หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กี่เพ้า

กี่เพ้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
29 พฤศจิกายน 2555 04:40 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
กี่เพ้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
        กี่เพ้า ตอนที่ 14 ตอนอวสาน (ต่อ)
       
       เย็นวันเดียวกัน หมิงเทียนเดินมาหาซิ่วหลานในมือถือไอแพดและไอโฟนมาด้วย ซิ่วกำลังเอาผักสดออกจากถุงใส่กาละมังเตรียมล้างน้ำ
       
        “ซิ่วเห็นคุณพิงค์ไหม” หมิงเทียนถาม
        “ไม่เห็นเลยค่ะ ซิ่วเพิ่งกลับจากตลาดค่ะ”
        หย่งซานเข้ามาได้ยินที่หมิงเทียนกับซิ่วคุยกันจึงบอก
        “คุณพิ้งค์กลับเมืองไทยไปแล้วครับ”
        “ว่าไงนะ”
        “ผมเจอคุณพิ้งค์เธอลากกระเป๋าเดินทางลงมา เธอบอกว่าเธอจะกลับเมืองไทยครับ”
        หมิงเทียนตกใจเช่นเดียวกับซิ่วหลาน รีบเดินออกจากครัว ซิ่วหลานตามไปด้วย หย่งซานสีหน้างงๆ แปลกใจ
       
        หมิงเทียนวิ่งเข้ามาในห้องดอกไม้ บรรยากาศห้องยังอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่ตามโต๊ะทำงาน ชั้นวางของสะอาดกว่าปกติ ข้าวของน้อยชิ้น คงเหลือแต่ของที่ไม่จำเป็นต้องเอากลับเมืองไทยวางอยู่ ซิ่วหลานตามเข้ามา หมิงเทียนวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้า
        เสื้อผ้าของเพกายังอยู่เหมือนเดิมทุกอย่าง
        “เสื้อผ้าก็ยังอยู่เหมือนเดิมนี่คะ”
        หมิงเทียนงง ตกลงเป็นไงกันแน่ ลี่ผิงเข้ามาถาม
        “มีอะไรกันเหรอ”
        “อาหย่งซานบอกว่าคุณพิ้งค์กลับเมืองไทยไปแล้ว แต่เสื้อผ้าก็ยังอยู่เหมือนเดิม”
        “หย่งซานท่าจะเลอะเลือนใหญ่แล้ว คุณพิ้งค์ไม่ได้กลับเมืองไทยสักหน่อย แต่เธอบอกแม่ว่าจะออกไปซื้อของ"
        “แล้วทำไมต้องปิดโทรศัพท์”
        “อาจจะอยู่ในที่อับสัญญาณมั้งหรือไม่ก็แบตหมด”
        “แต่ปกติคุณพิ้งค์ไปไหนจะต้องบอกซิ่วทุกครั้งนะคะ”
        “คนเราก็ต้องมีธุระส่วนตัวบ้างสิซิ่ว แม่ว่าลูกอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ คุณพิ้งค์เป็นคนเก่ง เธอดูแลตัวเองได้”
        หมิงเทียนยังไม่สบายใจอยู่ดี
        เสียงมือถือดังขึ้น หมิงเทียนดูเบอร์โชว์ก่อนรีบรับสาย
        “ว่าไง”
        เสียงพนักงานชายคนหนึ่งโทรจากมุมสงบ คนไม่พลุกหล่านภายในบริษัทเจ้าฟาร์มาซี
        “บริษัทสาขาที่สิงคโปร์เกิดปัญหาครับ”
        “ปัญหาอะไร”
        “สต็อกสินค้าไม่ได้คุณภาพ ทางคุณโจวอยากให้คุณชายรองเดินทางไปสิงคโปร์ ประชุมด่วนตอนนี้ครับ”
        “ตอนนี้เลยเหรอ”
        ลี่ผิงยิ้มร้ายพอใจกับแผนการ
       
