หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกบันเทิง | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายปวรรุจ

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 8

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
13 เมษายน 2556 22:46 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 8
        สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 8 (ต่อ)
       
       ด้านวรรณรสาอยู่ที่วังอรุณรัศมิ์ กำลังอ่านจดหมายของปกรณ์ที่เขียนถึงอ้าย แฝดทั้งสองแวะมาหานั่งอยู่ตรงข้าม เอื้อยหยิบตุ๊กตาหนูตุ่นที่อยู่ในตู้ออกมาให้อ้ายดู
       
       อ้ายกระซิบหน้าตื่น “ตายแล้ว ท่านหญิงขีดเพิ่ม ลายพร้อยกว่าเดิมอีก”
       “โธ่เอ๋ย ยายหนูตุ่น” เอื้อยครวญ
       วรรณรสาตาแดงๆ ขณะเงยหน้าจากจดหมายมองแฝด
       “หลังจากที่พวกเรากลับมาเมืองไทย คุณชายไม่ปริปากอะไรเกี่ยวกับรสาอีกเลย”
       “ค่ะ...เท่าที่คุณปกรณ์เล่ามา คุณชายเอาแต่ทำงาน ขรึมและเครียดกว่าเดิม ชวนไปเที่ยวไหนก็ไม่ไป นี่....เตรียมตัวประชุมใหญ่ ยิ่งทำงานหามรุ่งหามค่ำหนักกว่าเดิม” อ้ายบอกหน้าเศร้า
       “เขาคงโกรธรสา จนไม่ยอมให้อภัยอีกแล้ว” วรรณรสาว่า
       “ท่านหญิงขา คุณชายคงยังเครียดกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ให้เวลาเขาสักนิดนะคะ” เอื้อยท้วง
       “รสากลัวว่าเขาจะไม่พบรสาอีกเลย ชั่วชีวิตนี้ “
       วรรณรสาน้ำตาไหลพราก เอื้อยเข้ามากอด
       “เอาอย่างนี้ไหมคะ ท่านหญิงเขียนจดหมายถึงคุณชาย เดี๋ยวเราเอาไปส่งให้เอง ไม่ให้เด็จพ่อทรงทราบด้วย”
       อ้ายท้วง “หนูเอื้อย จะดีเหรอ ส่งไปที่สถานทูตเดี๋ยวท่านชายทัศน์รู้เข้า ได้เป็นเรื่องขึ้นมาอีก”
       “ก็เรื่องอะไรส่งไปที่สถานทูตล่ะ ก็ส่งไปที่คุณปกรณ์ไง ไม่มีใครรู้หรอก”
       อ้ายพยักหน้าหงึกๆ “งั้น เห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์เลย”
       เอื้อยช่วยเช็ดน้ำตาให้วรรณรสา ท่านหญิงพยักหน้ารู้สึกแช่มชื่นมักำลังใจขึ้น
       
