี่ยนผ่านและเติบโตแบบเด็กชายสี่คนในหนัง Stand by Me แต่หมายถึงการหาที่ทางสักที่ซึ่งเหมาะสมกับตัวเองหลังจากที่อยู่กับความขัดแย้งสับสนมาจนเพียงพอแล้ว
       
       “ยอง” ที่ตัดสินใจไปเรียนเมืองนอก บรรยายบอกไว้ในตอนหนึ่งประมาณว่า “สุดท้ายแล้ว เราทั้งหมดก็ทำเพื่อตัวเองและเห็นแก่ตัวเองทั้งนั้น” อันที่จริง มันไม่ใช่สิ่งที่ผิดบาปประการใดหากไม่เป็นไปในเชิงลบ เพราะในยุคสมัยที่สับสนอลหม่านจนดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยวได้จริงๆ ไม่ว่าจะการศึกษา การเมือง สังคมวัฒนธรรม หรือแม้กระทั่งผู้หลักผู้ใหญ่ผู้ปกครอง การเห็นแก่ตัวเอง ในความหมายที่ไม่ใช่การเห็นแก่ตัว แต่คือการ “ดูแลตัวเองให้ดี” ดูจะเป็นหนึ่งในทางเลือกที่น่ากากบาทมากที่สุดแล้ว
       
       สรุปสุดท้าย “ตั้งวง” ถือเป็นความทะเยอทะยานของหนังฟอร์มเล็กๆ เรื่องหนึ่งซึ่งถ้าได้ดู มันสามารถนำไปสู่การ “ตั้งวง” เพื่อถกเถียงขบคิดกันได้ในกลุ่มคนดู และนี่ก็คือความสำเร็จขั้นสุดยอดของงานชิ้นนี้ ในยุคสมัยที่บ้านเราจะตั้งวงอะไรสักที ก็ “วงแตก” ไม่เป็นท่า ทุกครั้งไป...

ข่าวล่าสุด ในหมวด
คิดถึงวิทยา : ที่รัก ที่ยังไม่รู้จัก
อวสาน ‘นังซั่ม’ : 300 Rise of an Empire
ตลกร้ายของผู้ชายขายน้ำ ‘สตาร์บั๊ค’ : Delivery Man
Saving Mr. Banks : เหมือนจะเศร้า แต่เข้าใจ
'ตั้งวง' หนังรางวัลสุพรรณหงส์ ยอดเยี่ยม แต่แทบไม่มีใครรู้จัก!!
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
จำนวนคนโหวต 20 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 8 คน
40 %
ไม่เห็นด้วย 12 คน
60 %
ความคิดเห็นที่ 10 +17 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงดนตรี วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงรำ วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงร้องเพลง วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงเล่นไพ่ วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงพนันบอล

