หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ดาวเรือง

ดาวเรือง ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 13 กรกฎาคม 2556 10:47 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ดาวเรือง ตอนที่ 5
        ดาวเรือง ตอนที่ 5 
       

       สุวรรณกับเวียงจับมือกันผ่านลูกกรง ทั้งสองต่างคร่ำครวญโหยไห้ ผันที่ยืนอยู่ด้านหลังเวียงถอนใจออกมาเฮือกใหญ่
       “พ่อจ๋าแม่จ๋า เอาหนูออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” สุวรรณคร่ำครวญ
       “โถ ไอ้หนูวรรณ เวรกรรมอะไรของเอ็ง” เวียงร้องไห้
       “ก็เวรกรรมที่มันก่อขึ้นไง” ผันบอก
       “หนูไม่ได้ตั้งใจนะแม่ ไปบอกไอ้จ่าแม่นให้หนูที ว่าแดดมันจ้า เห็นตัวสีน้ำตาล นึกว่าหมา เลยฟาดไปทีนึง” สุวรรณร้องไห้ฮือ ๆ
       กรอดกับแหลมวิ่งขึ้นโรงพักมาพร้อมกับโอเลี้ยงและข้าวหนึ่งห่อ
       “พี่วรรณจ๋า! / ได้เวลาดินเนอร์แล้วจ้ะ”
       “พวกเอ็งหุบปากไปเลยนะ ข้าไม่กินอะไรทั้งนั้น ตราบใดที่แม่กับพ่อยังไม่เอาข้าออกจากคุก ข้าจะอดตายอยู่ในนี้” สุวรรณประกาศ
       เวียงกับผันมองลูกตัวเองด้วยความเวทนาแล้วคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่างก่อนชักชวนกันเดินไปสุวรรณมีสายตามุ่งมั่นแน่วแน่ว่าจะประท้วงแม่กับพ่อด้วยการ ‘อดอาหาร’
       
       ดาวเรืองกับเพี้ยนช่วยกันเก็บร้าน บานชื่นวุ่นอยู่ที่โต๊ะทำอาหาร
       “โกรธคุณปลัดมากล่ะสิ ถึงได้หน้าหงิกแบบนี้” เพี้ยนถาม
       ดาวเรืองตอบทันที “เออ!!”
       “งั้นพี่เรืองก็ไม่ต้องไปทำงานกับเขาสิ”
       บานชื่นพูดทันที “คนเราพูดอะไรไว้ แล้วไม่ทำ ไม่ใช่คน”
       “งั้นคนที่ไม่ใช่คนก็เยอะแยะเกลื่อนเมืองสิแม่” ดาวเรืองว่า
       บานชื่นจะขว้างตะหลิว “เดี๋ยะเหอะ!!”
       “อ๊ะ ๆ ตะหลิวนั่นอันสุดท้ายแล้วนะแม่ ถ้าเขวี้ยงมาคงต้องเอาสากผัดข้าวกันบ้างล่ะ”
       “ก็เอ็งรับปากเขาแล้วไม่ทำตามสัญญา เขาจะได้ด่ามาถึงข้าน่ะสิว่าลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน”
       ดาวเรืองมีสายตามุ่งมั่น “แล้วใครบอกว่าฉันจะไม่ทำล่ะ...ดีเหมือนกัน ไปกับไอ้ปลัด ฉันจะได้ไปทำงานของฉันด้วย”
       บานชื่นกับเพี้ยนงงว่าดาวเรืองจะทำงานอะไรอีก
       “งานอะไรเหรอพี่เรือง” เพี้ยนถาม
       ดาวเรืองยิ้มกริ่ม “เชื่อหัวไอ้เรืองเฮอะ!!”
       