       ค่ำคืนนั้นเทวพันธ์เอะอะกลางโต๊ะอาหาร เกษรา มารตี วิไลรัมภา และกระถิน นั่งร่วมโต๊ะกัน แย้มและแหววคอยเสิร์ฟอยู่ตลอด
       “อะไรนะ ยายกระถิน แกพาโจรเข้าบ้านงั้นเหรอ”
       “หน้าตาเหมือนออกมาจากคุกค่ะคุณพ่อ แถมยังป่าเถื่อน แก้ผ้าหน้าล่อนจ้อนต่อหน้าลูกกับน้องรัมภา กลางวันแสกๆ ยี้” มารตีทำท่าทางประกอบ
       “ต้องไปล้างตาเลยค่ะ กลัวเป็นกุ้งยิง” วิไลรัมภาผสมโรง
       “อุบาทว์ ไอ้โจรลามก มันเป็นใคร” เทวพันธ์ถามอย่างเอาเรื่อง
       “ไม่ใช่โจรค่ะ นายนั่นเป็นพี่ชายของกระถิน ชื่อนายคล้าว” เกษราบอก
       “พี่ชายอะไรกัน ไอ้วรพันธ์มันมีลูกคนเดียวคือยายกระถิน แกอย่ามาพูดมั่ว กระถินบอกมามันเป็นใคร” เทวพันธ์หันมาทางกระถิน
       “พี่คล้าว เป็นคนงานเหมือง ไม่ใช่พี่ชายก็เหมือนพี่ชาย เพราะดูแลกระถินจากพวก” กระถินปรายตามองไปทางมารตีและวิไลรัมภา “คนเลวๆ ที่คอยรังแก”
       “แล้วมันมาทำไม หรือมันจะมาขอเงิน แกมีฐานะแล้วนี่ แหม เกลียดนักเชียว ไอ้พวกญาติจน ๆ ที่ชอบมาแบมือขอเงิน วันๆ ไม่ทำมาหากิน เอาแต่เล่นถั่ว เล่นโป” เทวพันธ์ด่าตัวเอง
       “ค่ะ บางคนก็เล่นม้า เล่นบ่อน เล่นหวยค่ะ” เกษราว่า
       เทวพันธ์ยังไม่รู้ตัว “นั่นแหละ ต้องไล่ไปให้หมด ไม่ต้องนับญาติกับมัน”
       “พี่คล้าวมาหากระถิน อยากจะมาดูแล เพราะรู้ว่ากระถินถูกแกล้งบ่อยๆ” กระถินบอก
       “ใคร ใครมันไปแกล้งแก” เทวพันธ์ฉุน
       มารตีรีบพูดแทรกขึ้นเบี่ยงประเด็น “คุณพ่อคะ ถ้าอย่างนั้นไม่น่าจะใช่พี่ชายแล้วละค่ะ เป็นห่วงขนาดนี้ มันน่าจะเป็นชู้รักมากกว่า”
       เทวพันธ์ชะงัก เกษราตกใจ กระถินนิ่งงัน วิไลรัมภาอมยิ้ม แย้มกะแหววตกใจ
       “นังกระถิน แกอย่าบอกนะว่าไอ้โจรนั้นมันผัวแก” เทวพันธ์ฉุนขาด
       กระถินหน้าเบะ จะร้องไห้
       “คุณพ่อคะ กระถินเพิ่งอายุ 17 อย่าใช้คำนี้เลยค่ะ”
       “17 มันก็ท้องได้แล้ว ยิ่งบ้านป่าบ้านเขา สิบเจ็ดมีลูกเป็นโขลง บางคนเป็นนางโดยไม่ต้องเป็นนางสาวด้วยซ้ำ”
       “คุณพ่อ กระถินยังเด็กนะคะ เขานับถือนายคล้าวอย่างพี่ชายจริงๆ” เกษราบอกอีก
       “พี่เกษ ไม่ต้องมาแก้แทนมันเลยนะ”
       กระถินลุกขึ้นยืนน้ำตานองหน้า
       “กระถินยอมรับว่ากระถินรักพี่คล้าว พี่คล้าวมาสู่ขอกระถินกับแม่แล้ว แม่บอกว่า ถ้ากระถินโตอีกหน่อย จะยอมให้กระถินแต่งงานกับพี่คล้าว ฮือ กระถินไม่อยากแต่งกับคุณชายรุจหรอก”
       เทวพันธ์โกรธมาก “นังกระถิน ทำไมแกใฝ่ต่ำอย่างนี้ ฉันหาผัวให้แกเป็นถึงคุณชาย ต่อ
       ไปแกจะได้เป็นถึงเมียทูต แต่นี่กลับใจไพร่จะไปเอาโจรเป็นผัว”
       “เมียทูต เมียขี้ทูตกระถินไม่อยากเป็นหรอก กระถินอยากเป็นเมียผู้ชายที่กระถินรัก กระถินยอมเป็นเมียโจร ดีกว่าเป็นเมียคุณชายเป็นไหนๆ โฮ”
       กระถินร้องไห้โฮๆๆ แล้ววิ่งออกจากห้องอาหารไป ทุกคนตะลึง เทวพันธ์ลุกขึ้นทันที
       “นังกระถิน กลับมา ยายเกษ แกอบรมมันยังไง ไปลากตัวมันมา ฉันจะเฆี่ยนมัน”
       “อย่าเลยค่ะคุณพ่อ เท่านี้ก็บาปพอแล้ว”
       “บาปอะไร”
       “อย่าลืมซีคะว่าเขารักกันมาก่อนหน้านั้นแล้ว เรามาพรากความรักของเขาทั้งคู่นะคะ”
       เกษราลุกพรวดเดินออกจากโต๊ะแล้วออกจากห้องทันที เทวพันธ์ฮึดฮัด
       “ยายเกษ ยายเกษ”
       
