หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ปิ่นอนงค์

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
5 มิถุนายน 2555 10:26 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 1
        ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 1
       
       เสียงระเบิดดังตูมๆๆ ภายในเหมืองหินของจังหวัดทางภาคใต้แห่งนั้น ก่อนจะเห็นหินก้อนใหญ่น้อยกระเด็นกระดอนมาตามแรงระเบิด ฝุ่นสีขาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ระหว่างนั้นปานเทพขับรถโฟร์วีล ตะบึงเข้ามาเบรคจอด แล้วกระโดดลง วิ่งไปหากลุ่มคนงาน
       
       ปลอดผู้เป็นพ่อยืนคุมงานหันหลังคุยอยู่กับพงษ์หัวหน้าคนงาน
       “พ่อ พ่อ” ปานเทพเรียกแทบเป็นตะโกน ท่าทีร้อนใจ
       ปลอดหันมาทางเสียง ฉุนขึ้นมาทันที “ไอ้ปาน ทำไมไม่ใส่หมวกวะ สอนไม่รู้จักจำ”
       ปานเทพขัดขึ้น “พ่อ อย่าเพิ่งด่า มีเรื่องด่วน คุณใหญ่อยู่ไหน”
       
       ที่บริเวณท้ายเหมืองเวลานั้น ใหญ่ชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาถูกปิดบังเต็มไปด้วยหนวดเครารกครึ้ม ไว้ผมยาวรุงรัง
       ใหญ่กำลังหยิบลูกซองมาบรรจุกระสุน คนงานเหลียวมองใหญ่แล้วเหวี่ยงเป้าบินขึ้นไป ใหญ่ประทับตาแนบปืน เล็งแลตามเป้า มือลั่นไก เสียงดังเปรี้ยง ถูกเป้ากระจาย
       เป้าอันใหม่ถูกดีดขึ้นฟ้าอย่างต่อเนื่อง ใหญ่ ยิงเปรี้ยงๆ ถูกเป้าหมด จังหวะหนึ่งใหญ่เดินกลับมาบรรจุกระสุนใหม่
       หูของชายหนุ่มยินเสียงฝีเท้าย่ำใบไม้ดังกรอบแกรบ ใหญ่หันปลายปืนไป กลายเป็นปานเทพถือ หนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งเดินเข้ามา ร้องตะโกนบอก
       “เฮ้ย.....อย่า ฉันเอง”
       ปานเทพยกมือห้าม ท่าทีหวั่นกลัว
       “รอเดี๋ยว เหลือชุดสุดท้ายแล้ว” ใหญ่บอก
       แต่ปานเทพไม่ฟัง “เป้าบินน่ะ เอาไว้ก่อน ตอนนี้แกมีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ”
       ใหญ่ชะงัก ปานเทพรีบยื่นนสพ.ให้ ใหญ่หยิบมาดู ปานเทพรีบบอกจากพาดหัวข่าว
       “ศาลรับคำร้องขอให้แกเป็นบุคคลสาบสูญแล้ว”
       ใหญ่อึ้ง ปลอดเดินตามเข้ามาถึงพอดี
       “พวกนั้นมันร้ายกว่าที่เราคิด ผมว่าเรารอไม่ได้แล้วนะ คุณใหญ่”
       ใหญ่โยนหนังสือพิมพ์ทิ้งตรงหน้า
       “งั้นก็คงถึงเวลา คิดบัญชีซะที”
       ใหญ่พยักหน้า คนงานดีดเป้าขึ้น ใหญ่ยิงเปรี้ยงๆๆๆ แม่นราวจับวางทุกเป้า
       จากสภาพการณ์ หากเป็นคนไม่รู้จักคงคิดไปเองว่ากลุ่มของใหญ่เหมือนพวกวายร้ายไม่ผิด
       
       มองจากมุมสูงเห็นวิวทิวทัศน์สวยงาม ร่มรื่น ไปทั่วทั้งอาณาเขตอันกว้างใหญ่ของไร่ไพศาล หรือ ไพศาลรีสอร์ท แอนด์ ฟาร์ม เวลานั้นปิ่นอนงค์ขี่จักรยานมาตามทางใบหน้าแย้มยิ้มเบิกบาน หญิงสาวซึมซับรับเอาบรรยากาศสองข้างทางที่เป็นทุ่งดอกไม้สวยงาม สลับกับทุ่งหญ้าเขียวขจี
       ปิ่นอนงค์ยิ้มแย้มมีความสุขสุดๆ เท้าออกแรงถีบจักรยาน ตะกร้าด้านหน้ามีดอกไม้ใส่จนเต็ม ผ่านหมู่คนงาน
       เปี๊ยกกับหวานผู้เป็นเมียรดน้ำต้นไม้อยู่ ปิ่นอนงค์ตะโกนบอก ขณะถีบจักรยานไป
       “พี่เปี๊ยก พี่หวาน คุณนะจะกลับมาแล้ว”
       หวาน กับเปี๊ยกมองตาม
       