       สุวรรณยัดข้าวจนเต็มปากเพราะหิวจัด กรอดกับแหลมนั่งเกาะลูกกรงมองพลางกลืนน้ำลาย
       “อดซะอิ่มเลยนะพี่” แหลมว่า
       สุวรรณเรอเสียงดัง “ดีกว่าโยนให้หมากิน”
       เสมอใจถือถุงก๊อบแก๊บเดินขึ้นโรงพักมาด้วยความร้อนใจแล้วปรี่มานั่งคุกเข่าลงหน้าลูกกรง
       เสมอใจสีหน้าห่วงใย “ไอ้วรรณ...เอ็งเป็นไงบ้าง”
       สุวรรณเซ็ง “คนที่อยากให้มาดันไม่มา แต่คนที่เหม็นขี้หน้า ดันโผล่มาตลอดเลยวุ๊ย”
       “นั่นถุงอะไร กินได้รึเปล่า” กรอดถาม
       กรอดพยายามจะดึงถุงในมือเสมอใจ เสมอใจยื้อกลับมายื่นให้สุวรรณ
       “ข้าเอาตะไคร้หอมมาให้เอ็ง เอาไว้ไล่ยุง” เสมอใจบอก
       “แล้วถ้าจะไล่เอ็งต้องใช้อะไรวะ!” สุวรรณย้อน
       กรอดกับแหลมช่วยกันไล่ “ชิ่วๆ”
       เสมอใจผิดหวังและเสียใจ “ข้าไปแน่ แต่เอ็งต้องรับของนี่ไปก่อน”
       “ไม่จำเป็นโว้ย ยุงหน้าไหนมันจะกล้ามากัดข้า ข้าหนังหน้ายิ่งกว่าควาย ไม่จำเป็นต้องพึ่งของๆเอ็ง”
       แหลมกับกรอดประสานเสียง “ถูก!”
       เสมอใจเสียงดัง “หยุด...อย่าขยับ!”
       ทั้งสามหนุ่มชะงักกึกแล้วนิ่งเป็นหุ่น
       เสมอใจค่อยๆ สอดมือผ่านลูกกรงเข้ามาช้าๆ ทุกคนมองเสมอใจอย่างงงๆ แล้วเสมอใจก็ตบยุงที่เกาะแก้มซ้ายและขวาของสุวรรณให้อย่างแรง
       “นังเหมอ!!” สุวรรณเอามือจับแก้มที่เห็นเลือดยุงติดหน้าซึ่งชาจนขึ้นริ้ว
       “เห็นมั้ยว่ายุงมันชุมแค่ไหน” เสมอใจหยิบตะไคร้หอมมาวางตรงหน้าสุวรรณ “ข้าเอามาให้ เอ็งจะใช้หรือไม่ใช้ก็เรื่องของเอ็ง หรือจะทนนอนให้ยุงกัดทั้งคืนก็ตามใจ”
       พูดจบเสมอใจก็เดินออกไป แล้วสามหนุ่มก็พากันตบยุงที่บินเข้ามากัดอย่างต่อเนื่อง
       “พี่ไม่ใช้ใช่มั้ย งั้นฉันใช้เอง” แหลมบอก
       สุวรรณรีบคว้าขวดตะไคร้หอมมาเทแล้วทาที่ตัว
       “ของข้า ข้าต้องใช้ก่อนโว้ย”
       สุวรรณทาตะไคร้หอมทั่วตัวในขณะที่แหลมกับกรอดนั่งตบยุงกันจ้าละหวั่น
       
       ที่โรงพยาบาลดอนพัฒนา จ่าแม่นที่นอนบนเตียงพิเศษทำหน้าหมางเมิน
       “หนูวรรณมันไม่ได้ตั้งใจ มันฝากมาขอโทษ ฝากมาขอขมา” เวียงบอก
       “คนอย่างไอ้วรรณนะเรอะรู้จักผิดชอบชั่วดี” จ่าแม่นว่า
       “เห็นแก่อนาคตเด็กมันเถอะจ่าแม่น ต่อไปไอ้วรรณมันจะทำคุณประโยชน์ให้ประเทศได้อีกเยอะ อย่าเอาเรื่องมันเลยนะ” ผันขอร้อง
       “ใครผิดก็ว่ากันตามผิดโว้ย ข้าจะไม่อ่อนข้อให้เด็ดขาด ไม่มีการทำขวัญ ไม่มีการรับหมากพลู ไม่รับเงิน ไม่คอรัปชั่นใดๆทั้งสิ้น”
       “ให้โอกาสคนกลับใจ ให้อภัยคนสำนึกผิด ถือว่าได้บุญใหญ่เลยนะจ๊ะ” บุญปลอดช่วยหล่านล้อม
       บุญปลีกพูด “เห็นแก่เพื่อนเก่าเพื่อนแก่สักครั้งนะจ่านะ”
       “ไม่!” จ่าแม่นยืนกราน “ต่อให้มี 10 ผัน 10 เวียง 10 ปลีก 10 ปลอด ข้าก็ไม่ใจอ่อน ไม่ๆๆๆ”
       “ถ้าไม่เห็นแก่พวกข้า ก็ขอให้เห็นแก่แม่บานก็แล้วกัน”
       จ่าแม่นได้ยินชื่อบานชื่นก็หูผึ่งแต่แกล้งทำไม่สนใจ
       “แม่บานเกี่ยวอะไรด้วย” จ่าแม่นถาม
       “ก็หนูวรรณทำเพื่อลูกสาวแม่บาน บาปมันก็ตกแก่ไอ้เรืองกับแม่บานด้วย” เวียงอธิบาย
       จ่าแม่นเข้าใจได้ทันที “อืมม...จริง...ฟังขึ้น มีเหตุผล ถ้างั้นก็ได้โว้ย ข้าจะเห็นแก่แม่บาน” ทุกคนเฮดีใจ “แต่ข้ามีข้อแม้”
       ทุกคนถามขึ้นมาทันที “อะไร”
       “ข้ากับแม่บานจะต้องได้ดินเนอร์หรูๆกันคืนนี้ แล้วเป็นอันจบกัน!” จ่าแม่นบอก
       ผันกับเวียงมองหน้ากันเพราะรู้สึกว่าเจองานใหญ่เข้าแล้ว