       เทวพันธ์ลุกตามออกมาจากห้องอาหาร มารตีและวิไลรัมภารีบตาม

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 8
        เทวพันธ์ตามมาด่าเกษราที่หน้าห้อง แต่เกษราหนีไปแล้ว มารตีและวิไลรัมภาตามมา พร้อมด้วยแย้ม แหวว สมหวัง ทุกคนยืนอยู่ที่โถง
       
       “ตามใจกันเข้าไป ทุกคนฟังนะ ถ้าปล่อยไอ้โจรนั่นเข้ามาในบ้าน มาหานังกระถินอีก ฉันจะไล่พวกแกออกทุกคน”
       “ครับนาย” สมหวังรับคำ
       “แล้วคอยดูด้วย อย่าให้นังกระถินมันลักลอบเจอกับไอ้โจรอีก” เทวพันธ์สั่งเสียงเข้ม
       “คงยากมังคะคุณพ่อ เพราะเดี๋ยวนี้นังกระถินชอบตามพี่เกษออกไปซื้อของทำขนมที่พาหุรัดบ่อยๆ ต้องลักลอบเจอกันแน่ๆ ค่ะ” วิไลรัมภาฟ้อง
       “พ่อมีทางแก้”
       “ยังไงคะ” มารตีสังสัย
       “คุณย่าอ่อนอยากให้นังกระถินไปเรียนทำอาหารที่วังจุฑาเทพ พ่อจะให้มันไปอยู่ที่นั่นทั้งวัน เย็นๆ ค่อยรับกลับ”
       “ดีเลยค่ะคุณพ่อ” มารตีสนับสนุน
       “เราสองคนช่วยเป็นหูเป็นตาให้พ่อด้วยก็แล้วกัน”
       “ค่ะ” วิไลรัมภารับคำ
       “เฮ้อ มีแต่เรื่อง เออ...มารตี มีเงินไหม”
       “คุณพ่อ!” มารตีอึ้ง
       “เอามาให้พ่อยืมหน่อย วันนี้บ้านคุณหลวงศรี เขามีวงยี่อี๊ด คราวที่แล้วเสียหมดตัว คราวนี้พ่อจะแก้มือสักหน่อย”
       มารตีหน้าเจื่อน วิไลรัมภารีบหลบตาพ่อ กลัวโดนยืมเหมือนกัน
       
       หลายวันต่อมา พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิป พงศ์ประพันธ์ กับทีมคณะผู้แทนไทย ถ่ายภาพร่วมกัน ขณะประชุมกฎหมายทางทะเล ในการประชุมกฏหมายน่านน้ำทะเล ภายห้องประชุมเล็กของสหประชาชาติ
       ปวรรุจ ท่านทูตพลเทพ ภาณุทัศนัย และคณะข้าราชการจากไทย ถ่ายภาพร่วมกัน เป็นที่ระลึก
       
       การประชุมเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่นท่านทูตพลเทพและคณะผู้แทนจากรัฐบาลไทย กำลังทยอยออกจากห้อง มีฝรั่งด้วย เสียงพูด เสียงคุยปนกับเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ
       ภาณุทัศนัยจะตามออกไป แต่เหลือบเห็นปวรรุจและทีมงานที่เหลืออีกสี่ห้าคนกำลังเก็บเอกสารอยู่ มีปรีชาและแขเลขาภาณุทัศนัยอยู่ในกลุ่มด้วย ภาณุทัศนัยเดินตรงมาหาปวรรุจ ยิ้มหยันกวนโทสะ
       “อีกสองอาทิตย์การประชุมก็จะเสร็จสิ้น หวังว่ากลับพระนครคราวนี้ นายคงไม่ก่อเรื่องให้หญิงแต้วไม่สบายใจอีกนะ”
       “กระหม่อมไม่ทราบว่าได้ก่อเรื่องให้ ท่านหญิงวรรณรสาไม่สบายพระทัยเรื่องอันใดกระหม่อม” ปวรรุจตอบเรียบๆ
       ภาณุทัศนัยกระซิบ “ไม่ต้องมาทำปากดี แกตั้งใจแย่งคู่หมั้นของฉัน”
       “หามิได้กระหม่อม ในยามที่ท่านหญิงร่วมเดินทางไปกับกระหม่อมนั้น ในความรับรู้ของกระหม่อม ท่านหญิงคือ คุณรสา แซ่ฮ้อ มีคู่หมั้นคู่หมายชื่อ เฮียเพ้ง เป็นเอเยนต์นำเข้านาฬิกาสวิต”
       “ท่านหญิงบอกแกอย่างนั้นเหรอ”
       “คุณรสาบอกด้วยว่า เฮียเพ้งเป็นชายมากรัก คบหญิงฝรั่งและคนไทยพร้อมๆ กัน ที่บอกว่ารักเธอคนเดียวเป็นการโกหกทั้งเพ เมื่อกลับพระนครเธอจะบอกทางบ้านให้ถอนหมั้นทันที”
       คำพูดดังกล่าวทำเอาชายทัศน์หน้าแดงด้วยความโกรธ ปรีชา แขและกลุ่มทีมงานหันมามองเป็นตาเดียว
       “เพราะฉะนั้นฝ่าบาทไม่ทรงมีสิทธิ์กล่าวหากระหม่อมไม่ว่าคดีใดๆ”
       ภาณุทัศนัยโกรธตัวสั่น กวาดตามองไปยังข้าราชการไทยที่มองมา ปรีชา แขและทุกคน
       หลบตาวูบ ชายทัศน์กระแทกโต๊ะเสียงลั่นก่อนออกจากห้อง ปวรรุจถอนหายใจอย่างเหนื่อย
       หน่าย ทรุดลงนั่งช้าๆ สีหน้าทุกข์ตรม ปรีชาและแขเข้ามาหาปวรรุจ
       “คุณชายครับ...มีอะไรให้ช่วยไหม” ปรีชาถาม
       “ไม่มีอะไรหรอก ขอผมพักสักครู่”
       “ครับ”
       “เดี๋ยวแขเอาน้ำมาให้นะคะ”
       แขรีบไปหาน้ำ ปรีชากลับไปที่กลุ่ม แต่ยังเหลียวมองมายังปวรรุจอย่างป็นห่วง
       
       อีกสามสี่วันต่อมา ช่วงพักจากการประชุมประมาณสามวันสุดสัปดาห์ ปวรรุจกลับมาที่เบิร์น และกำลังนั่งจิบกาแฟหน้าตายังซึมเศร้าต่อเนื่อง เสียงเคาะประตูดังขึ้น
       “เชิญ”
       ปกรณ์เดินหน้าตายิ้มแย้มเข้ามาในห้อง
       “ไง...ไอ้คุณชาย วันนี้อากาศดี แกกับฉันจะต้องทำตัวเป็นเจ้าภาพที่ดี พาแขกของเราไปเที่ยวในเมืองกันหน่อย”
       ปวรรุจฉงน “แขกที่ไหน”
       “รออยู่นอกห้องแล้ว”
       ปวรรุจเหลียวไปมองประตูที่ยังเปิดอยู่ ร่างของ ธราธรและระวีรำไพ หรือ มะปรางโผล่เข้ามา
       “พี่ชายใหญ่ น้องมะปราง
       ปวรรุจยกมือสวัสดีชายใหญ่ ระวีรำไพไหว้ชายรุจ ปวรรุจมองหน้าธราธรแล้วโผเข้ากอดธราธรทันที ธราธรตบบ่าชายรุจถามเสียงอ่อนโยนอย่างห่วงใย
       “เป็นไงบ้าง ชายรุจ”
       “ผมต้องถามพี่ชายมากกว่า เป็นอย่างไรบ้าง น้องมะปรางล่ะ ไหนว่าจะมาถึงพรุ่งนี้ไง”
       “น้องมะปรางเขาอยากมาสวิตเร็วๆ น่ะ”
       “พี่ชายใหญ่มาไม่กี่วัน พาเที่ยวจนมะปรางไม่อยากกลับไปเรียนต่อเลยค่ะ อยากตามกลับเมืองไทยไปพร้อมกันเลย” ระวีรำไพเย้า
       “แน่ะ พูดอย่างนี้ได้ยังไงน้องปราง แก่นใหญ่แล้วนะเรา”
       “ไม่น่าแปลกหรอกครับ มาอยู่ที่ต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ ใครก็อยากกลับบ้านทั้งนั้น ผมเองยังอยากกลับแทบแย่”
       น้ำเสียงตอนท้ายของปวรรุจ ดูสลดอย่างเห็นได้ชัด ธราธรสังเกตเห็น
       “พี่ชายใหญ่ อย่าลืมถามพี่ชายรุจเรื่องสาวคนนั้นด้วยนะคะ ที่ว่าชื่อ รสาน่ะ”
       