       ปิ่นอนงค์ขี่จักรยานมาผ่านฝูงแกะ ตรงลานเลี้ยงแกะ ร้องบอกเสียงหวาน ราวกับพวกมันจะรู้เรื่อง
       “แกะจ๋า คุณนะกำลังจะกลับบ้านแล้ว ได้ยินมั้ย”
       ไม่เท่านั้นปิ่นอนงค์ยังตะโกนร้องบอก ฝูงม้า ฝูงวัวไปตามทางอย่างร่าเริงและมีความสุข
       
       เวลานั้นจอมหนุ่มรูปงาม ลูกชายของถวิลอยู่ที่คอกม้า ชายหนุ่มถอดเสื้อโชว์กล้ามเพราะอากาศร้อน กำลังให้หญ้าสัตว์กิน
       จอมหันมาเห็นปิ่นอนงค์ที่ขี่จักรยานมาโดยไม่ทันได้ดูว่ามีก้อนหินหรือขอนไม้ขวาง จักรยานสะดุด
       จอมตะโกนบอกเสียงดัง “ระวัง ปิ่น”
       แต่ไม่ทันแล้ว จอมวิ่งกระโจนไปรับปิ่นอนงค์ที่กระเด็นลงจากจักรยานได้พอดี แต่ตัวของจอมเลยไปกระแทกหินเต็มแรง
       ปิ่นอนงค์หน้าตาตื่น ตกใจ “โอย ตายแล้ว จอม เจ็บมั้ย”
       “ไม่หรอก ปิ่นล่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า”
       จอมห่วงปิ่นอนงค์มากกว่าตัวเองเสมอ เพราะชายหนุ่มแอบรักแอบชอบปิ่นอนงค์
       ปิ่นอนงค์ส่ายหน้า “ปิ่นซุ่มซ่ามเอง มัวแต่ดีใจที่คุณนะจะกลับมา ได้ยินมั้ยจอม คุณนะจะกลับมาอาทิตย์หน้าแล้ว” หญิงสาวเขย่าแขนจอมอย่างดีใจ
       
       ภายในห้องครองสุขบนเรือนหลังใหญ่ รูปคู่ของไพศาลกับครองสุข เด่นหราอยู่ที่ผนังห้อง
       เสียงครองสุขดังขึ้นมาก่อนจะเห็นตัว กำลังคุยมือถือกับใครคนหนึ่งอยู่
       “ค่า ก็ตาทรรศนะหลานชายของสุขนั่นแหละค่ะ”
       ครองสุขผุดลุกขึ้นจากเตียงนอนในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยนัก คุยต่อ
       “แกเรียนจบโทแล้ว โอ๊ย ได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่งด้วยนะคะ แน่นอนต้องเชิญคุณพี่มาฉลองใหญ่แน่ๆ อะไรนะคะ”
       ธีระชู้รักเข้ามาซุกไซ้นัวเนียไม่ยอมห่าง ครองสุขผลักเขาออกไป ชะงักนิ่ง สีหน้าเปลี่ยนเมื่อฟังความจากปลายสาย
       “แหม เงินแค่ห้าหมื่น สุขไม่ลืมหรอกค่ะ ก็แค่ตอนนี้ยุ่งๆหลายเรื่อง แล้วสุขจะโอนให้ แค่นี้นะคะ”
       ครองสุขกดมือถืออาการเซ็งๆ น้ำเสียงจ๊ะจ๋าเปลี่ยนไปทันควัน
       “หนอย อุตส่าห์เชิญมางานมงคล ดันมาทวงเงิน เสียฤกษ์แต่เช้า”
       “จะไปสนใจอะไร อีกหน่อย พอไร่ไพศาลเป็นของพี่อย่าว่าแต่ ห้าหมื่น ห้าสิบล้านยังกระจอก” ธีระพูดเอาใจ
       ครองสุข หงุดหงิด “แล้วเมื่อไหร่ ศาลจะมีคำสั่งซะที ตานะกำลังจะกลับมาแล้ว พี่ไม่อยากให้คู่หมั้นตานะมาดูถูกเราได้”
       “สิบห้าวัน กะพริบตาทีเดียวก็ถึงแล้ว ถ้าไอ้ใหญ่มันไม่โผล่หัวกลับมานะ” ธีระว่า
       ครองสุขเสียงแข็งทันทีที่ได้ยินชื่อใหญ่
       “ไม่มีทาง คนเลวสันดานโจรอย่างมัน ป่านนี้ถูกตำรวจยิงตายไปแล้ว” ครองสุขหันไปมองรูปไพศาลที่ผนัง “ต่อไปนี้ทายาทของไร่ไพศาลคือตานะคนเดียวเท่านั้น”
       ธีระไม่ค่อยพอใจนัก แต่ปั้นยิ้ม เข้ามาคลอเคลีย เสียงหวาน “อย่าลืมรางวัลของผมแล้วกัน”
       “เธอเป็นมือขวาของพี่ ต้องได้รางวัลชิ้นใหญ่อยู่แล้ว ไม่ต้องกลัว ผู้จัดการใหญ่”
       เสียงเคาะประตูถี่ๆ ธีระผละตัวเองออก ทั้งคู่จัดเสื้อผ้า ธีระ คว้าแฟ้ม นั่งวางมาดอยู่ที่โซฟา ครองสุขเดินไปเปิดเห็นอุ่นเรือนรออยู่
       ครองสุขต่อว่าไม่พอใจนัก “จะเคาะอะไรนักหนา นังอุ่น ฉันกำลังปรึกษางานกับคุณธีระอยู่”
       อุ่นเรือนอึกอัก
       