ดาวเรือง ตอนที่ 5
        บานชื่นกอดอกเชิดหน้าใส่เวียงกับผัน
       “ทำไมข้าจะต้องช่วย จำได้ไหม ตอนลูกข้าเกือบจะติดคุก ไม่มีหมาตัวไหนจะช่วยสักตัว” บานชื่นว่า
       “นึกว่าสงสารหนูวรรณเถอะนะ แม่บานก็รู้ ที่หนูวรรณทำไปก็เพราะมันรักไอ้เรือง” เวียงว่า
       “กลั้นใจกินข้าวกับไอ้แม่นแค่มื้อเดียวเอง” ผันบอก
       ดาวเรืองกับเพี้ยนที่อยู่ในชุดนักเรียนนั่งฟังอยู่ ดาวเรืองเห็นช่องทางที่จะแกล้งจ่าแม่นจึงตาลุก
       “กลั้นใจนิดเถอะแม่ เรื่องจิ๊บ ๆ แค่นี้ คิดซะว่าช่วยหมาช่วยแมว” ดาวเรืองบอก
       ผันสะอึก แต่ก็ดีใจ “เห็นมั้ยแม่บาน ไอ้เรืองมันเห็นดีด้วย”
       บานชื่นคิดหนัก “เอางั้นเรอะไอ้เรือง”
       ดาวเรืองลุกขึ้นยืน “เอางั้นแหละ แต่มีข้อแม้นะ ว่าการช่วยเหลือครั้งนี้ให้ถือเป็นบุญคุณ!”
       เวียงกับผันมองหน้ากันแล้วพยักหน้า
       ดาวเรืองยิ้มกริ่ม “แม่...เอาขึ้นกระดานไว้เลยว่าบ้านผู้ใหญ่ผันติดหนี้เราอยู่ 1 ครั้ง”
       “เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องขึ้นกระดาน ข้าจำได้ ไม่เบี้ยวหรอก”
       “ถึงจำได้ก็ต้องขึ้น จะได้มีพยานรู้เห็นเยอะๆ” ดาวเรืองยืนยัน
       “ตามสบาย ๆ แต่พูดแล้วว่าจะช่วยก็ต้องช่วยนะ ห้ามคืนคำ” เวียงว่า
       “คนอย่างไอ้เรืองไม่พูดพล่อยๆ...แต่...บ้านผู้ใหญ่จะต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทุกอย่าง ทั้งค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเก้าอี้ ค่าเสียเวลา ช่างหน้าช่างผมก็ต้องป้าไสวกับเสมอใจเท่านั้น จะมาใช้ไก่กาอย่างป้าเวียง น้าปลีก น้าปลอดไม่ได้....ว่าไง” ดาวเรืองถาม
       เวียงกัดฟันกรอด “จะว่าไงได้อีกล่ะไอ้เรือง ก็ถ้าเอ็งจะคิดค่าอากาศหายใจ ข้าก็ต้องยอม”
       ดาวเรืองยิ้มกับเพี้ยนเพราะงานนี้ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งความสะใจ
       
       ดาวเรืองพาเพี้ยนที่อยู่ในชุดนักเรียนเดินมาที่รถซาเล้ง
       “เปิดเทอมแล้วเซ็งอ่ะ” เพี้ยนว่า
       “เซ็งอะไรวะ ได้มาเรียนแบบนี้ ดีกว่าตะลอนๆไปกับข้า” ดาวเรืองบอก
       “ไปกับพี่ดีกว่า ได้เงิน มาเรียนแบบนี้ ไม่รู้จะได้อะไร”
       “ก็ได้ความรู้สิวะ มีความรู้จะได้ไม่ถูกใครเอาเปรียบ”
       “ทีพี่เรืองไม่เรียน ไม่มีใครกล้าแหยมสักคน”
       “แล้วเอ็งจะเอาอย่างข้าเหรอ ต้องวิ่งเฉียดตะรางไปมาแบบนี้ เขาให้เรียนฟรีๆก็ต้องตั้งใจให้มันเต็มที่...เอ็งอยากจะโง่เหมือนพวกไอ้วรรณรึไง”
       เพี้ยนส่ายหน้าดิก ดาวเรืองยิ้มก่อนจะขี่ซาเล้งออกไป
       