        “ครับทางโน้นต้องการลายเซ็นคุณชายรอง ลูกค้าอยากเจอคุณชายรองด้วย คุณชายรองต้องเดินทางไปเองครับ นี่ผมกำลังจะเดินทางไปสนามบินจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินให้"
        “ก็ได้ ไปเจอกันที่สนามบิน”
        หมิงเทียนกดวางสายสีหน้าซีเรียส
        “เดินทางด่วนหรือคะ ให้ซิ่วจัดกระเป๋าให้ไหมคะ” ซิ่วหลานบอก
        หมิงเทียนพยักหน้า
        “งั้นผมฝากคุณแม่ด้วยนะครับ ถ้าคุณพิ้งค์กลับมาให้โทรหาผมด้วย เดี๋ยวผมต้องไปเตรียมเอกสารก่อน”
        “จ้ะ หมิงเทียนไม่ต้องห่วง”
        หมิงเทียนออกไปพร้อมอาซิ่ว ลี่ผิงมีสีหน้าพอใจ
       
       ภายในสุสานเวลาหัวค่ำ เพกากับเหว่ยเหอซึ่งถูกขังอยู่ในสภาพร่างกายย่ำแย่ เลือดไหลออกมากทั้งคู่ สีหน้าเหว่ยเหอซีดขาวเหมือนกระดาษ เขายังคงลูบโลงศพหมิงซาน ตาปรือใกล้จะตาย
       “คุณหมิงซานเคยบอกจะไปรอผมที่ดวงจันทร์ ผมกำลังจะไปเจอคุณหมิงซานแล้ว”
       “ไม่นะเหว่ย คุณต้องมีชีวิตอยู่ คุณหมิงซานต้องอยากเห็นเหว่ยได้ไปใช้ชีวิตที่อเมริกา ดินแดนแห่งเสรีภาพ ไม่ต้องหนีใคร อยากทำอะไรก็ได้ตามที่ใจต้องการ”
       “ทำอะไรดีล่ะ ตลอดชีวิตผมต้องการสิ่งเดียว คือ หมิงซาน เราอยู่ร่วมกันในโลกไม่ได้ เราก็จะไปอยู่ด้วยกันบนดวงจันทร์”
       เหว่ยเหอแหงนหน้าไปทางช่องแสงด้านบนที่มีแสงจันทร์ลอดเข้ามา
       เพลงพระจันทร์แทนใจของเหว่ยเหอและหมิงซานดังขึ้น เหว่ยเหอคล้ายจะหลับ เพการ้องไห้ออกมา
       “คุณตายไม่ได้นะเหว่ย”
       วินาทีสุดท้ายของเหว่ยเหอเริ่มต้นขึ้นแล้ว ดวงตาคู่นั้นใกล้หลับเต็มที
       “พิ้งค์ อวยพรผมกับคุณหมิงซานหน่อยสิ”
       
       “ไม่ ฉันไม่อวยพร คุณยังไปเจอคุณหมิงซานตอนนี้ไม่ได้ คุณต้องอยู่อีกนาน ต้องมีอนาคตสดใส ชีวิตคุณจะมีแต่รอยยิ้มแวดล้อมไปด้วยคนที่รักคุณ”

กี่เพ้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
        เพกาคลานเข้าไปกอดเหว่ยเหอที่ยิ้มให้เพกาอย่างอ่อนแรง
       
       “ผมยิ้มแล้วนี่ไง ถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้วล่ะ”
        “อย่า..ได้โปรด อย่าทิ้งฉันไป”
       รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า คำพูดสุดท้ายที่ออกมาจากปากเหว่ย คือ
        “หมิงซาน”
       เหว่ยเหอสิ้นใจตายในขณะที่ยังกอดโลงศพหมิงซาน
        “เหว่ย”
       เพกาดึงร่างเหว่ยเหอลงมาอยู่ในอ้อมกอด
       “ไม่”
       เพกาปล่อยโฮกอดศพเหว่ยเหอแล้วกรีดร้องออกมา เพการ้องไห้อย่างหนัก กอดศพเหว่ยเหอ
        “อย่าทำแบบนี้กับฉัน อย่ามาตายเพราะฉัน ทำแบบนี้แล้วฉันจะอยู่ยังไง ไม่ เหว่ย ตื่น เหว่ย ตื่นฮือๆๆ”
       เสียงร้องไห้โหยหวนของเพกา ดังลอดออกมาจากประตูที่ปิดตายของสุสาน แต่ไม่มีใครได้ยิน
       