       ปิ่นอนงค์ยังคงเริงร่าเดินเข้ามาที่ต้นปีบต้นสูงใหญ่ริมลำธารสวย ที่ออกดอกเต็มต้น
       “ต้นปีบจ๋า เธอจะได้เจอเจ้าของตัวจริงแล้วนะ”
       ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิดของหญิงสาว
       เช้าวันนั้นที่ริมลำธารแห่งนี้ ยังไม่มีต้นปีบยืนต้นเหมือนในวันนี้
       
       ทรรศนะวัย 14 ปี เดินเข้ามาหาปิ่นอนงค์ที่ตอนนั้นอายุเพียง 10 ขวบ มือทั้งสองข้างไขว้หลัง ซ่อนของบางอย่างไว้
       ซึ่งหากมองจากด้านหลังของหนุ่มน้อย จะเห็นว่าข้างหนึ่งเขาแอบถือกระถางเล็กๆ ที่ปลูกชำต้นปีบสูงประมาณหนึ่งฟุต กับผ้าเช็ดหน้าห่อดอกปีบสีขาวในมืออีกข้าง
       ทรรศนะยิ้มกว้าง เอากระถางต้นปีบยื่นส่งให้ปิ่นอนงค์ พร้อมห่อผ้าเช็ดหน้า
       “สุขสันต์วันเกิดนะปิ่น นี่ต้นปีบกับดอกของมัน พี่ให้ปิ่นเป็นของขวัญวันเกิด”
       ปิ่นอนงค์ยิ้มแต้ถือกระถางมือหนึ่ง อีกมือยกห่อผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาดม
       “หอมจังเลยค่ะคุณนะ ขอบคุณมากค่ะ”
       ทรรศนะพูดเรื่องเปื่อยประสาเด็ก ไม่ได้จริงจังอะไร
       “ขอบคุณอย่างเดียวไม่พอ เธอต้องดูแลต้นปีบต้นนี้ให้ดี ให้มันสูงใหญ่แข็งแรง เพราะมันคือต้นไม้ของเราสองคน”
       “ได้ค่ะ ปิ่นจะดูแลให้มันโตเร็วๆออกดอกเยอะๆ เพราะมันคือต้นไม้ของเราสองคน”
       สองคนสบตากันยิ้มอย่างมีความสุข
       
       เสียงจอมที่เข็นปุ๋ยเข้ามาริมลำธารดึงปิ่นอนงค์กลับมาจากวันวาน
       จอมถามงงๆ “ใส่ปุ๋ยต้นปีบนี่เหรอปิ่น”
       “จ้ะ ปิ่นอยากให้มันออกดอกเยอะๆ ตอนคุณนะกลับ”
       จอมยังสงสัยไม่หาย “แต่ว่าผู้ชายจะชอบดอกไม้เหรอปิ่น”
       “ชอบซิ” หยิบปุ๋ยมาถุงหนึ่ง “คุณนะเป็นคนอ่อนโยน จิตใจดี ชอบต้นไม้ ดอกไม้ที่สุด ไม่เหมือนกับ...” ปิ่นอนงค์ทอดคำค้างไว้ นึกไปถึงใหญ่ขึ้นมา
       จอมรอฟังอย่างสงสัย “ไม่เหมือนใคร
       “ไม่มีอะไรจ้ะ มา ช่วยกัน”
       ปิ่นอนงค์แกะถุงปุ๋ย เตรียมจะใส่ เห็นน้อยวิ่งเข้ามาหา
       “พี่ปิ่น พี่ปิ่นมาอยู่นี่เอง หาแทบแย่” น้อยหอบแฮกๆ
       “ว่าไง น้อย”
       น้อยรีบบอก “พายุลงที่เรือนใหญ่ พี่รีบไปเหอะ”
       