       จินตวัฒน์เห็นดาวเรืองกับเพี้ยนขี่ซาเล้งเข้ามาจอดที่หน้าร้าน
       “ดาวเรืองมาแล้วครับน้าบานชื่น” จินตวัฒน์บอก
       บานชื่นชะเง้อมองตาม จินตวัฒน์ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางกระตือรือร้นว่าจะไปออกพื้นที่เดี๋ยวนี้ ดาวเรืองหมั่นไส้จินตวัฒน์ เธอเดินเข้ามาในร้านแล้วแกล้งทำฟึดฟัด
       “ไปกันเถอะเรือง” จินตวัฒน์ชวน
       ดาวเรืองหันไปทางเพี้ยน “เฮ้ย ไอ้เพี้ยน กี่โมงแล้ววะ”
       “สิบสี่นาฬิกา สี่สิบเจ็ดนาที”
       “อีก 13 นาที ยังพอมีเวลากินน้ำแข็งใสสักถ้วย” ดาวเรืองบอก
       “ไอ้เรือง เอ็งจะเฉไฉทำไม คุณปลัดมารอเอ็งนานแล้วนะ” บานชื่นว่า
       “อะไรอะแม่ ก็มันยังไม่ถึงเวลานัด ทำงานกับคนตรงเวลาน่ะ เข้าใจกันหน่อย”
       ดาวเรืองหันมาเลิกคิ้วกวนๆใส่จินตวัฒน์แล้วเดินไปนั่งกระดิกเท้าที่โต๊ะตัวหนึ่งอย่างสบายใจ
       บานชื่นเกรงใจมาก “ระหว่างรอ น้ำแข็งใสสักถ้วยมั้ยคะปลัด”
       ดาวเรืองหัวเราะชอบใจ จินตวัฒน์ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความกวนของดาวเรือง
       
       ดาวเรืองขึ้นไปนั่งในรถอีเฉื่อย จินตวัฒน์ติดเครื่องเตรียมออกตัว
       “บอกทางด้วยนะ” จินตวัฒน์บอก
       “ได้ เดี๋ยวชี้ทางสว่างให้”
       อีเฉื่อยแล่นไปตามถนนลาดยาง ถนนลูกรังซึ่งเป็นเส้นทางในหมู่บ้าน
       อีเฉื่อยแล่นมาจอดหน้า ”โรงสีเอื้ออาทรหมู่บ้านดอนล้อมหมี โดยกำพล ชอบอุปถัมภ์” จินตวัฒน์ กับดาวเรืองลงมายืนดู
       จินตวัฒน์กับดาวเรืองเดินดูแปลงพืชผักปลอดสารพิษเอื้ออาทร บ้านดอนล้อมหมู โดย กำพล ชอบอุปถัมภ์
       ดาวเรืองยื่นน้ำในแก้วให้จินตวัฒน์ดื่มที่บริเวณโรงผลิตน้ำดื่มซึ่งติดป้ายโรงผลิตน้ำดื่มเอื้ออาทร บ้านดอนล้อมวัว โดยกำพล ชอบอุปถัมภ์
       ดาวเรืองพาจินตวัฒน์เดินลุยน้ำแล้วชี้โบ๊ชี้เบ๊ให้จินตวัฒน์ดูป้าย “ฝายกั้นน้ำเพื่อความสุขที่ยั่งยืนของคนดอนล้อมเก้ง โดยกำพล ชอบอุปถัมภ์”
       
       จินตวัฒน์ขับรถมาโดยมีดาวเรืองนั่งข้างๆ
       “ดูเหมือนชีวิตคนดอนพัฒนาจะถูกอุปถัมภ์โดยเสี่ยกำพลทั้งหมด ตั้งแต่ในตัวอำเภอ ยันหมู่บ้านที่กันดารสุดๆ”
       “ก็งี้แหละ คนมันชอบช่วยเหลือ ชอบเอื้ออาทร” ดาวเรืองบอก
       จินตวัฒน์เบรกรถเอี๊ยด เมื่อเจอฝูงควายพากันเดินข้ามถนน เขาเห็นป้ายบ้านดอนล้อมควายอยู่ตรงหน้า
       “นั่นก็ควายเอื้ออาทร เพื่อหมู่บ้านดอนล้อมควายของเสี่ยกำพล ชอบอุปถัมภ์” ดาวเรืองบอก
       “เอื้ออาทรขนาดนี้แล้วเขาอยู่ได้ยังไง ธุรกิจจริงๆของเสี่ยกำพลล่ะ มีมั้ย” จินตวัฒน์ถาม
       “อยากรู้จริงป๊ะ”
       จินตวัฒน์แสดงสีหน้าสนใจเต็มที่

ดาวเรือง ตอนที่ 5
        รถอีเฉื่อยวิ่งผ่านทางแยกเข้าป่า
       เสียงดาวเรืองตะโกนลั่น “เฮ้ย เลี้ยวขวาๆ!!”
       จินตวัฒน์ถอยรถกลับและกำลังจะเลี้ยวเข้าถนนทางเข้าป่าปลูก
       “ทางเข้าป่านี่ ในนี้มีหมู่บ้านอีกเหรอ” จินตวัฒน์ถาม
       “ไม่มี แต่ที่ไหนมีป่า ที่นั่นมีเสี่ยกำพล นายอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าเสี่ยกำพลทำอะไรรับประทาน”
       รถของกำพลแล่นสวนมาจอด จินตวัฒน์จอดรถ กำพลลดกระจกรถลงแล้วเอ่ยถาม
       “สวัสดีครับคุณปลัด มาทำอะไรแถวนี้ครับ”
       “ผมมาออกพื้นที่เยี่ยมชาวบ้านน่ะครับ”
       “แหม บ้านเราโชคดีจริงๆที่ได้ปลัดไฟแรงมาประจำที่นี่ อยากให้ผมช่วยงานอะไรก็บอกนะครับ ผมยินดี”
       ดาวเรืองพูดแค่ให้จินตวัฒน์ได้ยิน “เอื้ออาทรตั้งแต่ชาวบ้านยันข้าราชการ”
       “ขอบคุณครับเสี่ย”
       “น่าเสียดาย ที่วันนี้พาชมปางไม้ไม่ได้ พอดีมีธุระน่ะครับ ถ้าอยากจะชมก็ให้ดาวเรืองพาไปนะครับ” กำพลบอก
       “ครับ ขอบคุณครับ”
       กำพลโบกมือลาด้วยท่าทางเป็นมิตรสุดๆ ก่อนจะขับรถกระบะโฟร์วิลล์ออกไป
       “นี่แหละ พ่อพระของคนดอนพัฒนาตัวจริงเสียงจริง” ดาวเรืองว่า
       จินตวัฒน์รู้สึกได้ว่าดาวเรืองประชดประชันมากกว่าจะชื่นชมจริงๆ
       