       ค่ำวันเดียวกัน ลมกรูเกรียวไปทั้งสวนโบตั๋น ดอกโบตั๋น ทุกกิ่งก้านสั่นไหวทั้งสวนราวกับจะแสดงอารมณ์ของสุคนธา วิญญาณเธอยืนอยู่กลางสวนโบตั๋นมองเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเจ้าด้วยความโกรธ เป็นครั้งแรกที่วิญญาณปรากฏตัวชัดเจนที่สุด แววตาที่เคยเลื่อนลอยกลับกลับฉายแววมุ่งมาดด้วยความเป็นห่วงเพกา
       
       ภายในห้อง หมิงเทียนเตรียมโน๊ตบุ๊ก จัดเอกสาร ซิ่วหลานจัดกระเป๋าเดินทางใบเล็กเสร็จพอดี มีถุงใส่สูทด้วย
       ลมกระแทกหน้าต่างเปิดออก เอกสารอย่างอื่นปลิวว่อน กลิ่นดอกโบตั๋นโชยแรงเข้ามา
        “สงสัยจะมีมรสุมเข้า” ซิ่วหลานว่า
        “กลิ่นดอกโบตั๋น” หมิงเทียนบอก
        “ลมแรงอย่างนี้ก็ต้องมีกลิ่นสิคะ สวนโบตั๋นอยู่ถัดไปนี่เอง”
       ซิ่วหลานรีบปิดหน้าต่างและเก็บเอกสารที่ปลิวหล่นพื้น หมิงเทียนครุ่นคิด และรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง
       
       ภายในสุสาน เหว่ยเหอนอนตายอยู่ข้างโลงหมิงซาน เพกาพาตัวเองคลานไปตีที่ประตูและพยายามตะโกนบอกใครสักคน
       “ปล่อยฉันออกไป ให้ฉันออกไป”
       แต่ยิ่งเปล่งเสียงร้องดังมากเท่าไรก็ยิ่งเจ็บแผลมากเท่านั้น เพกาหน้าซีดเผือด ไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว
       เพกาหันไปมองรูปสุคนธาหน้าโลงศพ
       
        “คุณเมย์ลีช่วยฉันด้วย อย่าให้ฉันตกเป็นเหยื่อของคุณนายใหญ่อีกคน ช่วยฉันด้วยนะคุณเมย์ลี”
       รูปสุคนธาเหมือนจ้องมองมาที่เพกา
       
       ภายในห้องนั่งเล่นติดกับห้องอาหารโต๊ะมังกร ลี่ผิงสวมแว่นนั่งปักผ้า ฮัมเพลงอย่างจีนอย่างอารมณ์ดีมีความสุขกำลังจะกำจัดมารชีวิตได้หมดแล้ว
       หมิงเทียนหิ้วกระเป๋าเอกสาร ส่วนซิ่วหลานถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กและถุงใส่สูท ซิ่วหลานเดินนำหมิงเทียนกำลังจะออกไปหน้าบ้าน
       วิญญาณเมย์ลีพยายามแสดงตัวโดยเคลื่อนผ่านหลังหมิงเทียน เมื่อเขาหันไปก็รู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองมา แต่วิญญาณหายไป หมิงเทียนไม่เห็นอะไร นอกจากห้องโล่งๆ ซิ่วหลานหยุดเดินหันมาถาม
        “มีอะไรเหรอคะ คุณชายรอง”
        “ฉันรู้สึก...ช่างเถอะ”
       หมิงเทียนเดินตามซิ่วหลานออกไปหน้าบ้าน
       
