หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ปีกมาร

ปีกมาร ตอนที่ 11

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 3 กันยายน 2556 17:28 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ปีกมาร ตอนที่ 11
       ปีกมาร ตอนที่ 11
       
       วันต่อมา ขณะละมัยเก็บเสื้อผ้าของภูฉายมาแช่เตรียมซัก มองเห็นรอยลิปสติกที่อกเสื้อ
       
       “อุ๊ยนี่อะไรน่ะ รอย..รอย...”
       สลักเดินเข้ามา มองอย่างสงสัย
       “อะไรนังมัย”
       “ไม่...ไม่รู้ค่ะ....รอย...รอย...”
       “รอยอะไร ไหน....ให้ฉันดูหน่อยซิ”
       สลักกระชากไปดูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
       “ต๊าย...นี่...นี่มันรอยลิปสติกนี่..!”
       
       ภูฉายใบหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเหมือนเด็กๆ สลักกำลังเกรี้ยวกราดอย่างหนัก ละมัยยืนหลบมุมห้องด้วยสีหน้าขยาดๆ
       “ใคร ฉันถามว่าใคร...รอยลิปสติกของใคร ไม่ใช่นังศลัยลาแน่ เพราะนังศลัยน่ะมันไม่เคยทาปากสีแดงแจ๋เหมือนแม่ค้าปลายังงี้...แม่ถามว่าใคร..!”
       ภูฉายอึกอักอยู่ไปมา “ผม...ผม...”
       “เมื่อคืนแกกลับมาตั้งตี....ตีเท่าไหร่นังมัย”
       “ตี...ตีหนึ่งค่ะ”
       “ตีหนึ่ง..แกไปไหน..กับใคร”
       “ไป...เอ้อ...ไปหาอะไรดื่ม กับ...กับ…”
       สลักขึ้นเสียง “กับใคร!”
       “คนเดียวครับ ผมไปคนเดียวจริงๆครับ แม่ ผมเหงานี่....ผมไม่รู้จะทำอะไร”
       สลักไม่เชื่อ “ถ้าไปคนเดียวแกไปได้รอยลิปสติกนี่มาจากไหน”
       ภูฉายได้แต่ “เอ้อ…”
       สลักคาดคั้น “หรือว่า...แกไปพบใครที่นั่น”
       
       “เอ้อ...ผมไปพบคุณดวงแก้ว แล้ว...แล้วก็...แม่ครับ เราแค่เต้นรำกัน...แค่นั้นจริงๆ ครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดต่อศลัยนะผมรักศลัย ผมยังซื่อสัตย์ต่อศลัยลา ไม่มีใครแทนที่ศลัยในหัวใจผมได้ แม่ต้องเชื่อผมนะ...แม่ต้องเชื่อผม…”
       สีหน้าแววตาของสลัก ตื่นตะลึง ท่าทางตกใจมาก
       
       ภูฉายนั่งทำงานอยู่ที่แบงค์ ท่าทีของภูฉายยังหงอยเหงาซึมเซา และเคร่งเครียดจัด ดวงแก้วเดินเข้ามา
       “เห็นมั้ย...ท่าทางคุณดีขึ้นนี่ ฉันบอกแล้วไง...บางทีสัมผัสใหม่มันก็ช่วยให้กระเตื้องจากอาการปางตายได้”
       “ผมไม่คิดยังงั้นหรอกครับ แล้วผมก็เสียใจที่...ที่...”
       “คุณจะรักษาความซื่อสัตย์เอาไว้ให้ภรรยาที่กำลังจะหย่าของคุณเพื่ออะไร”
       “ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งที่มีค่าในจิตใจของผม ศลัยก็เหมือนกัน”
       สีหน้าแววตาของภูฉายเชื่อมั่นมาก
       “ผมเชื่อมั่นในความซื่อสัตย์ของภรรยาผม”
       
       ส่วนศลัยลาขับรถยนต์มากับเพียรภมร ลายสือขับมอเตอร์ไซค์ตามศลัยลา โดยที่ศลัยลาไม่รู้ตัว เพียรภมรหันไปมอง เริ่มกังวล
       “พี่ศลัยคะ มอเตอร์ไซค์คันนั้นทำไมมันตามเราใกล้ยังงั้นล่ะ...หรือ...หรือว่ามันจะเป็นพวกมือปืนที่เป็นฝ่ายตรงข้ามกับเพียร...เพียรทำคดีฆ่าคนตายอยู่ มันอาจจะ...”
       สีหน้าศลัยลาตื่นตระหนก
       “มันจะเก็บเธอหรือ”
       “มัน...มันอาจจะเป็นยังงั้นก็ได้ ไปเถอะ...ศลัย”
       ศลัยลาบึ่งรถยนต์หนีไป ลายสือเร่งความเร็วรีบตามไป
       