       ดาวเรืองเดินนำหน้าจินตวัฒน์เข้าไปในป่าปลูกของกำพลที่มีทั้งร่องรอยถูกตัดไปแล้วและยังยืนต้นเรียงเป็นแถวเป็นแนว
       “ใหญ่เหมือนกันนะ” จินตวัฒน์บอก
       “ไม่ใหญ่ ก็ไม่ใช่เสี่ยกำพล ปลูกเอง ตัดเอง ขนเอง รวยเอง” ดาวเรืองว่า
       “ถูกต้องตามกฎหมายใช่ไหม”
       “ถูกสิ ทั้งกฎหมายไทยและกฎหมายฉบับเสี่ยกำพล”
       “หมายความว่าไง กฎหมายฉบับเสี่ยกำพล” จินตวฒน์งง
       “อ้าว ก็เป็นกฎหมายที่เอื้อประโยชน์ต่อการทำความดีของเสี่ยกำพลไง”
       จินตวัฒน์ไม่เข้าใจ แต่ไม่ทันจะพูดอะไร ดาวเรืองก็เดินฉีกไปอีกทางจินตวัฒน์มองตามไปก็เห็นดาวเรืองเดินเข้าไปหารถขนซุงที่กำลังขนไม้กันอยู่
       
       ดาวเรืองคุยกับคนงานตัดไม้ที่อยู่ที่รถขนซุง 4-5 คน
       “ว่าไงน้าเสริม หายหน้าหายตาไปเลยนะ ไม่เห็นไปกินข้าวที่ร้านบ้าง” ดาวเรืองทัก
       เสริมพูด “ไม่มีเวลาว่ะ ต้องรีบตัดไม้ จะได้ทันขนพร้อมกับ...ของหวาน!”
       ดาวเรืองตาโตแล้วกระซิบถาม “เที่ยวนี้มีของหวานด้วยเหรอ”
       จินตวัฒน์ขยับตัวมายืนใกล้ๆดาวเรืองเพราะสงสัยเรื่องของหวาน
       “เออ ข้ามเขามาแล้ว” เสริมบอก
       ดาวเรืองตาลุก “มีเหลือให้ฉันแบ่งไปขายที่ร้านบ้างมั้ยล่ะ”
       “ของไม่พอ จะแบ่งให้เอ็งได้ไง” เสริมเห็นจินตวัฒน์เขม้นมองด้วยความสงสัย “ข้าไปทำงานก่อนล่ะ ว่างๆจะแวะไปกินข้าวที่ร้าน” เสริมเดินออกไป
       จินตวัฒน์ถาม “ของหวานอะไร”
       “น้ำตาลทราย...ผิดกฎหมายป๊ะ”
       ดาวเรืองหัวเราะแล้วเดินไป จินตวัฒน์มองดาวเรืองด้วยความสงสัยก่อนเดินตามไป
       