       รถหมิงเทียนจอดอยู่โดยมีจิ้นหลุนยืนคอยนอกรถ หมิงเทียนกับซิ่วหลานเข้ามา อวี้หลุนรีบวิ่งไปรับกระเป๋าเอกสารและกระเป๋าเดินทาง-ถุงใส่สูทไปใส่ท้ายรถ ซิ่วหลานเปิดประตูรถด้านหลังให้หมิงเทียนขึ้น
        “เดินทางปลอดภัยนะคะ คุณชายรอง”
       หมิงเทียนพยักหน้าจะขึ้นรถ ทันใดนั้นมีลมพัดแรงมาวูบหนึ่ง ลมพัดใส่เข้าหารถพาเอากลีบดอกโบตั๋นสีชมพูมาด้วย แล้วลมก็สงบลง หมิงเทียนหยิบกลีบดอกโบตั๋นขึ้นมาดูแล้วมองรอบตัว สายตาหมิงเทียนชะงักไปสะดุดด้านที่จะไปสุสาน
       สายตาหมิงเทียนเห็นสุคนธายืนอยู่และมองมา เขาผงะและตกใจก่อนเพ่งมองดูอีกครั้ง
       สายตาหมิงเทียนเห็นวิญญาณสุคนธายืนอยู่ห่างออกไปและเดินตรงทางเดินไปสุสานพร้อมยกมือกวักมือเบาๆ ช้าๆ
       ซิ่วหลานและเจิ้นหลุนมองตามทิศทางของสายตาหมิงเทียน แต่ไม่เห็นอะไร
        “มองอะไรครับคุณชายรอง”
       หมิงเทียนเริ่มมั่นใจว่ามีอะไรบางอย่างก็บอกเจิ้นหลุน
       “ฉันไม่ไปแล้ว”
       หมิงเทียนจะเดินไปหาสุคนธา
        “เอ้าแล้วงานล่ะคะคุณชายรอง เค้ารออยู่ที่สนามบินไม่ใช่หรือคะ”
       หมิงเทียนบอกไม่ได้ว่าคืออะไร เขาเดินตรงไปหาสุคนธาที่รออยู่ วิญญาณสุคนธาเคลื่อนตัว ถอยห่างออกไปเพื่อนำทางไป หมิงเทียนเดินตาม
        “คุณชายรองจะเดินไปไหนอาซิ่ว”
        “ไม่รู้เหมือนกัน”
       
       เจิ้นหลุนและซิ่วหลานหยุดยืนงงอยู่ตรงนั้นเอง
       
       อ่านต่อเวลา 17.00น.

กี่เพ้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
        ลี่ผิงเดินถือสะดึงปักผ้ามองผ่านประตูกระจกออกไปเบื้องนอกก็ขมวดคิ้วฉับ ที่เห็นหมิงเทียน
       เดินคนเดียวอย่างรวดเร็วไปทางสุสาน ลี่ผิงมีสีหน้าวิตกไม่พอใจขึ้นมาทันที
        
       หมิงเทียนได้แต่กึ่งเดิน กึ่งวิ่งตามไปตามจุดที่วิญญาณชี้นำ จนวิญญาณเดินหายเข้าไปในสุสาน
       “คุณพาผมมาที่นี่ทำไมเมย์ลี”
        
       ภายในสุสาน เพกาปรือตาขึ้น ลมหายใจหอบถี่นั่งพิงประตูทางเข้าสุสานอยู่ เหว่ยเหอนอนตายข้างโลงศพหมิงซาน สายตาของเพกา เห็นสุคนธายืนลางเลือนอยู่ตรงหน้า 
       เพกายกมือขึ้นบอก
                 “เมย์ลี ช่วย ฉัน ด้วย”
       เพกาหมดแรง  มือตกหวืดกระแทกประตูเสียงดังแกร๊ก
        