       ระวีรำไพพูดจบ ปวรรุจเจื่อนไปทันที

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 8
        ธราธรแน่ใจแล้วว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้น บรรยากาศดูเงียบงันกันไปหมด ปกรณ์รีบพูดขึ้น
       
        “เออ....ผมว่าเราไปทานมื้อเที่ยงที่ร้านผมก่อนดีกว่านะครับ คุณมะปรางเราล่วงหน้ากันไปก่อนดีไหม”
        ธราธรพยักหน้าอนุญาต “มะปรางไปเถอะ”
        ระวีรำไพเจื่อนไป “ได้ค่ะ ร้านอยู่ไกลไหมคะคุณปกรณ์”
        “เดินไปที่สี่แยกหอนาฬิกา แล้วเลี้ยวไปอีกนิดเดียวก็ถึงร้านผมแล้ว เชิญครับ”
       ปกรณ์พาระวีรำไพออกไปแล้ว ธราธรลงนั่งที่โต๊ะทำงาน ปวรรุจหยิบเครื่องดื่มจากชั้นมาเสิร์ฟ
        “มีปัญหาอะไรรึเปล่า ชายรุจ”
        ปวรรุจยิ้มเศร้าขณะบอก “ผมอกหักเป็นครั้งที่สองแล้วละครับ น่าตลกจริงๆ มาสวิตครั้งนี้ ได้หายสนิทจากอกหักครั้งแรก แต่แล้วก็ได้อกหักครั้งที่สองพร้อมกันเลย”
        “อยากเล่าไหมชายรุจ”
        “ผมไม่ขอพูดถึงรายละเอียดละนะครับ คงต้องขอเวลา อาจจะสักเดือนหรือสองเดือน หรือไม่ก็...ไม่อยากพูดถึงมันอีกเลย”
       ปวรรุจพูดได้เท่านั้นก็รู้สึกจุกขึ้นมาที่อก แล้วพูดไม่ออกอีก ลุกจากโต๊ะไปยืนที่หน้าต่าง
       พยายามซ่อนหน้าหนีน้ำตาที่ไหลเอ่อจากขอบตาลงมาอาบหน้า ธราธรตามมา ตบบ่าน้องชาย
        “ผมคงมีกรรมเรื่องของความรัก ดีแล้วละครับ กลับไปกรุงเทพฯ ผมจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่คุณย่าเลือกให้เสียที วาสนาผมคงมีได้แค่นี้”
       พูดเท่านั้นปวรรุจก็สะอื้นออกมา ธราธรดึงน้องชายหันมา แล้วโอบกอดไว้ ปวรรุจซบหน้าลงกับไหล่ธราธร แล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น ธราธรพลอยสลดหดหู่ไปด้วย
       