       ครองสุขวีนแตก ด่าแหลก อยู่ในโถงเรือนใหญ่ อุ่นเรือนนั่งซีด ธีระอยู่ด้วย
       “อะไรกันชั้นให้เงินแกไปตั้งเยอะตั้งแยะ แกไปใช้ยังไงถึงหมด เอ๊ะๆ...หรือว่าแกอมเงินชั้น ยักยอกเงินชั้น”
       “อุ่นไม่ได้ทำอย่างนั้นนะคะ คุณนาย....เอ้อ...คุณนายไม่ได้ให้เงินค่าใช้จ่ายในบ้านมาสองสามเดือนแล้ว นี่อุ่นก็เจียดเงินเดือนของอุ่นมาซื้อนะคะ”
       ครองสุขชี้หน้า “นังอุ่น นี่แกมาพูดลำเลิกบุญคุณกับชั้นเหรอ..ฉันเลี้ยงแกสองแม่ลูกมานานเท่าไหร่ หา”
       ปิ่นอนงค์วิ่งมาหน้าตาตื่น น้อยตามมาติดๆ
       “มีเรื่องอะไรกันคะ” ปิ่นอนงค์ถาม
       ครองสุขหันมาเล่นงานปิ่นอนงค์แทน
       “อ้อ ฉันรู้แล้ว แกคงจะเอาเงินเดือนที่ฉันให้ไปเลี้ยง ผู้ชายซินังปิ่นหายไปในไร่บ่อยๆอย่างงี้ บอกซะก่อนนะว่าอย่ามาท้องโตให้ขายหน้าฉัน”
       “ช่วงนี้ปิ่นต้องรีบตกแต่งห้องคุณนะ แล้วก็ไปเลือกต้นไม้ที่จะมาลงตรงระเบียงตามคำสั่งคุณนายค่ะ”
       ธีระแทรกขึ้น “ผมก็ได้ยินพี่สั่งปิ่นนะครับ”
       “หุบปากไม่ต้องมาออกรับแทน” ครองสุขด่าธีระ หันมาทางปิ่นอนงค์ “งานที่ฉันสั่งแกต้องทำให้เสร็จ แล้วก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องเงินกับฉันอีกถ้าอยู่บ้านนี้มันลำเค็ญนัก แกสองคนก็ไสหัวไปอยู่ที่อื่นเลย ไป”
       ครองสุขเดินกลับขึ้นไปข้างบนทันที ธีระเข้ามาจับบ่าปิ่นอนงค์ ทีท่าแต๊ะอั๋งเห็นๆ ปิ่นอนงค์เบี่ยงหนี
       “คุณนายก็เป็นอย่างนี้แหละ โกรธง่ายหายเร็ว อย่าถือสาเลยนะ เรื่องเงินเดือนแม่อุ่น เดี๋ยวฉันจะดูให้”
       “ขอบคุณค่ะ”
       ธีระเดินไปแล้ว ปิ่นอนงค์ถอนหายใจ แล้วหันไปเห็นอุ่นเรือนที่หน้าซีด ทำท่าจะเป็นลม
       "แม่" ปิ่นอนงค์ร้องเรียกด้วยความตกใจ

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 1
        ติดตามทุกความเข้มข้นของ "ปิ่นอนงค์" สมบูรณ์ที่สุดซีนต่อซีน จุใจและเต็มอิ่มมากกว่าใคร ละเอียดทุกลมหายใจตัวละคร!! ทุกวันทางละครออนไลน์ 2 รอบเวลา 9.30 น. และ 17.00 น.

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 1
        สองคน ปิ่นอนงค์กับน้อยประคองอุ่นเรือนเข้ามานั่งในห้องพักของปิ่นอนงค์
       
       “หมู่นี้แม่เป็นลมบ่อย ปิ่นว่าไปหาหมอดีมั้ยจ๊ะ”
       “เอ๊ะก็บอกว่าไม่เป็นไร กินยาลมแล้วเดี๋ยวก็หาย งานมีตั้งเยอะแยะ จะมามัวป่วยอยู่ได้ยังไง” อุ่นเรือนเอ็ดเอา
       “งานน่ะประเคนมาให้ทำจัง แต่เงินไม่ให้ แถมยังมาโมโหใส่ ถามจริง ป้ากับพี่ปิ่นรับใช้แกมาได้ไงตั้งนาน เป็นฉันเผ่นไปนานแล้ว” น้อยบ่นอุบ
       “น้อย คุณนายท่านมีภาระต้องเลี้ยงคนตั้งมากมาย ท่านก็ต้องเครียดไปบ้าง” ปิ่นอนงค์บอก ไม่ถือสาครองสุขสักน้อย
       “แม่ก็คิดว่าอย่างงั้น ที่นี่มันกว้างใหญ่เหลือเกิน ตั้งแต่คุณไพศาลเสีย คุณนายก็ดูแลอยู่คนเดียว ถ้าคุณนะกลับมาก็คงช่วยได้เยอะ” อุ่นเรือนว่า
       “แต่คุณนะก็เป็นแค่หลานไม่ใช่เหรอป้า แล้วทำไม คุณนายถึงไม่มีลูกกับคุณไพศาล เออ แล้วคุณใหญ่ลูกชายแท้ๆ ของคุณไพศาลหายไปไหน ที่คนงานพูดกันว่า คุณใหญ่ฆ่าคนตายจริงหรือเปล่า”
       น้อยพูดเรื่อยเจื้อย ปิ่นอนงค์รีบอุดปาก
       “หยุดได้แล้วนะ น้อย ถ้าไม่อยากเดือดร้อน อย่าพูดชื่อนี้อีก”
       ปิ่นอนงค์กับอุ่นมองกันอย่างหวาดๆ ราวกับว่าใหญ่จะกลับมาทันใด
       