       หมิงเทียนได้ยินเสียงแว่วๆ หันขวับไปทางต้นเสียงตรงประตู 
                 “เสียงอะไร”
       หมิงเทียนเดินไป ใกล้จะถึงประตูด้านหลังสุสานแล้ว 
                 “หมิงเทียน”
                 เสียงลี่ผิงดังขึ้น หมิงเทียนหันไปหาลี่ผิงที่หน้าตาดุดัน ไม่พอใจที่หมิงเทียนมาใกล้ตรงที่ซ่อนเพกา
                 “คุณแม่  คุณแม่มาทำอะไรแถวนี้ครับ”
       “แม่ก็ตามลูกมาน่ะสิ แล้วลูกล่ะ มาทำอะไร”
                 “เอ่อ...ผม ไม่มีอะไรครับ”
                 “ไม่มีอะไรแล้วทำไมถึงไม่รีบไปสนามบิน  เดี๋ยวก็ตกเครื่องกันพอดี” 
                 “ครับ” 
       ลี่ผิงดันหมิงเทียนให้เดินออกไปจากตรงนั้น
       ทันใดนั้นเกิดลมพัดวูบใหญ่ ลี่ผิงเซจะล้ม หมิงเทียนร้องเสียงดังประคองแม่
                 “คุณแม่”
        
       ภายในสุสาน เพกาได้ยินเสียงหมิงเทียน 
                 “คุณหมิงเทียน”  
       เพกาตะเกียกตะกายลุกขึ้นออกแรงเคาะประตู
                 “คุณหมิงเทียน คุณหมิงเทียนช่วยฉันด้วย” 
        
       ลมพัดแรงหายไปแล้ว  หมิงเทียนหันไปทางสุสานได้ยินเสียงเพกา
                 “คุณพิ้งค์”
       หมิงเทียนจะวิ่งไป แต่ลี่ผิงคว้าแขนหมิงเทียนไว้
                 “กลับไปเดี๋ยวนี้หมิงเทียน”
                 “คุณแม่ครับ เสียงคุณพิ้งค์”  
                 “หมิงเทียน แม่สั่ง”
                 เสียงเพกาดังจากในสุสานบอก  
       “คุณหมิงเทียนช่วยฉันด้วย ฉันอยู่ในนี้”   
                 “คุณพิ้งค์”
       หมิงเทียนวิ่งไปทางประตูสุสานทันที ลี่ผิงมองตามอย่างไม่พอใจ
        
       หมิงเทียนวิ่งเข้ามาที่ประตู  
                 “คุณพิ้งค์ คุณอยู่ที่ไหน”
       เพกาตะโกนบอกหมิงเทียน 
                 “ฉันอยู่ในนี้”
       หมิงเทียนหันไปทางประตูสุสานและมองผ่านช่องว่างระหว่างประตูเห็นเพกา
       หมิงเทียนตกใจ
       “คุณพิ้งค์”  
       “ช่วยด้วยค่ะ”
       “คุณถอยออกไปห่าง ๆ ประตู ผมจะพังประตูเข้าไป”
       เสียงลี่ผิงดังขึ้น          
       “หมิงเทียนหยุด”
       หมิงเทียนหันไปเห็นลี่ผิงยืนถือมีด หน้าตาดุร้าย
                 “ไปให้พ้น อย่ามายุ่ง” 
                 หมิงเทียนตกใจถาม
       “คุณแม่ นี่คุณแม่ขังคุณพิ้งค์เหรอ ขังทำไม”
                 “แม่บอกว่าอย่ายุ่ง  กลับไปเดี๋ยวนี้”
                 “ไม่ ผมจะช่วยคุณพิ้งค์”
                 “เมื่อไหร่แกจะเลิกดื้อสักทีฮะหมิงเทียน เพราะความดื้อดึงของแก เรื่องมันถึงเป็นแบบนี้ ถ้าแกไม่ดื้อจะเอาเมย์ลีไปเป็นของแก หมิงซานก็คงไม่ตาย แม่ก็จะไม่ต้องจัดการเมย์ลี”  
         หมิงเทียนอึ้ง 
                 “คุณแม่ฆ่าเมย์ลี”
                 “ใช่   แม่ฆ่ามัน นังเด็กนั่นทำให้พี่ใหญ่ของแกตาย เมย์ลีทรยศครอบครัวเรา มันสมควรตายแล้ว หมิงเทียนรู้ไหม เลือดของคนทรยศอย่างมันยังติดมือแม่อยู่เลย”
       ลี่ผิงหัวเราะร่าเริ่มมีอาการคลุ้มคลั่ง คุมสติตัวเองไม่อยู่