       ขณะเดียวกันเป็นเวลาประมาณห้าโมงเย็ยกว่าๆ วรรณรสา และแฝดเพื่อนซี้ นั่งทานชาและของว่าง อยู่ในสวนสวนวังอรุณรัศมิ์
        “คุณชายยังไม่ตอบมาอีกเหรอคะท่านหญิง” เอื้อยถาม
        “มีแต่จดหมายของพี่ชายทัศน์ หญิงไม่อยากอ่านเลยด้วยซ้ำ แล้วคุณปกรณ์เล่าเรื่องทางคุณชายว่าอย่างไรบ้าง”
       อ้ายและเอื้อยมองหน้ากัน สีหน้ากระอักกระอ่วน
        “มีอะไรเหรอ บอกมาเถอะ” วรรณรสาถาม
        “คุณปกรณ์เองก็ถูกสั่งไม่ให้บอกเรื่องคุณชายให้ท่านหญิงรับทราบ” อ้ายบอก
        สีหน้าวรรณรสาสลดลง “ใจร้ายที่สุด”
        “ท่านหญิงคะ อย่าเพิ่งท้อใจเลยค่ะ เรายังมีทางออกนะคะ” เอื้อยว่า
        “ทางออกยังไง”
        “เมื่อเราสืบจากทางเจ้าตัวไม่ได้ ก็ต้องสืบจากทางพี่น้องจุฑาเทพนั่นแหละค่ะ”
       วรรณรสายิ่งงง อ้าย และเอื้อยมองหน้ากันแล้วอมยิ้มอย่างมีแผน
       
       อีกฟากโลก เวลาประมาณเที่ยง ปวรรุจ ธราธร ระวีรำไพ ปกรณ์ทานอาหารเที่ยงร่วมกัน ปวรรุจพยายามทำตัวปรกติ แต่ก็ดูขรึมไป
        “เย็นนี้ เราจะเดินทางต่อไปอินเตอร์ลาเคน จะขึ้นยอดจุงเฟราวันรุ่งขึ้น แล้วเดินทางไปอิตาลีต่อ”
        “อยากให้พี่ชายรุจไปด้วยกันจังเลย” ระวีรำไพว่า
        “ไม่ดีมั้ง”
        “อ้าว ทำไมไม่ดีละครับ” ปกรณ์แปลกใจ
        “งานนี้ควรจะเป็นการเที่ยวของคนแค่สองคนไง”
        “พี่ชายใหญ่ พูดอะไร มะปรางอายนะ”
       ระวีรำไพค้อนนิดๆ แล้วกระแทกสีข้างธราธรเบาๆ ปวรรุจและปกรณ์หัวเราะ ปวรรุจรู้สึกยินดีที่พี่ชายและคู่หมั้นมีความสุข
        “สวยไหมคะ ยอดจุงเฟรา พี่ชายรุจ” ระวีรำไพซัก
        “สวยซี สวยมาก”
        “เห็นว่ามีรูปปั้นน้ำแข็ง ใครไปโยนเหรียญด้วยกัน จะได้กลับมาเยือนยอดจุงเฟราอีกครั้ง”
       ปวรรุจสลดไปทันที เมื่อเห็นภาพจำวรรณรสาและตนกำลังโยนเหรียญผุดขึ้นในมโน
        “เราต้องไปโยนเหรียญด้วยกันนะคะพี่ชายใหญ่” ระวีรำไพระรื่น
       ปวรรุจยิ้มเศร้า
       “เออ...ผมขอตัวสักครู่”
       ปวรรุจลุกจะไปทางห้องน้ำ วรัทเข้ามาในร้านพอดี
        “คุณชายครับ มีจดหมายครับ ฝากไว้ที่ห้องพัก ผมผ่านไปพอดีเลยเก็บมาให้”
       ปวรรุจรับมาเห็นจ่าหน้าซองถึงตน แต่จ่าหน้าซองที่อยู่ในอพาร์ทเมนท์ของปกรณ์ และจำได้ว่าเป็นลายมือของวรรณรสา
        “เก็บไว้เถอะ ถ้ามีจดหมายลายมือนี้ส่งมาอีก ไม่ต้องเอามาให้ฉัน จะทิ้งไปเลยก็ได้”
       พูดแล้วปวรรุจก็แยกไป วรัทอึ้ง ปกรณ์เข้ามาสมทบ วรัทถามหารือ
        “เอาไงดีครับ คุณชายไม่รับจดหมายจากท่านหญิงเลย”
       ธราธรและระวีรำไพได้ยินถนัดหู
        “ฉันเก็บไว้ก่อน” ปกรณ์บอก
        “ครับ”
       วรัทแยกไปทางครัว ปกรณ์กลับมานั่ง
        “ขอผมดูหน่อยได้ไหม” ธราธรเอ่ยขึ้น
       ปกรณ์ส่งจดหมายให้ ธราธรและระวีรำไพดูจ่าหน้าจดหมาย
        “รสา...อรุณรัศมิ์” ธราธรอ่านทวน
        “วังอรุณรัศม์?....รสาคนนี้เป็นใครคะ” ระวีรำไพฉงน
        “คุณต้องเล่าเรื่องของรสาคนนี้ให้เราฟังแล้วละ ถ้าหากว่าเธอคือ ท่านหญิงวรรณรสา อรุณรัศมิ์”
       