       วันหนึ่ง ภายในห้องพักของโรงแรมเล็กๆ ในจังหวัดเดียวกับไร่ไพศาล
       ใหญ่กำลังนั่งดูภาพในไอแพด เป็นมุมต่างๆ ของไร่ไพศาล ลักษณะภาพแอบถ่ายความเคลื่อนไหวในไร่
       ภาพคนงานทำงานส่วนต่างๆ ภาพครองสุขยืนรับลมตรงระเบียงในชุดนอน อุ่นเรือนกับน้อย ไปจ่ายตลาดกลับมา จอมอยู่ในฝูงแกะ ภาพเปี๊ยก หวาน และถวิล ปรากฎอยู่ครบครัน
       “สายเราเข้าไปกับรถส่งปุ๋ย ฉันบอกให้เน้นถ่ายพวกคนของไร่ให้ได้มากที่สุดตามทีแกบอก ก็ได้มาเกือบครบ ยกเว้นทรรศนะที่อยู่เมืองนอกใหญ่ คนงานเก่า แทบไม่เหลือ” ปานเทพบอก
       ใหญ่เขม้นมองภาพของธีระที่เดินสั่งงานในไร่ ร้องถามปานเทพ
       “นี่ใคร”
       “รู้สึกจะเป็นผู้จัดการไร่คนใหม่”
       ใหญ่เลื่อนภาพไปเรื่อยๆ
       จนคลิกมาเจอรูปปิ่นอนงค์ หลายท่วงท่า ตอนอยู่กลางสวนดอกไม้ อยู่ในฝูงแกะ นั่งรีดนมวัว มุมสวยงามใหญ่เอานิ้วแตะขยายภาพใหญ่ขึ้น ปานเทพชะโงกดู
       “คนนี้ไม่รู้ใคร สวยชะมัด หรือเป็นยัยทัศนีย์”
       “ปิ่นอนงค์” ใหญ่ยิ้มกริ่ม
       “ฮ้า นี่เหรอ ยัยปิ่นปอดแหกของแก เฮ้ยแล้วแกจำได้ไงวะ ไม่ได้เจอกันตั้งสิบกว่าปี”
       “หน้าแหยๆ แบบนี้ ทั้งไร่มีคนเดียว”
       
       ใหญ่ไม่ยอมบอกว่า จริงๆ แล้ว เขาเคยเจอปิ่นอนงค์ ตอนแอบมางานศพพ่อ และติดใจปิ่นอนงค์ตั้งแต่นั้น ใหญ่ปิดไอแพด โยนคืนให้ปานเทพ แล้วลุกขึ้น
       “ออกไปหาอะไรกินดีกว่า”
       
       ใหญ่ปิดไอแพด โยนคืนให้ปานเทพ แล้วลุกขึ้น
       “ออกไปหาอะไรกินดีกว่า”
       
       วันเดียวกัน ที่ชุมชนโอท็อป ชุมชนแห่งนี้มีลักษณะเป็นเหมือนศูนย์จำหน่ายผลิตภัณฑ์ของจังหวัดทั่วไป
       ปิ่นอนงค์เดินเข้าออกร้านรวงต่าง ๆ เดินดูผ้าม่านที่แขวนโชว์อยู่ ปิ่นอนงค์ลองนั่งเก้าอี้ ไม้ และหวายต่างๆ
       ต่อมาปิ่นอนงค์เดินดูโคมไฟของแต่งห้อง รู้สึกถูกใจชิ้นหนึ่งจึงเดินเข้าไปในร้าน
       
       ครู่ต่อมาปิ่นอนงค์หิ้วถุงใส่โคมไฟเดินออกมา ผ่านหน้าร้านกาแฟที่ใหญ่นั่งอยู่ ใหญ่ยกกาแฟจิบค้าง เมื่อเห็นปิ่นอนงค์เดินเข้ามาหยุดยืนรับโทรศัพท์
       “ว่าไงน้อย พี่ซื้อของแต่งห้องคุณนะอยู่ อ๋อ ได้ๆ เดี๋ยวพี่ซื้อเข้าไปให้นะ แล้วมีอะไรหมดอีกไม่เป็นไร พี่ยังพอมีเงิน โอเคจ้ะ”
       ปิ่นอนงค์กดวางสายเดินไปต่อ ใหญ่มองตามแล้วลุกขึ้นออกจากร้านตามปิ่นอนงค์ไป ปานเทพเดินมาจากห้องน้ำด้านหลัง
       “อ้าว คุณใหญ่ ไปไหนแล้ว”
       
       ปิ่นอนงค์เดินหอบของมาเยอะขึ้น เป็นพวกของใช้ กะบุง ตะกร้า ไม้ขนไก่ ไม้กวาดที่น้อยฝากซื้อ มองผ่านไหล่ใหญ่ไป เห็นปิ่นอนงค์เดินอยู่ตรงทางเดิน เท้าใหญ่ขยับเดินตามมา ปิ่นอนงค์รู้สึกสังหรณ์เหมือนมีคนเดินตาม หยุดเดินเหลียวหันไปมอง ใหญ่เองก็หยุดยืนนิ่ง ดูนั่นนี่
       ปิ่นอนงค์เมียงมองตรงโน้น ตรงนี้ ทำหน้าสงสัยว่าจะเป็นใหญ่ที่ตามตัวเองมา ปิ่นอนงค์เดินต่อ หางตาเห็นใหญ่แค่แพลมๆ แต่ไม่เห็นหน้า เดินตามมา ปิ่นอนงค์ทำหน้าสงสัยหยุดเดิน
       ปิ่นอนงค์หันขวับกลับมา เขม้นมอง เห็นแต่ผู้คนเดินกันอยู่ตามปกติ ไม่เห็นใหญ่แล้ว
       