คนเขียนบทไทยควรออกมาจากกะลาชีวิตใสวัยมัธยมได้แล้ว โลกนี้มีคนอาศัยอยู่นอกเหนืออาณาเขตโรงเรียนมัธยม มีการมีงานทำ มีผัวมีเมียมีลูก ในหนัง 10 เรื่องที่ออกฉาย จะต้องเป็นหนังวัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆประมาณ 8 เรื่อง มันสื่อความตีบตันทางสติปัญญาของคนเขียนบทแล้วกระมัง ขี้เกียจที่จะค้นคว้าศึกษา ก็เอาจากชีวิตประสบการณ์วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆมาเขียนซะเลยง่ายดี ที่สุดก็เป็นหนังดูมักง่ายและชุ่ย
สาวสีลม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องพี่มากนี่ยกย่องกันเกินจริงไปมาก โดนเฉพาะไอแก๊ง 4 ตัวนั้นเอะอะโวยวายทั้งเรื่อง น่ารำคาญมาก คนดูคิดไปเองว่าตลกเลยขำกันไปเองตามกระแส
...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนังห่วย
รางวัลก็ให้กันเอง
เดช
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เห็นคอมเม้นต์แล้วเพลีย หนังที่ทำให้คนได้คิดถึงสังคมรอบตัวเราแล้วสะท้อนให้เห็นว่าอะไรคือ fact อะไรคือ norm อะไรคือ rational อะไรคือ non-rational เนี่ย รางวัลทั้งหลายชอบนักแหละ หนังดีไม่ได้วัดกันที่ยอดขายครับ แล้วหนังอย่างพี่มากที่โกยเงินได้มหาศาลก็เป็นหนังที่ดี เป็นหนังที่ทำให้เกิดความบันเทิงจริง แต่ลองคิดดูว่าพอออกจากโรงแล้วหรือปิดเครื่องเล่นแล้วคุณได้อะไรไปคิดต่อล่ะ พี่มากตอบโจทย์เรื่องรายได้แต่ไม่ได้ตอบโจทย์เรื่องรางวัลครับ
เห็นต่าง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 20 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รางวัลที่ให้ถ้าให้โดยไม่ยุติธรรมหรือค้่านคนส่วนใหญ่ก็ทำให้รางวัลนั้นหมดความเชื่อถือไปเองได้ไปก็ไม่มีใครยอมรับี
ManI
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 19 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ประเทศไทยยังมีเอกราชอยู่หรือ???
พวกคุณเป็นคนไทยหรือเปล่า
คนไทย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 18 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ก็มีหนังที่ได้รางวัลระดับสากลหลายเรื่องที่คนไทยไม่รู้จัก และไม่คิดจะดูด้วยซ้ำ ชอบบ่นว่ามีแต่หนังแนวนู่นนั้น แต่ก็ยังเสพแต่ของแบบนี้ ในสายตาคนไทยไม่มีอะไรของชาตฺเองดีซักอย่าง และชอบยึดตัวเองเป็นศูนย็กลางเสมอ
Ida
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 17 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พี่นัทนมใหญ่มากครับ ขาวด้วย
ฟไ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 16 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมว่าตลกครับ ไม่ใช่ว่ากรรมการไม่มีมาตรฐานนะ แต่ว่ามี Ego สูงมากกว่า ก็พยายามตั้งกฏเกณฑ์อะไรกันต่างๆ นาๆ หาคำอธิบายกันอย่างมากมายว่าหนังเรื่องนี้ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนี้ แต่มีผู้รู้คนหนึ่งบอกผมว่าถ้าหนังดีต้องคนดูเข้าใจ และต้องทำเงินด้วย ถ้าไอ้ประเภทที่ว่าส่งประกวดได้รางวัลผมก็ไม่รู้ว่าจะทำไปทำใม ถ้าคนไม่รู้จัก คนไม่เคยดู มีกันมาตั้งหลายเรื่องแล้ว ผมยกตัวอย่างหนังของสตีเวน สปิลเบริกค์ ได้ทั้งเงินได้ทั้งกล่อง อย่างนี้ถึงเรียกว่าสุดยอด ถ้าได้แต่กล่อง ไม่ได้เงิน คนไม่ได้ดู ตัดสินผลงานกันด้วยคนเพียงกลุ่มเดียว ผมไม่สนใจครับ
มาอีกแล้วหนังแบบนี้
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รู้จักแต่ สปีลเบิร์ก แล้วว่าตัวเองดูหนังเป็น ลอง google Cohen brother แล้วเอาหนังเค้ามาดูนะ จริงๆ มีอีกหลายคน..
ชัท
 
ความคิดเห็นที่ 15 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดูแล้วเราว่าดี แต่ ไม่ใช่ดีมากนัก เด็กๆเล่นได้ธรรมชาติโอเคเลยทั้งๆที่ไม่ใช่ดารา
อืมม์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เห็นคอมเม้นต์แล้วเพลีย หนังที่ทำให้คนได้คิดถึงสังคมรอบตัวเราแล้วสะท้อนให้เห็นว่าอะไรคือ fact อะไรคือ norm อะไรคือ rational อะไรคือ non-rational เนี่ย รางวัลทั้งหลายชอบนักแหละ หนังดีไม่ได้วัดกันที่ยอดขายครับ แล้วหนังอย่างพี่มากที่โกยเงินได้มหาศาลก็เป็นหนังที่ดี เป็นหนังที่ทำให้เกิดความบันเทิงจริง แต่ลองคิดดูว่าพอออกจากโรงแล้วหรือปิดเครื่องเล่นแล้วคุณได้อะไรไปคิดต่อล่ะ พี่มากตอบโจทย์เรื่องรายได้แต่ไม่ได้ตอบโจทย์เรื่องรางวัลครับ
เห็นต่าง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ในตอนต้นของหนังทำไมต้องปรับสีเสื้อแดงให้กลายเป็นสีส้ม กลัวพวกนั้นเหรอ
ddd
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กรูก็ตั้งทุกเย็น แสงโสมกลางวงเลย
aaaa
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมอยากรู้นักว่ากรรมการเอาอะไรมาตัดสินรางวัลสำหรับหนังเรื่องนี้ดูไปด็งั้นๆ หรือว่ามันมีการแอบแฝงเรื่องผลประโยชน์ในการโปรโมทลับอะไรหรือป่าว เพราะทุกๆปีหนังประเภทนี้มักจะได้รางวัลในความน่าสมเพชแต่ตูก็ให้นะ สุดท้ายคนสร้างก็หายสาบสูญ แล้วเจเนชั่นต่อมาก็เอาแบบเดิมอีกแล้วหนังไทยเมื่อไหร่จะมีคุณค่าในระดับโลกไม่ใช่ในระดับกะลาของคนบางกลุ่ม??
หนังไทยห่วย!!
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วงการหนังไทยมันห่วยเพราะมีคนดูหนังอย่างคุณน่ะนะ ได้ดูหนังของผู้กำกับคนนี้ คงเดช จาตุรันต์รัศมีบ้างหรือเปล่า
เฮ้อ
 