       ปกรณ์ถอนใจเฮือก เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมด

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 8
        สองวันต่อมา ที่ห้องใต้โดม วังจุฑาเทพ ตอนกลางวันพุฒิภัทรคะยั้นคะยอ รณพีร์ และรัชชานนท์
       
        “งานนี้นายต้องไป นายสองคนต้องเป็นตัวแทนของพี่ชายใหญ่” พุฒิภัทว่า
        “งานการกุศลอีกแล้ว น่าเบื่อนะครับพี่ชายภัทร” รัชชานนท์อิดออด
        “แล้วต้องควงน้องรัมภาไปด้วย นี่แหละน่าเบื่อที่สุด” รณพีร์ส่ายหน้า
        “เฮ้อ...ฉันเห็นด้วยกับนายตรงนี้แหละ เพราะฉันเองก็ต้องควงน้องมารตีเหมือนกัน นี่แหละฉันถึงต้องชวนนายไปด้วยไง”
        “พี่ชายภัทร อย่าบอกนะให้ผมไปเป็นคู่ควงของมารตีแทนพี่” รณพีร์โวย
        “ช่วยฉันหน่อยน่า อย่างน้อยก็ช่วยไม่ให้มารตีมาเกาะฉันแจอย่างงานคราวก่อน”
        “ก็ได้ครับ จะพยายามช่วย แต่งานนี้พี่ต้องแนะนำสาวๆ สวยในงานให้ผมรู้จักบ้างนะ” รัชชานนท์ยิ้มย่อง
        “ผมด้วย พยาบาล ลูกศิษย์สาวๆ น่ะครับ เห็นสวยๆ ทั้งนั้น” รณพีร์เอาด้วย
       ชายภัทรยิ้มส่ายหน้า
       