       ศลัยลาขับรถยนต์เข้ามาจอดหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง เพียรภมรถอนหายใจอย่างโล่งอก
       “เฮ้อ โล่งอกไปที นึกว่าจะไม่รอดแล้ว”
       “มันจะตามฆ่าเธอจริงๆ หรือ”
       
       “เพียรก็ไม่รู้...อาจไม่ใช่ก็ได้ ไปเข้าไปข้างในกันเถอะ”
       “ไปซี”
       ทั้งสองเดินเข้าข้างในไป
       
       ลายสือขับมอเตอร์ไซค์เข้ามาจอด ถอดหมวกกันน็อค แล้วจึงมองไปภายใน ก่อนตามเข้าไป

ปีกมาร ตอนที่ 11
       สลักยืนรออยู่ที่รถยนต์ของลูกชายสุดสวาท ภูฉายเดินกลับจากไปส่งดวงแก้วที่รถยนต์ สลักเชิดหน้าไม่พอใจ
       
       “แม่มาทำไมครับ”
       ดวงแก้วขับรถยนต์ออกไปแล้วโดยไม่เห็นสลัก
       “ก็มาดักแกน่ะซี กลัวนักฉกฉวยมันจะฉกแกหายไปอีกครึ่งคืน”
       “งั้นก็กลับบ้านเถอะครับ ผมจะกลับบ้าน”
       “พอเห็นหน้าแม่ละ...แกเลื้อยไม่ค่อยจะออกเชียวนะ ไป...กลับบ้านเดี๋ยวนี้!”
       “ครับ..แม่”
       ภูฉายเปิดประตูรถยนต์ให้สลัก ก่อนขับรถยนต์ออกไป
       
       เพียรภมรกำลังดูเมนูอาหารอยู่กับศลัยลา ลายสือเข้ามานั่งอีกโต๊ะหนึ่งในมุมที่มองเห็นกัน
       เพียรภมรเป็นฝ่ายมองเห็นลายสือ โดยลายสือจ้องมองมายังศลัยลา
       “พี่ศลัย...เพียร...เพียรว่ามันไม่ค่อยดีละ”
       “อะไร ที่ว่าไม่ค่อยดีน่ะ”
       “มัน...มัน...มันต้องเป็นมือปืนตามมาเก็บฉันแน่ๆมันตามเข้ามาในนี้ด้วย”
       “ไหน คนไหน”
       “นั่นไงล่ะ”
       ศลัยลาหันมามองเห็นลายสือยิ้มให้ ศลัยลาตกใจรีบหันหลังกลับสีหน้าออกพิรุธ
       “พี่ศลัย...พี่รู้จักหรือ”
       “เลิกกลัวได้แล้ว เขาไม่ใช่มือปืนหรอก เขา...เอ้อ...เขา...”
       เพียรภมรจ้องมองศลัยลา ขณะศลัยลาหลบสายตา
       “มิน่าล่ะ...พี่ศลัยถึงไม่พยายามพบภูฉายเพื่อเจรจาไกล่เกลี่ย พี่ศลัยคะ...ไม่ใช่ตอนนี้นะ ตอนนี้ พี่ยังไม่ได้หย่า..นี่...ฟังนะ...เพียรทำงานด้านกฎหมายมามาก ลูกความทุกคนโกหกทนายเพื่อให้พ้นผิด อย่าทำยังงั้นนะ พี่ต้องพูดความจริง...เพียรมีหน้าที่ต้องหาความจริงไปแสดงต่อศาล
       ศลัยลาสีหน้าสลดลง ถอนหายใจยาว เพียรภมรจ้องเขม็ง บีบคั้น
       “ฉัน...เอ้อ...ฉัน”
       “มันเกิดขึ้นหรือยัง!”
       ศลัยลาสั่นหน้าปฏิเสธ
       “คุณภูรู้เรื่องนี้มั้ย”
       “ไม่รู้ เรื่องมันยังไม่ได้ไปไหน ฉันพูดความจริงกับเธอนะเพียร”
       แววตาศลัยลาร้อนรนส่อพิรุธ แต่เพียรภมรเครียดขึ้น
       “อย่าให้ภูฉายรู้เป็นอันขาด เธอเองก็เหมือนกันต้องรู้จักระวังตัวเองด้วย ถ้าเธอไม่ต้องการเสียเปรียบภูฉาย..!”
       สีหน้าศลัยลาสลดลง
       
       วันต่อมาภูฉายนั่งทำงานอยู่ในแบงค์ พนักงานเอาหมายศาลมาให้
       “หมายศาลครับ”
       “หมายศาล”
       ภูฉายลนลานเปิดดูทันที แต่นึกได้ เหลือบสายตาขึ้นมองพนักงานรีบออกไป
       แววตาภูฉายวาววับ เริ่มโกรธขึ้นมา มือที่ถือหมายศาลสั่นระริก
       