       ผันอุ้มไก่ยืนต่อหน้ากำพล คนกำลังเชียร์ไก่ชนกันอย่างเมามันอยู่ด้านหลัง
       ผันพูดอย่างนอบน้อม “มีอะไรให้ผมรับใช้ครับเสี่ย”
       “อย่าพูดว่ารับใช้เลยผู้ใหญ่ เรียกว่าร่วมงานกันดีกว่า ฉันอยากให้เลื่อนจัดงานวัดให้เร็วขึ้นหน่อย สักอาทิตย์หน้านี้เลย คันไม้คันมือ อยากทำบุญน่ะ” กำพลบอก
       “แหมเสี่ย หายใจเข้าก็ทำทาน หายใจออกก็ทำบุญ บุญบารมีล้นจนใช้ไปอีกสิบชาติก็ไม่หมด”
       “ผู้ใหญ่ผันก็ได้ด้วย เพราะสนับสนุนคนทำดี ได้เหมือนทุกครั้งนั่นแหละ”
       ผันรู้ว่ากำพลหมายถึงอะไร
       “เรื่องงานวัด ผมจะจัดการให้เร็วที่สุด” ผันกระซิบกระซาบ “ส่วนเรื่องจัดซื้อตู้น้ำหยอดเหรียญกับยาฆ่าหญ้าแจกชาวบ้านของ อบต. ตอนนี้งบผ่านแล้วครับ เสี่ยเข้าไปเสนอราคาได้เลย รับรองผ่านฉลุย”
       กำพลตาโต “แล้วเจ้าอื่นล่ะ”
       “มี 2-3 เจ้า แต่ไม่น่ากลัว พวกไก่กา สู้มืออาชีพอย่างเสี่ยไม่ได้” ผันว่า
       “ถ้าได้ ฉันจะตัดเปอร์เซ็นต์ให้ผู้ใหญ่เหมือนเดิมไม่ต้องห่วง”
       ผันยิ้มหวานเพราะรู้ว่าลาภก้อนใหญ่กำลังจะบินเข้ากระเป๋าอีกแล้ว กำพลยิ้มกริ่มและมีสายตาเจ้าเล่ห์
       
       กำพลเปิดประตูขึ้นนั่งในรถอย่างสบายอกสบายใจ
       “เป็นไงครับเสี่ย สำเร็จมั้ยครับ” ลูกน้องถาม
       “จะเหลือเหรอ ไอ้ผันมันทั้งโง่ ทั้งเห็นแก่เงิน โยนเศษเงินให้มันนิดๆหน่อยๆมันก็กระโดดอ้าปากรับแล้ว...เอ็งโทรไปบอกทางโน้นให้ขนยาข้ามมาเลย เราจะส่งเข้ากรุงเทพฯตอนมันจัดงานวัดกันนี่แหละ” กำพลบอก
       กำพลยิ้มเหี้ยมก่อนจะหัวเราะอย่างมีความสุข
       
       สุวรรณร้องไห้โวยวาย
       “ปล่อยกู ๆ ๆ น้องเรืองอยู่ไหน มาช่วยพี่วรรณด้วย”
       “ถามหาแม่เวียงจะมีประโยชน์กว่านะพี่ ตอนนี้พวกแม่ๆกำลังดำเนินการช่วยพี่วรรณอยู่จ้ะ” แหลมบอก
       “รับรอง พี่วรรณได้ออกจากคุก ไม่เกินวันนี้แน่นอนจ้ะ” กรอดเสริม
       “แล้ววันนี้มันเหลืออีกกี่ชั่วโมงวะ...ไอ้วรรณอยากตาย ๆๆๆ”
       กรอดกับแหลมเห็นสุวรรณร้องไห้โฮและดิ้นทุรนทุรายก็แอบสบตากันเพราะคิดว่าโอเวอร์มากไปแล้ว
       
       บุญปลีก บุญปลอด และเมียทุกเบอร์ของผันช่วยกันทำอาหารกันจ้าละหวั่น บางคนขูดมะพร้าว บางคนหั่นผัก บางคนตำน้ำพริก บางคนคนหม้อแกงจนควันฟุ้งไปทั้งครัว โดยเวียงยืนเท้าสะเอวสั่งงาน
       เวียงตักชิม “ถุยๆๆๆ ยังกะน้ำล้างคาวปลา รสชาติชาววังน่ะทำเป็นกันมั้ยวะ”
       “นี่ก็สุดฝีมือชาววังแล้วนะจ๊ะ” บุญปลีกบอก
       “วังดอนล้อมหมีบ้านเอ็งนะสิ พิถีพิถันกันหน่อยโว้ย เกิดไอ้แม่นมันไม่พอใจจะว่ายังไง” เวียงว่า
       “หนูวรรณก็ติดคุกหัวโตน่ะสิจ๊ะ” บุญปลอดพูด
       “เดี๋ยวปั๊ดตบให้ผมร่วงหมดหัว จะได้บวชชีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนี่...เอ้า...นังปลีก คนอยู่นั่นล่ะ เดี่ยวก็เละหมดหรอก นังเบอร์ 7 8 9 หั่นผักเข้าไวๆ กระชงกระชายน่ะตำใส่ไปอีกนังปลอด ใส่ลงไปให้เยอะๆ อะไรแกะสลักได้ก็แกะ” เวียงสั่ง

ดาวเรือง ตอนที่ 5
        นาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาสี่โมงเย็นเป๊ะ จ่าแม่นเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง เขาก้าวลงจากเตียงแล้วเก็บของเร็วๆ เหมือนถูกไล่ที่ กำจรเปิดประตูเข้ามาเห็นก็ตกใจ
       “อ้าวจ่า จะไปไหน”
       “ธุระสำคัญโว้ย หลีกไป ๆ” จ่าแม่นว่า
       “หายปวดหัวแล้วเหรอ หรือจะรีบไปจับใคร” กำจรถามต่อ
       “ไม่ได้ไปจับ แต่ไปจีบ ไอ้จร อย่าขวางทางรัก ถอยไปโว้ย”
       กำจรหลีกแทบไม่ทัน จ่าแม่นแทบจะวิ่งทะลุประตูออกไป
       กำจรเกาหัวแกรกๆ “ปูนนี้แล้วยังมีทางรักอีกเหรอ”
       