       ปิ่นอนงค์ไม่วางใจรีบเดินแกมวิ่งเร็วรี่ หน้าตาตื่นตระหนก รีบร้อนจนชนเข้ากับยาม ข้าวของ กระเป๋ากระจาย
       “ว้าย”
       “ขอโทษครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ คุณผู้หญิง” ยามถาม
       ปิ่นอนงค์หันมองหน้าตาล่อกแล่กพลางบอก “ยามคะ...มีคนสะกดรอยตามชั้นมาค่ะ”
       ยามกวาดสายตามองไปมา “ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่รถ”
       ยามช่วยเก็บของ เดินเคียงไป
       ใหญ่ก้าวออกมา ชะงักเห็นกุญแจรถของปิ่นอนงค์ตกอยู่ ใหญ่ก้มเก็บขึ้น ผุดยิ้มร้ายออกมา
       
       ปิ่นอนงค์เดินมาถึงรถที่จอดอยู่ในลานจอดรถ กองของไว้ แล้วควานหากุญแจ แต่ไม่เจอ
       “กุญแจรถหายไปไหนไม่รู้ค่ะ”
       “ใจเย็นๆ ครับ ค่อยๆ หา”
       “หรือว่าทำตกไปเมื่อกี๊ ฝากของแป็บหนึ่งนะคะ” ปิ่นอนงค์วิ่งกลับไปทางเดิม
       
       เวลาเดียวกันลุงถวิลคนขับรถวัย 50 ปี ถือกุญแจรถเดินเร็วรี่มาที่รถกระบะในที่จอดรถบ้านไร่ ในขณะที่ธีระเดินมาที่รถหรูอีกคัน
       “รู้หน้าที่ดีนี่ กำลังจะไปตามพอดี” ธีระเอ่ยขึ้น
       “ผมไม่ว่าง กำลังจะรีบไป คุณขับไปเองเถอะ” ถวิลบอก
       ธีระฉุนกึก สั่งไม่สนใจ “อะไรวะ อย่างแกมันจะมีธุระอะไรนักหนา เร็วๆ รีบไปสตาร์ทรถ เปิดแอร์ ยิ่งร้อนๆ อยู่ด้วย”
       “ผมขับรถให้คุณไพศาลกับคุณนายเท่านั้น คุณจะไปไหนก็ขับเอง”
       ธีระตบหลังคารถ ชี้หน้าถวิล “แกเป็นใครมาพูดกับชั้นอย่างนี้”
       ทั้งคู่ปรี่เข้าหากันแล้ว ครองสุขตะโกนเสียงดัง เข้ามาห้าม “หยุดเดี๋ยวนี้ มีเรื่องอะไรกัน”
       “ขอโทษครับคุณนาย เผอิญ หนูปิ่นโทรมาว่ากุญแจรถกระบะหาย ขอให้ผมช่วยไปรับ”
       “อ้อ ดีนะ เอารถไปคันหนึ่งยังไม่พอ เรียกราชรถอีกคันไปเกยถึงที่ นังปิ่นมันเป็นเจ้านายแกเหรอไง” ครองสุขประชด จบด้วยเสียงตวาด ถวิลสุดเซ็ง
       