       ด้านมารตีและวิไลรัมภากำลังลองชุดอยู่หน้ากระจก
        “งานการกุศลที่โรงพยาบาลคราวนี้ พี่ว่าแพรต่วนสีแดงนี่จะทำให้พี่โดดเด่นที่สุดในงานเลยนะ”
        “แหม...พี่มารตีคะ จะเอาเด่นเสียคนเดียวเลยหรือไง รัมภาว่าชุดไหมสีเงินของรัมภาก็โดดเด่นไม่แพ้ใครนะคะ”
        “เหรอ แค่นึกภาพนะว่าพี่ควงไปกับใคร…คุณชายพุฒิภัทร คุณหมอศัลยแพทย์มือหนึ่งของประเทศ เราทั้งคู่จะต้องโดดเด่นที่สุดในงาน เห็นว่าโทรทัศน์ก็มาทำข่าวด้วยนะ” มารตีระรื่น
        “อุ๊ย...งั้นน้องขอยอมแพ้ค่ะ เชิญคุณพี่กับพี่ชายหมอโดดเด่นกันให้พอ พี่คะ...พูดถึงเรื่องงาน รัมภายังฉุนคุณพ่อไม่หาย”
        “ทำไมเหรอ”
        “คุณพ่อน่ะจะให้นังกระถินไปร่วมงานด้วยน่ะซีคะ บอกให้พี่ชินกรควงยายกระถินไป ดีนะที่พี่เกษไม่เห็นด้วย เลยล้มเลิกความตั้งใจ ไม่งั้นพวกเราขายขี้หน้าเขาแย่”
        “พูดเรื่องนังกระถิน พี่มาคิดๆ ดูแล้วนะ ที่จริงเราไม่น่าไปขัดขวางความรักของมันกับไอ้โจรป่านั่นเลย”
        “ทำไมละคะพี่มารตี แกล้งให้มันเจ็บเพราะถูกพรากรัก ไม่สะใจกว่าหรือคะ”
        “อย่าคิดแค่เรื่องสะใจซี ยิ่งนังกระถินสมรักกับไอ้โจรมากเท่าไหร่ แผนของเราก็ยิ่งใกล้ความสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น”
        วิไลรัมภายิ่งงง “ซับซ้อนยุ่งยากค่ะพี่มารตี อธิบายง่ายๆ ได้ไหมคะ”
        “เฮ้อ...เธอนี่ ก็แผนของเราไม่ต้องการให้มันได้แต่งกับคุณชายรุจ ไม่ใช่เหรอ เราก็จัดการก็ให้มันได้ใกล้ชิดไอ้โจรให้มากที่สุดไง เผื่อมันเกิดเสียเนื้อเสียตัว เราก็ประจานได้ทันที แผนแต่งคุณชายรุจก็ล้มครืนก็เท่านั้น” มารตีว่า
        “แหม...แค่คิดก็สนุกแล้วค่ะ” วิไลรัมภายิ้มร้าย
       สองสาวแสบหัวเราะระรื่นให้กัน
       
       วรรณรสาทานกลางวันกับเสด็จพ่ออย่างเงียบๆ คิดแผนการเจรจาแล้วถามขึ้น
        “คืนพรุ่งนี้ เด็จพ่อจะเด็จงานการกุศลที่โรงพยาบาลหรือเพคะ”
        ฉัตรอรุณเสียงเครียด “ใช่....มีอะไรเหรอหญิงแต้ว”
        “เด็จพ่อยังไม่หายกริ้วหญิง”
       ฉัตรอรุณไม่ตอบ ทำหน้าเฉย
        “หญิงทำตัวดีมาร่วมเดือนแล้ว เด็จพ่อยังกริ้วหญิงได้ลงคอหรือเพคะ”
        “ถ้าทำตัวดีจริง พ่อก็ไม่มีเหตุผลที่จะโกรธ”
        “ถ้าอย่างนั้น วันนั้นขอให้เป็นวันพ้นทัณฑ์บนนะเพคะ”
        “หืมม์....ทำไมล่ะ” องค์ฉัตรฉงน
        วรรณรสายิ้มเขิน “คืนนี้ หญิงอยากไปงานกับเด็จพ่อด้วยเพคะ”
        “ว่าไงนะ พ่อฟังผิดไปรึเปล่า ปรกติ ลูกไม่เคยสนใจงานประเภทนี้เลยไม่ใช่เหรอ ชวนไปทีไร บอกเหมือนเดิมทุกที...ไม่อยากใส่หน้ากาก”
        “แหม...ก็หญิงถูกกักบริเวณอยู่ในบ้านนานเสียจนเบื่อ เลยอยากออกข้างนอกบ้าง อีกอย่างงานนี้เป็นงานการกุศล ซื้อเครื่องมือแพทย์ หญิงก็เลยอยากไป แล้วอีกอย่าง...หญิงอยากดูเด็จพ่อทรงร้องเพลงด้วยเพคะ”
       ฉัตรอรุณยิ้มออกมาได้
       “เอาละ พ่ออนุญาต แต่มีข้อแลกเปลี่ยน เราต้องไปโชว์สีไวโอลินในงานด้วย ตกลงไหม”
        “ตกลงเพคะ”
       
       วรรณรสายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ประจบเอาใจบิดา

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 12 อวสาน
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 11
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 10
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 8
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 79 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 79 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | ASTV ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2015