       บานชื่นนั่งหน้ากระจก ไสวกับเสมอใจกำลังช่วยกันทำผมให้เธอ
       “ทรงนี้เหมาะกับหน้าฉันเหรอ” บานชื่นถาม
       “เปลี่ยนมาสิบทรงแล้ว ไม่มีทรงที่สิบเอ็ดแล้วนะโว้ย” ไสวว่า
       “แค่ถาม ไม่ได้จะเปลี่ยน”
       “น้าบานสวยขนาดนี้ ทำทรงไหนก็เหมาะจ้ะ โดยเฉพาะทรงนี้ หน้าเด็กลงตั้งสิบปี มองแวบๆนึกว่าไอ้เรือง” เสมอใจชม
       “เหรอ” บานชื่นชมโฉมตัวเองอย่างภูมิอกภูมิใจ “จะเถียงก็เถียงไม่ออก”
       “เนื้อเต้นยิบๆขนาดนี้ อย่าบอกนะ ว่าคืนนี้จะยอมไอ้จ่าแม่นมันจริงๆ” ไสวถาม
       “บ้า...ฉันก็แค่...รักษาภาพลักษณ์อดีตนางงามสองสมัยไม่ให้ใครดูถูกได้ก็เท่านั้น ถ้าคิดจะปลงใจกับไอ้จ่าแม่น คงไม่รอจนเหนียงยานอย่างนี้หรอก” บานชื่นบอก
       เสมอใจยิ้ม ไสวหมั่นไส้เล็กๆ
       
       รถอีเฉื่อยแล่นเข้ามาจอด ดาวเรืองกระโดดลงจากรถ จินตวัฒน์ลดกระจกรถลงแล้วพูด
       “ขอบใจมากนะเรือง”
       “เปลี่ยนจากขอบใจ เป็นยกเลิกสัญญาก็น่าจะดี” ดาวเรืองบอก
       เพี้ยนกำลังจัดหนังสือลงกระเป๋านักเรียนกับย่ามแบบเด็กวัด เขาเงยหน้าขวับแล้ววิ่งปรู๊ดมารับดาวเรือง
       “ไปไหนด้วยกันอย่างงี๊ สักวันคนได้คิดว่าปลัดพาคุณนายไปตรวจงานด้วย” เพี้ยนแซว
       “ทะลึ่ง เดี๊ยะโดนหนังสติ๊กมัดปาก” ดาวเรืองว่า
       “ทำเดือดร้อนนะพี่เรือง ทีคุณปลัดยังไม่เห็นว่าอะไร”
       จินตวัฒน์พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ดาวเรืองหันมาฮึ่มใส่เพี้ยน แล้วจินตวัฒน์ก็ขับรถออกไปทันที ดาวเรืองไล่เตะเพี้ยน รถกระบะจากบ้านผู้ใหญ่ผันขับสวนรถอีเฉื่อยเข้ามาจอดที่หน้าร้าน
       บุญปลีกทำท่าเหมือนแม่เวียง “เร็ว ๆ เข้าช่วยกันคนละไม้ คนละมือ”
       บรรดาเมีย ๆ ของผันช่วยกันยกหม้ออาหารลงจากรถ
       “จัดโต๊ะจัดสถานที่ให้เรียบร้อยนะ อยากได้อะไรเพิ่มก็บอก” ดาวเรืองบอก
       “เยอะแยะเลยไอ้เรือง จานชาม ช้อน แก้วน้ำ และก็...” บุญปลีกไล่
       ดาวเรืองพูดต่อ “เชิงเทียน ดอกไม้ ผ้าคลุมโต๊ะ ได้หมด”
       “ดีจริงๆ มีอุปกรณ์พร้อมขนาดนี้ เราก็ไม่ต้องไปหาซื้อที่ตลาดให้ยุ่งยาก” บุญปลอดว่า
       “ไอ้เพี้ยน ไปขนของที่น้าๆต้องการมาเดี๋ยวนี้” ดาวเรืองสั่ง
       เพี้ยนวิ่งปรู๊ดไปจัดการตามที่ดาวเรืองสั่ง
       ทุกคนช่วยกันจัดโต๊ะจนเสร็จเรียบร้อย
       บุญปลอดพูดกับดาวเรือง “ขอบใจมากนะไอ้เรือง ช่างมีน้ำใจจริงๆ”
       ดาวเรืองแบมือ “จ๊ะ คิดแบบมีน้ำใจ ทั้งหมดก็ 3500 บาท ข้าวของทุกวันนี้มันแพง ไหนจะค่าแฟ้บ ค่าน้ำยาล้างจานอีก”
       “ทำไมมันแพงนักวะ” บุญปลีกถาม
       “ไม่จ่ายก็ได้นะ...ไอ้เพี้ยน...รื้อ!!”
       เพี้ยนกับดาวเรืองทำท่าจะดึงผ้าปูโต๊ะที่มีของทุกอย่างวางพร้อมบนโต๊ะออก เมียทุกคนเข้ามาห้าม
       “อย่า!”
       บุญปลีกยัดเงินใส่มือดาวเรืองอย่างฉุนๆ ดาวเรืองนับเงินและหัวเราะอย่างสุขใจสุด ๆ
       “หมดธุระแล้วก็เชิญกลับกันไปได้ ที่เหลือไอ้เรืองจัดการเอง”
       ยังไม่ทันจะยกโขยงออกไป โทรศัพท์จากผันก็โทรเข้ามาที่เครื่องบุญปลอดเสียก่อน
       บุญปลอดรับโทรศัพท์ “จ๊ะพี่ผู้ใหญ่”
       