       ขณะที่เพียรภมรนั่งทำงานอยู่ ภูฉายก้าวเข้ามา ต่างมีสีหน้าที่มึนตึงต่อกัน
       “ผมได้รับหมายศาลแล้ว!”
       “ฉันดำเนินไปตามขั้นตอน ที่ฉันได้รับ มอบหมายจากลูกความของฉัน”
       แววตาของภูฉายแข็งกล้าขึ้น จ้องมองเพียรภมรด้วยแววตาวาวโรจน์ น้ำเสียงของภูฉายขมขื่นปนโกรธ
       “ผมไม่นึกเลยนะ...ว่าคนที่จะแยกเราให้แตกเป็นเสี่ยงๆเป็นคุณ!”
       “ฉันทำหน้าที่ทนายความให้พี่ศลัยลา ก็หมายถึง...ฉันปกป้องผลประโยชน์ให้ลูกความของฉันตามหน้าที่ ส่วนความเป็นเพื่อนน่ะ...”
       แววตาของเพียรภมรเย้ยหยันยั่วยุ
       “ฉันคงจะหาที่ว่างที่เหมาะๆ ได้สักที่ละมั้ง...”
       ภูฉายโกรธจัด ทุบโต๊ะปัง ปัดแจกันแตกกระจาย ตะโกนใส่หน้าเพียรภมร เพียรภมรสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดกลัว
       “ทำไมล่ะ...ทำไมผมกับศลัยลาต้องอย่ากัน...”
       ภูฉายตะโกนก้องเหมือนคนบ้าคลั่ง
       “ทำไม!”
       
       ขณะเดียวกันศลัยลาเดินเข้ามาหานวลนภา ด้วยสีหน้าที่ยังเกรี้ยวกราดภูฉาย ภาษิตยืนฟังอยู่เงียบๆ มุมหนึ่ง
       “เขาไปเล่นงานเพียรภมรถึงสำนักงานเพราะเขาได้รับ หมายศาลแล้ว เพียรโทร. มาเล่าให้หนูฟัง ว่าภูเขาเปลี่ยนไปเหมือนไอ้บ้า!”
       “ตอนที่มาที่นี่ แม่ว่าเขายังพูดรู้เรื่องอยู่นะ เขาไม่ได้ขาดสติขนาดนั้น”
       “สติมันคุมไม่ได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงนี่คะ ข้าวของก็ขนไปแล้ว แล้วจะมารังควานอะไรอีก ยังงี้มันไม่ใช่ผู้ชายนี่ มันหน้าตัวเมียชัดๆ!”
       “ศลัย...ผู้ชายเขาก็ทำยังงั้นแหละ ไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์หรือปีๆ หนึ่งผู้หญิงถูกฆ่าตายไปตั้งเท่าไหร่ เพราะผู้ชายไม่ยอมเลิกด้วย”
       “หนูไม่ยอมให้ภูทำยังงั้นหรอกค่ะ เอาซี ถ้าเขาจะฆ่าหนู หนูก็จะฆ่าเขา!”
       “ผู้หญิงที่ถูกฆ่าตายก็คิดยังงี้แหละ พี่ศลัยก็รู้นี่ว่าผู้หญิงสู้ได้แค่ไหน ผมเป็นห่วงพี่ศลัยนะ ว่าแต่...พี่ภูเขาไปคุกคามท่านทนายใหญ่น่ะ เขาถูกยั่วยุหรือเปล่า”
       ศลัยลาหันขวับมาจ้องหน้าภาษิตด้วยแววตาขุ่น
       “แกหมายความว่ายังไง”
       “ความจริง...มีสำนวนที่ยั่วยุฝ่ายตรงข้าม”
       “แกไม่ชอบเพียรภมร เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเก่ง!”
       เสียงของศลัยลาดังขึ้นด้วยอารมณ์พาลและโกรธ
       “ผมไม่ชอบผู้หญิงที่ทำท่าว่า...ไม่มีผู้ชาย..ฉันก็อยู่ได้ย่ะ!”
       ภาษิตกระแทกเสียงใส่ศลัยลา ก่อนที่จะผละออกไปด้วยความโกรธ นวลนภารีบตามภาษิตออกไป
       ศลัยลาถอนหายใจ ความโกรธค่อยๆ ลดระดับลง
       
       เหลือแต่ความรู้สึกเสียใจที่ภูฉายทำขนาดนี้
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ปีกมาร ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
ปีกมาร ตอนที่ 15
ปีกมาร ตอนที่ 14
ปีกมาร ตอนที่ 13
ปีกมาร ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 3 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 3 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014