       เย็นย่ำค่ำมากแล้ว ปิ่นอนงค์ยืนอยู่ข้างถนนหน้าชุมชน ถุงใส่ของถูกวางกองข้างๆ ตัว ปิ่นอนงค์ยืนรอรถ พอเห็นรถตุ๊กๆ มา รีบโบกรถ ท่าทีร้อนรน เป็นใหญ่นั่นเองที่ขับรถตุ๊ก ตุ๊กคันเก่าๆ เข้ามาจอด ใหญ่เอี้ยวตัวโผล่หน้าออกมา ปิ่นอนงค์มองอย่างกลัวๆ คลับคล้าย คลับคลาว่าเคยเห็น
       ใหญ่ร้องถาม “จะไปไหนคุณ”
       “ไป...ไปไร่ไพศาล” ปิ่นอนงค์ยังมีทีท่าหวาดหวั่นไม่หาย
       “ก็ขึ้นมาสิ มา...เดี๋ยวช่วยขนของใส่รถให้”
       ว่าแล้วใหญ่ก็ก้าวออกมาจากรถ สบตากับปิ่นอนงค์จังๆ
       ปิ่นอนงค์เลิ่กลั่กไม่ไว้ใจ “เอ้อ..ไม่...ไม่เป็นไรคุณไปเถอะ เดี๋ยวๆ คนที่ไร่จะขับรถมารับ”
       ใหญ่ถามกวนๆ “อ้าว แล้วโบกรถผมทำไม”
       “ขอโทษๆ”
       ปิ่นอนงค์หลบตา ทำเป็นมองถนนหารถคันใหม่ ใหญ่ขึ้นรถขับออกไป ปิ่นอนงค์หันมองตาม แล้วโบกรถอีกคัน เสียงโทรศัพท์ดัง ปิ่นอนงค์รีบรับโทรศัพท์
       “สวัสดีค่ะลุงหวินเหรอ ถึงไหนแล้วคะ...น้อย” กลายเป็นน้อยโทร.มา ปิ่นอนงค์ตกใจพอได้ฟัง “อะไรนะ แม่เป็นลม...พี่จะหารถกลับเดี๋ยวนี้”
       ปิ่นอนงค์โบกรถลุกลี้ลุกลนไม่มีรถรับจ้างผ่านมาสักคัน ถวิลก็ไม่มารับแล้ว ใหญ่ขับรถตุ๊ก ตุ๊กเข้ามาจอดอีกรอบ แล้วลงรถมาโน้มน้าว
       “ที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพฯ นะคุณ ใกล้ค่ำอย่างนี้พวกรถรับจ้าง เค้ากลับบ้าน กลับช่องไปหาลูกหาเมียกันหมดแล้ว ตกลงจะไปรึเปล่า”
       
       ปิ่นอนงค์ไม่พูดโต้ตอบ รีบขนของขึ้นรถ ใหญ่ช่วย แล้วขึ้นขับออกไป
       
       ขณะขับรถตุ๊กตุ๊กอยู่ ใหญ่ลอบมองปิ่นอนงค์ทางกระจกมองหลัง ปิ่นอนงค์สบตาใหญ่ในกระจกมองหลัง ปิ่นอนงค์กระแอมไอ ใหญ่แอบยิ้มมุมปาก
       ปิ่นอนงค์ยื่นตัวเอี้ยวคอ พยายามมองหน้าใหญ่ให้ชัด
       “มีอะไรเหรอครับ แอบมองผมทำไม”
       “เปล่า...แค่สงสัยว่านายเป็นคนแถวนี้รึเปล่า ทำไมไม่ค่อยคุ้นหน้า”
       “อ๋อ...ผมเพิ่งย้ายมา ชอบที่นี่มันเงียบดี คนเคยมีชนักติดหลังอย่างผม มาอยู่แถวนี้ ใครตามหาคงเจอตัวยาก”
       ปิ่นอนงค์ได้ฟังก็นึกกลัวจนหน้าเสีย รีบเปลี่ยนเรื่องคุย
       “แล้วรู้จักทางไปไร่ไพศาลได้ยังไง”
       “โธ่คุณ ไร่ไพศาลชื่อเสียงโด่งดังจะตายใครๆก็รู้ทั้งนั้นแหละ ทั้งที่ดิน ธุรกิจรวยๆอย่างนี้ ผมชอบนัก คุณคงเป็นลูกสาวเจ้าของไร่น่ะสิ”
       “ปละ...เปล่า ... เป็นลูกจ้าง”
       ใหญ่แอบยิ้มชอบใจนัก ที่เห็นปิ่นอนงค์กลัว
       จู่ๆ ใหญ่ก็หักรถเลี้ยวเข้าทางแยกซ้ายมือ ปิ่นอนงค์สะดุ้งเหลียวกลับไปดู
       “นี่นายเลี้ยวทำไม ทางไปไร่ต้องตรงไปก่อน ไหนว่ารู้จักทางไง”
       “ทางเดิมเค้าปิดซ่อมตั้งแต่เช้าต้องอ้อมไปทางนี้”
       ปิ่นอนงค์ไม่เชื่อ “จะบ้าเหรอชั้นขับรถผ่านตอนสายๆทางยังดีอยู่เลย กลับรถ กลับไปทางเดิมเดี๋ยวนี้”
       
       ความมืดคืบคลานเข้ามา จากเย็นกลายเป็นค่ำมืดแล้ว ใหญ่ขับรถตุ๊กตุ๊กมา จู่ๆ รถเกิดกระตุกๆ แล้วจอดดับที่ข้างทาง ใหญ่เกาหัวแกรกๆ
       “ชั้นบอกให้กลับรถ กลับไปทางเดิม นายจอดรถทำไม”
       ปิ่นอนงค์บ่น พร้อมกับแอบควานมือในกระเป๋าเหมือนหาของบางอย่าง
       “รถเสียคุณ อย่าโวยวายสิ”
       ใหญ่ลงรถนั่งดูเครื่องยนต์เขี่ยนู่นนี่ไปมา
       ปิ่นอนงค์ล้วงได้มีดพับที่พกติดตัว เป็นแบบมีอุปกรณ์อเนกปะสงค์หลายอย่าง รีบซ่อนใส่กระเป๋ากางเกง ปิ่นอนงค์ล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์กด หน้าจอโทรศัพท์ขึ้นชื่อลุงถวิล
       ปิ่นอนงค์เอาโทรศัพท์แนบหู แอบลับๆล่อๆ ถุงของที่ซื้อมา
       กลายเป็นเสียงตอบรับอัตโนมัติดังมา...ไม่สามารถติดต่อหมายเลขที่ท่านเรียก
       ปิ่นอนงค์ก้มหน้าก้มตากดโทร.ใหม่ คราวนี้จอโทรศัพท์ขึ้นชื่อน้อย
       จู่ๆ ใหญ่โผล่พรวดเข้ามาข้างๆ ปิ่นอนงค์ตกใจจนทำโทรศัพท์หล่นพื้น
       “นี่คุณช่วยเข็นรถหน่อยสิ”
       ปิ่นอนงค์สบตากับใหญ่ กะพริบตาถี่ๆ งงงวย
       