ความคิดเห็นที่ 10 +17 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงดนตรี วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงรำ วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงร้องเพลง วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงเล่นไพ่ วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆตั้งวงพนันบอล

คนเขียนบทไทยควรออกมาจากกะลาชีวิตใสวัยมัธยมได้แล้ว โลกนี้มีคนอาศัยอยู่นอกเหนืออาณาเขตโรงเรียนมัธยม มีการมีงานทำ มีผัวมีเมียมีลูก ในหนัง 10 เรื่องที่ออกฉาย จะต้องเป็นหนังวัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆประมาณ 8 เรื่อง มันสื่อความตีบตันทางสติปัญญาของคนเขียนบทแล้วกระมัง ขี้เกียจที่จะค้นคว้าศึกษา ก็เอาจากชีวิตประสบการณ์วัยรุ่นมัธยมเนิร์ดๆมาเขียนซะเลยง่ายดี ที่สุดก็เป็นหนังดูมักง่ายและชุ่ย
สาวสีลม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนังเรื่องก่อนของคงเดช เรื่อง แต่เพียงผู้เดียว ได้ดูหรือเปล่าครับ ตอนที่มีหนังดีๆที่ไม่ใช่หนังวัยรุ่นได้เคยไปอุดหนุนกันบ้างหรือเปล่า นี่หนังครับไม่ใช่นิยายจะได้กำหนดพลอตเรื่องยังไงก้ได้ มันต้องลงทุน การทำงานภายใต้ข้อจำกัดแบบนี้ ไปว่าหนังเขาชุ่ยนี่ได้ดูหรือยัง คอมเม้นของคุณสาวสีลม นี่ต่างหากที่ชุ่ยและมักง่าย
หนุ่มรังสิต
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดิชั้นพูดเป็นภาพรวมของสถานการณ์วงการหนังไทยที่อยู่ในสภาวะวิกฤติทางความคิดสร้างสรรค์อยู่ในขณะนี้ ถ้าใครอยากจะรับคำวิจารณ์ไปปรับปรุงก็เป็นเรื่องน่ายินดี

ดิชั้นไม่เข้าใจตรงที่ว่าบทหนังไม่ใช่นิยาย ที่จะไปกำหนดพล็อตยังไงก็ได้ ทำไมบทหนังจะเขียนตามที่เราต้องการไม่ได้ คุณลองไปอ่านบทหนังที่เยี่ยมยอดของหนังเอเซียหลายๆเรื่องดู อย่างเช่น a sepration, a touch of sin, mystery, night of silence เขียนภายใต้ข้อจำกัดทางกฎหมาย, วัฒนธรรมและการเซ็นเซอร์ ยังออกมามีสาระและความแปลกใหม่มากกว่าบทหนังไทยที่มีอิสรภาพในการประพันธ์มากกว่าหลายเท่า แล้วคุณจะรู้เองว่าจินตนาการที่คุณมีเป็นกรอบจำกัดอันเดียวในการรังสรรค์บทประพันธ์ที่ดีค่ะ
สาวสีลม
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เห็นด้วยกับคุณ สาวสีลม
คงเดชเลือกที่จะพูดเรื่องนึง ที่เค้าอาจมองว่ามันไร้สาระ?
ทั้งที่เรื่องนั้นมีคุณแก่สังคมหลายอย่าง แต่เค้าเลือกที่จะไม่บอก (หรือเค้าอาจไม่เห็นมัน)

ตัวหนังมันก็สื่อผ่านทัศนคติของคงเดชไม่มากก็น้อย
บอกตรงๆว่าไม่มั่นใจพวกนักคิดนักเขียนแนวนี้ครับ...
Tuup
 