       เวียง จ่าแม่น หมู่จ้อย กรอด และแหลมยืนอยู่หน้าห้องขัง สุวรรณเกาะลูกกรงลุ้น ในขณะที่ผันกำลังโทรศัพท์คุยกับบุญปลอด
       “เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย ดีมาก” ผันหันมาบอกจ่าแม่น “โอเคแล้วไอ้จ่าแม่น เอ็งไปได้เลย”
       จ่าแม่นหรี่ตามองแบบไม่เชื่อ
       “จริงหรือวะ”
       ผันชี้โทรศัพท์ “นี่นังบุญปลอดนะ มันโกหกไม่เป็น มันถือศีล 5มาตั้งแต่เกิด”
       “ถ้าจ่าไม่เชื่อก็คุยกะมันเลยสิ้นเรื่อง” เวียงว่า
       “ไม่ต้อง เรียกไอ้เรืองมาคุยกับข้าดีกว่า” จ่าแม่นบอก
       ผันคุยโทรศัพท์ “เฮ้ย เอาไอ้เรืองมาคุยหน่อยสิ”
       ผันยื่นโทรศัพท์ให้จ่าแม่น สุวรรณเนื้อเต้น
       “น้องเรืองจ๋า พี่วรรณอยู่นี่จ้ะ น้องเรือง ไอ เลิฟ ยู”
       จ่าแม่นคุยโทรศัพท์ “ว่าไงไอ้เรือง”
       ดาวเรืองประดิษฐ์เสียงหวาน และทำท่าทางกวนๆ
       “จะรออะไรอีกล่ะคุณจ่า รีบมาสิจ๊ะ เดี๋ยวอาหารเย็นชืดหมดไม่รู้ด้วยนะ”
       จ่าแม่นตาลุกวาว “แล้วแม่บานล่ะ”
       “อุ๊ย!!! ไม่ต้องห่วง สวยยังกับนางฟ้าเหาะลงมาจากสวรรค์”
       จ่าแม่นยื่นโทรศัพท์ให้ผัน สุวรรณยังตะโกนรักดาวเรืองปาวๆ
       “ไงไอ้แม่น คราวนี้เชื่อรึยังล่ะ” ผันถาม
       จ่าแม่นพยักหน้าแล้วยอมเปิดประตูคุกให้สุวรรณ สุวรรณหลุดออกมาก็โผเข้ากอดเวียงแน่น
       “แม่จ๋า”
       “หนูวรรณ ไม่เป็นไรนะลูก หมดทุกข์หมดโศกซะที”
       “ต่อไปนี้หนูจะไม่ตัดแม่ตัดลูกกับแม่แล้วนะจ๊ะ แม่ไม่ต้องกลัวนะ” สุวรรณบอก
       ผันโล่งใจที่ช่วยลูกได้สำเร็จ
       “หมดธุระข้าแล้ว ขอตัวก่อนล่ะ จะรีบไปเปลี่ยนชุด”
       “นี่ยังแต่งไม่เสร็จอีกเหรอ” หมู่จ้อยถาม
       “สำหรับแม่บาน หล่อแค่นี้ไม่พอเว้ย”
       จ่าแม่นเดินไป ผันมองตามหลังด้วยความหมั่นไส้
       
       อ่านต่อหน้าที่ 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ดาวเรือง ตอนที่ 13 จบบริบูรณ์
ดาวเรือง ตอนที่ 12
ดาวเรือง ตอนที่ 11
ดาวเรือง ตอนที่ 10
ดาวเรือง ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 12 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 11 คน
92 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
8 %
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ก็สนุกดีนะ คลายเครียดดี
กรุบกริบกะปิน้ำปลา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบญาญ่าจึีงทนดู น่าเล่นตอนเย็นเหมาะกับเด็ก วัยรุ่น แต่เวลานี้น่าจะอีกแนวมากกว่า นางเอกเจ้าเล่ห์ ชนะ เก่งไป ไร้สาระ เสียดาย แต่คนอื่น ๆ คงชอบ ตอนนี้จึงคลิ๊กไปมาเปลียนช่องไปเรื่อย ไม่มีอะไรจะดูแลัว นอนดีกว่า
คนแก่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014