       ครู่ต่อมาบนถนนสายเดิม ปิ่นอนงค์เข็นดันรถเคลื่อนที่ช้าๆ เห็นใหญ่พยายามติดเครื่อง แชะดับ แชะดับ ปิ่นอนงค์เข็นรถจนเหนื่อยหอบ รถหยุดนิ่ง
       ใหญ่เดินมาหาปิ่นอนงค์พลางบอก “สงสัยเครื่องจะพัง”
       “อ้าว...แล้วจะทำยังไงต่อไปล่ะ ชั้นต้องรีบกลับบ้านซะด้วย แม่ไม่สบาย” ปิ่นอนงค์บ่นอุบ
       “แถวนี้ไม่ค่อยมีรถผ่านมาซะด้วย เอาอย่างนี้ คุณช่วยเฝ้ารถให้หน่อย ผมจะไปตามคนมาช่วย”
       พูดจบใหญ่พูดเดินดุ่มๆ เข้าข้างทางไป
       “อ้าว ทำอย่างนี้ได้ยังไง เดี๋ยวสิ นาย...”
       ปิ่นอนงค์มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง โผเข้าไปที่รถควานหาโทรศัพท์ใต้เบาะที่นั่งไปมา
       สีหน้าปิ่นอนงค์ตกใจตาโต เมื่อล้วงเจอเสื้อที่ม้วนออกมาจากใต้เบาะ เสื้อตัวนั้นเขรอะไปด้วยเลือด ปิ่นอนงค์ดึงชายเสื้อออก เห็นมีดสปาร์ต้าเล่มหนึ่งมีคราบเลือดเขรอะกรังโผล่ออกมา
       ปิ่นอนงค์คว้ากระเป๋าสตางค์ได้ วิ่งกลับไปทางเดิม
       
       ปิ่นอนงค์วิ่งเหลียวหน้า เหลียวหลังมาอีกมุมของถนน ชนกับใหญ่ที่โผล่ออกมาจากข้างถนน ปิ่นอนงค์ถอยตั้งหลัก หวาดกลัว ล้วงมือกำมีดพับในกระเป๋ากางเกง
       “บอกให้เฝ้ารถ มาวิ่งเล่นอะไรแถวนี้”
       ปิ่นอนงค์ชักมีดออกมาแกะท่าทีงกๆ เงิ่นๆ “แกไม่ต้องมาพูด แกเป็นคนร้าย แกจะเอาชั้นมาฆ่าชิงทรัพย์ ถอยไปเดี๋ยวนี้”
       ใหญ่ยิ้มดีใจมองมีด
       “โธ่เอ๊ย มีมีดพับแบบนี้ก็ไม่บอก อุปกรณ์เยอะดีซ่อมรถได้เลยนะนี่ มา...ขอยืมหน่อย”
       ใหญ่ยื่นมือตรงเข้าหาปิ่นอนงค์ ปิ่นอนงค์ตวัดมีดเก้ๆ กังๆ “อย่าเข้ามานะ”
       จังหวะหนึ่งที่ปิ่นอนงค์ตวัดนั้น ดันไปโดนสายสะพายกระเป๋าตัวเองขาด ตกพื้น
       ใหญ่กางมือสองข้างหลอกล่อ ปิ่นอนงค์ตวัดมีดไปมา หลับตาปี๋ มีดโดนมือใหญ่เต็มแรง ใหญ่สะดุ้งร้องลั่น
       “โอ๊ย...”
       ปิ่นอนงค์ลืมตาเห็นใหญ่กุมมือ เลือดไหลติ๋งๆ
       ใหญ่หน้าเครียด ปิ่นอนงค์ชะงัก “อุ๊ย...”
       “เล่นกันถึงเลือดเลยเหรอ”
       
       ไวเท่าความคิด ปิ่นอนงค์ทิ้งมีดวิ่งหนีสุดชีวิต
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 21 จบบริบูรณ์
ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 20
ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 19
ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 18
ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 17
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 36 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 34 คน
95 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
5 %
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
)ปิ่นอนงค์
)))))))))))))
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มิน น่ารัก
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากดูๆ พี่เวียร์กับพี่มิน จิ้นมากคร้าาาาาาาาาาา
teenowy@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014