กี่เพ้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
        “มอบตัวนะครับคุณแม่ ผมจะหาทนายเก่งๆให้ ผมจะสู้คดีว่าคุณแม่เสียสติ”
       “แม่ไม่ได้บ้านะหมิงเทียน แม่จะจัดการทุกคนที่สร้างความวุ่นวายให้กับครอบครัว  รวมทั้งนังพิ้งค์ด้วย”
       จู่ๆ ต้นไม้แถวนั้นสั่นไหว ลมกรูเกรียว กลิ่นหอมดอกโบตั๋นล่องลอยมา พร้อมกลีบดอกโบตั๋นสีชมพูจำนวนหนึ่งแล้วลมก็สงบลง
       “ดอกโบตั๋น”
       ลี่ผิงหันไปดูเห็นวิญญาณสุคนธายืนอยู่ข้างหลังหมิงเทียนที่กำลังมองแม่ด้วยแววตาผิดหวัง เสียใจ นึกไม่ถึง ลี่ผิงไม่กลัวผี
                 “นังเมย์ลี ฉันฆ่าแกไปแล้วนี่ แกยังไม่ตายอีกเหรอ”
        หมิงเทียนหันไปมองตามลี่ผิงแต่ไม่เห็นเมย์ลี  
                 “แกทำให้หมิงซานตาย แกต้องตายตามไป แกต้องเป็นเจ้าสาวผีให้หมิงซานไปรับใช้หมิงซานในปรโลก”
       ลี่ผิงพุ่งเข้าไปที่หมิงเทียนจะจ้วงแทงวิญญาณเมย์ลีที่อยู่ข้างหลัง  แต่หมิงเทียนหลบทัน 
                 “คุณแม่”        
       วิญญาณสุคนธาเลือนห่างออกไป 
                 “นังเมย์ลี แกคิดว่าจะรอดเงื้อมมือฉันหรือ”  
       ลี่ผิงวิ่งตามไปไล่แทงวิญญาณเมย์ลี 
                 “คุณแม่”   
       ในสุสาน เพกาไอกระอักเลือด หมิงเทียนละล้าละลังจะไปช่วยแม่หรือช่วยเพกาก่อน เสียงเพกาดังลอดออกมาอีก เขาตัดสินใจใช้เท้าถีบประตูหลายหน เอาหินแถวนั้นมาตีที่ล็อกประตูอีกหลายครั้ง     จนล็อกพังหมิงเทียนเปิดแล้วเข้าไปกอดเพกาที่ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของหมิงเทียน
       “ไม่เป็นไรแล้ว คุณปลอดภัยแล้ว”
       หมิงเทียนมองเข้าไปในสุสานเห็นศพเหว่ยเหอก็ตกใจ  
                 “เหว่ย”   
                 “ยังไม่ต้องห่วงฉันกับเหว่ย คุณไปดูคุณนายใหญ่ก่อนเถอะค่ะ”    
                 “อดทนไว้นะคุณพิงค์  เดี๋ยวผมกลับมา”
       เพกาพยักหน้า หมิงเทียนวิ่งออกไปทางที่แม่วิ่งไป เพกาอ่อนแรงเต็มที
        
       บริเวณเนินแถวสุสาน วิญญาณสุคนธาปรากฏขึ้น ลี่ผิงถือมีดวิ่งไปจะแทง
       “นังเมย์ลี แกต้องตายด้วยน้ำมือฉัน”
       ลี่ผิงพุ่งตัวไปแทงทะลุร่างของสุคนธาที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง ลี่ผิงสะดุดล้มหน้าคะมำ 
                 “ว้าย”
        