ความคิดเห็นที่ 9 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รู้จักหนังเรื่องนี้เพราะพี่เล็ก greasy cafe'ร้องเพลงประกอบคับ
เป็ดเหลิม ก๊าบๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนังห่วย
รางวัลก็ให้กันเอง
เดช
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คอมเม้นห่วย
ได้ดูหนังยังครับ
daft punk
 
ความคิดเห็นที่ 7 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถามสั้นๆว่า กระทรวงวัฒนธรรม เคยดูหนังเรื่องนี้หรือยัง?
คิดว่าคำตอบคงชัดเจนจากผลงานอยู่แล้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนังเรื่องนี้ได้ทุนสนับสนุนจากกระทรวงวัฒนธรรมครับ
tum_ana@windowslive.com
 
ความคิดเห็นที่ 6 +14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องพี่มากนี่ยกย่องกันเกินจริงไปมาก โดนเฉพาะไอแก๊ง 4 ตัวนั้นเอะอะโวยวายทั้งเรื่อง น่ารำคาญมาก คนดูคิดไปเองว่าตลกเลยขำกันไปเองตามกระแส
...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่หรอกครับ พี่มากเข้าชิงเยอะก็จริง แต่ได้ไปแค่รางวัลเดียว ผู้สร้างก็ไม่มีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้เลย

หนังเรื่องนี้ทำเงินเพราะมันดูสนุก คนส่วนมากเห็นว่ามันตลก ซึ่งก็มีแค่นั้นจริงๆ ผมเองก็เข้าไปดูเอาความสนุกอย่างเดียว และก็ไม่เคยเห็นใครยกย่องเรื่องพี่มากว่าเป็นหนังดีเลยครับ
guru
 
ความคิดเห็นที่ 5 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มันดีตรงไหนครับหนังเรื่องนี้ .... หากหนังเรื่องนี้ดีที่สุดแล้วในบรรดาหนังไทยทั้งหลายก็แสดงว่าหนังไทยตกต่ำมาก

ผมเคยตั้งทฤษฎีไว้ว่า หนังดีต้องมีคำบรรยาย เพราะมีแต่หนังที่ทำคำบรรยายจึงจะออกสู่สังคมโลกได้ แต่หนังเรื่องนี้ไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำไป ... ถือว่าต่ำกว่ามาตรฐานสากล
ดีตรงไหน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ที่บอกว่า หนังดีต้องมีคำบรรยายนี่มุขหรือหมายความตามนั้นจริงๆ ถ้าหมายความตามนั้นจริงๆผมอยากจะบอกว่ารู้สึกหมดหวังกับคนดูหนังชาวไทย
เพ่ครับ
 
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ยาวไป ขีเกียจอ่าน
คราวหน้าซัก 27 บรรทัดพอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดูแล้ว หนังไม่ได้เรื่อง
เชียร์กันเข้าไป
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ยาวไปมีเรื่องต้องอ่านอีกเยอะ ใครก็ไดช่วยสรุบที
เซ็งเด้ล่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มันยากนักก็แค่วันละแปดบรรทัดก็ได้ ตามอัตราเฉลี่ยมาตรฐานคนไทย
ขำมั้ยอ่ะ
 
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดูตั้งวงแล้วก็ งั้นๆ

ไม่ต่างจากฮอร์โมนวัยว้าวุ่นเท่าไร

มีทั้ง SEX , มีทั้งปัญหาสังคม, ปัญหาการเมือง

ยอมรับว่าดีกว่าฮอร์โมน

แต่ก็ยังไม่ถึงขนาดประทับใจอะไร

เพราะหนังจะมาดีเอาตอนท้ายๆ

ปล. ขอนอกเรื่องหน่อย ฮาชิมะโปรเจ๊ก ฮ่วยแตกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ผู้กำกับไปตายหร่าเถอะ เสียดายตังมากๆ
ตั้งลำ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอเห็นต่างนะครับ ผมว่า ตั้งวง เป็นหนังที่ดีเรื่องนึง ในปีที่แล้วเลยนะครับ
Passion5
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แสดงว่าปีที่แล้วมีแต่หนังห่วยๆ เรื่องคงห่วยน้อยสุด เลยได้รางวัล เห้อ...
หนังไทย ผีเข้าผีออก
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เห็นด้วย ฮาชิมะโปรเจ็ก เป็นหนังผีแบบเด็กๆ ไม่โดนเล้ยส่วนเรื่องตั้งวงยังไม่ได้ดู จะหาดู หนังดี มักไม่ทำเงินเสมอ
ชอบหนังผี
 
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | ASTV ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | ติดต่อเรา
Privacy, Disclaimer and Intellectual Property Policy
All site contents copyright ©1999-2014