       ลี่ผิง กลิ้งตกลงเนินหลายตลบ หมิงเทียนตามเข้ามาเห็นเข้าพอดี
                 “คุณแม่”   
       ร่างของลี่ผิงกลิ้งลงไปยังเนินข้างล่าง ร่างหันหลัง หมิงเทียนรีบวิ่งลงไปดูแม่
                 “คุณแม่”   
       หมิงเทียนพลิกร่างลี่ผิงขึ้นมา  ปรากฏว่า มีดปักอยู่บนอกซ้ายในตำแหน่งเดียวกับที่สุคนธาโดน  เลือดแดงฉานเต็มร่าง
                 “คุณแม่  คุณแม่อดทนไว้นะครับ  ผมจะพาคุณแม่ไปหาหมอ” 
                 ลี่ผิงเสียงแผ่ว คลี่ยิ้มอย่างอ่อนแรง
       “แม่ไม่ไป แม่จะไปหาหมิงซาน”  
        
       อดีตผุดขึ้นอีกครั้ง ความทรงจำที่สวยงามที่สุดของลี่ผิงคือกอดหมิงซาน 
       “คุณพ่อไปนอนห้องนังเหม่ยอิง”
       “ช่างเค้าเถอะครับ คืนนี้ผมจะนอนเป็นเพื่อนคุณแม่”
       “หมิงซานลูกแม่”
       ลี่ผิงซาบซึ้งตื้นตันซุกหาไออุ่นจากลูกชาย
        
       ลี่ผิงคิดถึงหมิงซานจับใจ
                 “หมิงซาน เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกแล้วลูก”
       ลี่ผิงค่อยๆ สิ้นใจตายในที่สุด 
                 “แม่”  
       หมิงเทียนตะโกนลั่นกอดร่างแม่เอาไว้แน่นและร้องไห้อย่างสิ้นอาย 
       เพกาประคองร่างอาบเลือดเข้ามามองภาพหมิงเทียนกับลี่ผิงด้วยความสลดใจ จู่ๆ เพกาหมดแรง  จึงเป็นลมล้มพับไปกับพื้น หมิงเทียนได้ยินเสียงก็หันขวับ
                 “คุณพิ้งค์” 
        
                 ในเวลาต่อมา เพกาบนอยู่บนเตียงเข็นที่ทางโรงพยาบาลส่งมา พยาบาลเข็นพาเพกาไปตามทางโดยมีหมิงเทียนเดินเกาะเตียงมองอย่างเป็นห่วง เพกาค่อยๆ ลืมตาอย่างอ่อนเพลีย ความรู้สึกเบาโหวง  พอเตียงเข็นแล่นมาจอดที่หน้าประตูห้องฉุกเฉินกำลังจะเข้าไปในห้อง เพกาก็รวบรวมกำลังพูดเสียงเบาๆ
                 “หมิงเทียน  หมิงเทียน”
                 หมิงเทียนเอะใจ ขอให้บุรุษพยาบาลหยุดรถ หมิงเทียนก้มลงฟังเสียงแผ่วเบาของเพกา
                 “แม่คุณส่งคนไปฆ่าเหม่ยอิง รีบไปช่วยเหม่ยอิงด้วย”
                 เพกาพูดจบก็หมดสติไปอีกครั้ง บุรุษพยาบาลรีบเข็นเตียงเข้าห้องฉุกเฉินทันที หมิงเทียนรู้สึกไม่สบายใจรีบเอามือถือขึ้นมากดโทร. ออกหาตำรวจทันที เขารอสาย...
                 “ขอพูดกับผู้กองหวังครับ  เรื่องด่วน”
        
                 บริเวณโรงแรมแห่งหนึ่งในมาเก๊า เหม่ยอิงใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาเดินเมามาตามทางในโรงแรมเพื่อจะเข้าห้องพัก เหม่ยอิงเดินมาไขกุญแจห้องแล้วเข้าห้องไป
       
       อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กี่เพ้า ตอนที่ 14 อวสาน (ต่อ)
กี่เพ้า ตอนที่ 13
กี่เพ้า ตอนที่ 12
กี่เพ้า ตอนที่ 11
กี่เพ้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 76 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 69 คน
91 %
ไม่เห็นด้วย 7 คน
9 %
ความคิดเห็นที่ 23 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมไม่มีเรื่อง ตะวันฉายฯ ให้อ่านซักที อยากดูน้องแต้ว
นะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 20 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
การจะทำตัวเป็นนักเศือก เอ๊ย นักสืบเนี่ยมันต้องมีทีท่า
ที่รัดกุมระมัดระวังมากกว่านี้ แต่ดูจากบทและการแสดง
ออกแล้ว ถ้าเป็นเรื่องจริงโดนเก็บไปแล้ว นี่แหละที่คน
ดูบางส่วนเขารำคาญ
อากาธี คริสต้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 19 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นางเอกเศือกมากเกินไปหรือเปล่า?
หยก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 18 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใครจะด่ามันก็สิทธิ์เขา ไม่รู้จะเต้นให้ได้อะไร เรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีบ้าง เจอก็ปลงๆ บ้างเถอะค่ะ รึเตือนให้เขาใช้คำพูดให้ดีหน่อย อะไรก็ว่าไป

แบบนี้มันนะเหมือนยอมรับความจริงไม่ได้นะคะ
ตกลงแสดงดีมั้ยน้า..แอนน่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 15 +17 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
บทละครอาจทำให้เพกาดูน่ารำคาญไปบ้าง แต่มันก็มีเหตุผลส่วนตัวของตัวละครนั้น
ส่วนตัวคิดว่าพ่ีแอนเล่นเก่งมาก แต่แบบแอบอยากเห็นผีเมย์ลีเยอะกว่านี้อ่ะ
vee
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่ชอบก็ไม่ต้องอ่านสิ ด่าอยู่ได้ น่ารำคาญ !
รำคาญคนไร้สาระ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ข้อคิดจากเรื่องนี้ ก็มีนะ เช่น ความร่ำรวย มีชื่อเสียง ไม่ได้การันตีถึงความสุขที่ถาวรเสมอไป ความรัก ความอบอุ่น ความเข้าใจกันต่างหาก เงินทองมีแค่พอเพียงก็มีความสุขได้
ซ้อ8
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกครับ แต่ผีเมย์ลีออกมาน้อยไป
อยากให้หวีดๆ หลอนๆ
นี่กลายเป็นนึกว่าดูนักสืบโคนัน+เซเลอร์มูน
Maxim
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอดูฉากจบที่แอนโดนแทงแล้วเอามาขังอย่างทีเดียว เพราะเป็นตอนเดียวที่คงไม่สามารถเล่นเว่อร์ได้ 555
นภา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แต่เราชอบทั้งแอน และมาร์ท ที่นางเอกต้องไม่มีมารยาทเพราะ ความอยากหาคนฆ่าเมลีย์ และต้องทำในเวลาที่จำกัด ในช่วงที่ซ่อมกี่เพ้าเท่านั้น ความต้องการมากเลยทำให้ไม่อดกลั้น และ ยุ่งทุกเรื่อง
ชอบทองประสม และ พรเวโรจน์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
บทของ *เพกา* อยากรู้อยากเห็น และปากพร่อยมาก
เกินไป อยู่เฉย ๆ บ้างไม่เป็น

แต่ก็สนุกดี ชอบทั้ง สมาร์ทและแอน
can
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แอน โอเว้อแอคติ้ง น่ารำคาญ
แอน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใครแสดงเป็นอาเฉินหรอคะ
Jubu
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบพระเอกมากกกก เห็นหน้ามีลักยิ้มแล้วเคลิ้มในความหล่อทุ๊กที ตอนนี้ดูละครแล้วแฮปปี้มากชอบทั้งผอแรงเงากับพระเอกเรื่องนี้
ขออีกหลายๆเรื่องๆนะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ตอบกลับ : ความคิดเห็นที่ 5
ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014